Blauwe maandagen, Arnon Grunberg
Blauwe maandagen' behandelt fragmentarisch enkele jaren uit het leven van een joodse
jongen, die net als de schrijver Arnon heet.
Het eerste deel beschrijft zijn leven op de middelbare school, de relatie met zijn
vriendinnetjes en zijn leven thuis. De mislukkingen op school, het sterven van zijn vader en
het uitraken van zijn relatie worden zonder opsmuk beschreven. Het tweede deel van de
roman lijkt een zoektocht naar zijn verloren geliefde, Rosie. In het leven van de
hoofdpersoon Arnon keren twee elementen steeds terug: alcohol en hoeren. Hij besluit zijn
verhaal met de belofte dat op zijn bruiloft de hele onderwereld komt dansen.
Karakters
Arnon Grunberg: De hoofdpersoon en de ik-persoon in het verhaal. Hij is vroegtijdig gestopt
met school en is gaan werken. Hij heeft verschillende baantjes, maar die duren niet heel
lang. Hij probeert later iets in de uitgevers branche, maar dit werkt ook niet. Later word hij
zelf een prostituee. Hij is opgegroeid in een joods gezin. Arnon wilde graag doelen in zijn
leven hebben, en soms lukt hem dat ook, maar zijn negatieve gedachten over zichzelf en de
wereld winnen het keer op keer hiervan.
Rosie: Het vriendinnetje van Arnon op de middelbare. Ze wordt beschreven als een heel
mooi meisje. Ze is erg impulsief. Dat blijkt uit haar doen en laten en ook uit haar woorden.
Vader Arnon: Hij is waarschijnlijk heel rijk. We weten niet hoe hij aan dit geld komt. De vader
is een teruggetrokken man en zuipt veel.
Moeder Arnon: Een erg ongelukkige vrouw door haar huwelijk. Ze verzorgd vader erg goed.
Ze zat in een concentratiekamp in de Tweede Wereldoorlog. Daarna is ze haar schoonheid
verloren. Ze is nu alleen nog maar trots op haar tanden. Ze maakt zich grote zorgen om
Arnon.
Thema’s en motieven
Het thema van het boek is eenzaamheid. De ik-figuur heeft een lastige jeugd gehad. Op
school is hij een moeilijke jongen, hij zit liever met Rosie op het terras, en na een aantal
waarschuwingen wordt hij dan ook permanent van school gestuurd. Ook met Rosie loopt het
uiteindelijk stuk, al wordt niet helemaal duidelijk waarom. Nadat hij van school is getrapt
heeft hij wel enkele baantjes, maar dit is steeds van korte duur. Hij verdwaalt in het
nachtleven en komt in een wereld van prostitutie en drankmisbruik terecht. Hier doet hij wel
contacten op, maar alles is van korte duur en beneveld door de drank. Aan het eind van het
verhaal is hij van plan op te gaan ruimen (de vraag is in hoeverre hij in staat is om uit deze
levensstijl te stappen) en hij zegt dan ook: ‘Eén ding beloof ik, ik beloof het jullie allemaal, op
mijn bruiloft komt de hele onderwereld dansen.’ (p. 270) Daar heeft hij op dat moment
genoeg rondgehangen en contacten opgedaan.
Alcoholmisbruik: De ik-figuur is constant dronken. Hij hangt veel rond in cafés en leeft vooral
's nachts. Deze drank problemen ontstaan al wanneer hij wat met Rosie heeft. Veel van hun
tijd samen is op het terras. Hier komt veel alcohol bij te kijken. Ook zijn vader helpt de
ik-persoon om te drinken. Nadat deze in een rolstoel is beland.
, Kind-ouderrelatie: Via de jeugdherinneringen van Arnon kom je als lezer veel te weten over
de relatie tussen hem en zijn ouders.Het verouderingsproces en uiteindelijk het sterven van
zijn vader speelt een prominente rol in het verhaal. Ook voor de moeder is een belangrijke
rol weggelegd. Zij lijkt op een bepaald moment nog de enige persoon te zijn die zich
bekommert om wat er met hem gebeurt.
Religie: De ik-persoon is joods opgevoed. Hij is besneden en bezoekt de synagoge. Je
merkt dat de joodse religie voor zijn ouders erg belangrijk is, maar dat hij er zelf eigenlijk niet
veel mee heeft. Wanneer een van de escortmeisjes hem vraagt voor haar te bidden bedenkt
hij dat hij al heel lang niet meer heeft gebeden en dat hij niet zo weten welk gebed hij voor
haar zou moeten bidden.
Prostitutie: De ik-persoon bezoekt meerdere keren bordelen of hij laat escortmeisjes naar
zijn huis komen. Door het boek heen merk je dat het betalen voor seks steeds meer een
gewoonte wordt en hij steeds meer thuis raakt in die wereld.
Opbouw
Het boek is in vijf delen opgedeeld. In die delen zijn ook nog verschillende genoemde
hoofdstukken. Elk van de delen gaan over een ander onderwerp. Het boek heeft veel
structuur doordat het duidelijke delen heeft, maar ondertussen wordt er vaak toch nog
teruggeblikt op dingen die in andere delen gebeuren.
Perspectief
Het hele boek wordt verteld in een ik-perspectief van Arnon. We zien de hele wereld door
zijn ogen. Het verhaal is daardoor niet betrouwbaar. We zien het verhaal niet vanaf andere
hoeken of personen. Het verhaal gaat hierdoor wel sneller dan een verhaal met een
alwetend perspectief.
Spanning
Omdat het boek een autobiografisch stijl boek is, komt er nauwelijks spanning voor. Dit
wordt dus ook weinig opgebouwd door het boek heen.
Ruimte
Blauwe maandagen speelt zich af in Amsterdam. Vooral Amsterdam-Zuid, omgeving
Beethovenstraat, Apollolaan en Van Woustraat worden als decor neergezet. De plekken
waar de bordelen zich zouden bevinden, worden met naam en toenaam genoemd en
meestal krijgt de lezer een verslag van de wandeling ernaartoe. De eigen ruimte waarover
de 'ik' beschikt vervuilt hij systematisch. Aan opruimen doet hij zo weinig mogelijk en het
regelmatig plassen in de plant deed de atmosfeer 'thuis' ook geen goed, zoals de 'ik' zelf
opmerkt.
Tijd
De vertelde tijd omvat enkele jaren. De eerste twee delen handelen over de jeugd van de 'ik'
en het schooljaar waarin Rosie domineerde. Na het intermezzo 'Walk like an Egyptian'
waarin de vertelde tijd een zondagmiddag en -avond omvat, komen 'De meisjes'. De
Blauwe maandagen' behandelt fragmentarisch enkele jaren uit het leven van een joodse
jongen, die net als de schrijver Arnon heet.
Het eerste deel beschrijft zijn leven op de middelbare school, de relatie met zijn
vriendinnetjes en zijn leven thuis. De mislukkingen op school, het sterven van zijn vader en
het uitraken van zijn relatie worden zonder opsmuk beschreven. Het tweede deel van de
roman lijkt een zoektocht naar zijn verloren geliefde, Rosie. In het leven van de
hoofdpersoon Arnon keren twee elementen steeds terug: alcohol en hoeren. Hij besluit zijn
verhaal met de belofte dat op zijn bruiloft de hele onderwereld komt dansen.
Karakters
Arnon Grunberg: De hoofdpersoon en de ik-persoon in het verhaal. Hij is vroegtijdig gestopt
met school en is gaan werken. Hij heeft verschillende baantjes, maar die duren niet heel
lang. Hij probeert later iets in de uitgevers branche, maar dit werkt ook niet. Later word hij
zelf een prostituee. Hij is opgegroeid in een joods gezin. Arnon wilde graag doelen in zijn
leven hebben, en soms lukt hem dat ook, maar zijn negatieve gedachten over zichzelf en de
wereld winnen het keer op keer hiervan.
Rosie: Het vriendinnetje van Arnon op de middelbare. Ze wordt beschreven als een heel
mooi meisje. Ze is erg impulsief. Dat blijkt uit haar doen en laten en ook uit haar woorden.
Vader Arnon: Hij is waarschijnlijk heel rijk. We weten niet hoe hij aan dit geld komt. De vader
is een teruggetrokken man en zuipt veel.
Moeder Arnon: Een erg ongelukkige vrouw door haar huwelijk. Ze verzorgd vader erg goed.
Ze zat in een concentratiekamp in de Tweede Wereldoorlog. Daarna is ze haar schoonheid
verloren. Ze is nu alleen nog maar trots op haar tanden. Ze maakt zich grote zorgen om
Arnon.
Thema’s en motieven
Het thema van het boek is eenzaamheid. De ik-figuur heeft een lastige jeugd gehad. Op
school is hij een moeilijke jongen, hij zit liever met Rosie op het terras, en na een aantal
waarschuwingen wordt hij dan ook permanent van school gestuurd. Ook met Rosie loopt het
uiteindelijk stuk, al wordt niet helemaal duidelijk waarom. Nadat hij van school is getrapt
heeft hij wel enkele baantjes, maar dit is steeds van korte duur. Hij verdwaalt in het
nachtleven en komt in een wereld van prostitutie en drankmisbruik terecht. Hier doet hij wel
contacten op, maar alles is van korte duur en beneveld door de drank. Aan het eind van het
verhaal is hij van plan op te gaan ruimen (de vraag is in hoeverre hij in staat is om uit deze
levensstijl te stappen) en hij zegt dan ook: ‘Eén ding beloof ik, ik beloof het jullie allemaal, op
mijn bruiloft komt de hele onderwereld dansen.’ (p. 270) Daar heeft hij op dat moment
genoeg rondgehangen en contacten opgedaan.
Alcoholmisbruik: De ik-figuur is constant dronken. Hij hangt veel rond in cafés en leeft vooral
's nachts. Deze drank problemen ontstaan al wanneer hij wat met Rosie heeft. Veel van hun
tijd samen is op het terras. Hier komt veel alcohol bij te kijken. Ook zijn vader helpt de
ik-persoon om te drinken. Nadat deze in een rolstoel is beland.
, Kind-ouderrelatie: Via de jeugdherinneringen van Arnon kom je als lezer veel te weten over
de relatie tussen hem en zijn ouders.Het verouderingsproces en uiteindelijk het sterven van
zijn vader speelt een prominente rol in het verhaal. Ook voor de moeder is een belangrijke
rol weggelegd. Zij lijkt op een bepaald moment nog de enige persoon te zijn die zich
bekommert om wat er met hem gebeurt.
Religie: De ik-persoon is joods opgevoed. Hij is besneden en bezoekt de synagoge. Je
merkt dat de joodse religie voor zijn ouders erg belangrijk is, maar dat hij er zelf eigenlijk niet
veel mee heeft. Wanneer een van de escortmeisjes hem vraagt voor haar te bidden bedenkt
hij dat hij al heel lang niet meer heeft gebeden en dat hij niet zo weten welk gebed hij voor
haar zou moeten bidden.
Prostitutie: De ik-persoon bezoekt meerdere keren bordelen of hij laat escortmeisjes naar
zijn huis komen. Door het boek heen merk je dat het betalen voor seks steeds meer een
gewoonte wordt en hij steeds meer thuis raakt in die wereld.
Opbouw
Het boek is in vijf delen opgedeeld. In die delen zijn ook nog verschillende genoemde
hoofdstukken. Elk van de delen gaan over een ander onderwerp. Het boek heeft veel
structuur doordat het duidelijke delen heeft, maar ondertussen wordt er vaak toch nog
teruggeblikt op dingen die in andere delen gebeuren.
Perspectief
Het hele boek wordt verteld in een ik-perspectief van Arnon. We zien de hele wereld door
zijn ogen. Het verhaal is daardoor niet betrouwbaar. We zien het verhaal niet vanaf andere
hoeken of personen. Het verhaal gaat hierdoor wel sneller dan een verhaal met een
alwetend perspectief.
Spanning
Omdat het boek een autobiografisch stijl boek is, komt er nauwelijks spanning voor. Dit
wordt dus ook weinig opgebouwd door het boek heen.
Ruimte
Blauwe maandagen speelt zich af in Amsterdam. Vooral Amsterdam-Zuid, omgeving
Beethovenstraat, Apollolaan en Van Woustraat worden als decor neergezet. De plekken
waar de bordelen zich zouden bevinden, worden met naam en toenaam genoemd en
meestal krijgt de lezer een verslag van de wandeling ernaartoe. De eigen ruimte waarover
de 'ik' beschikt vervuilt hij systematisch. Aan opruimen doet hij zo weinig mogelijk en het
regelmatig plassen in de plant deed de atmosfeer 'thuis' ook geen goed, zoals de 'ik' zelf
opmerkt.
Tijd
De vertelde tijd omvat enkele jaren. De eerste twee delen handelen over de jeugd van de 'ik'
en het schooljaar waarin Rosie domineerde. Na het intermezzo 'Walk like an Egyptian'
waarin de vertelde tijd een zondagmiddag en -avond omvat, komen 'De meisjes'. De
