College en zelfstudieopdrachten Neurocognitie
Cognitie is de verzamelterm voor functies die ons in staat stellen tot betekenisvol gedrag,
zoals waarneming, motoriek, denken, taal en geheugen, en (zelf)bewustzijn. In dit college
staat de neurocognitie centraal: de relatie tussen cognitieve functies en hersenactiviteit.
Leerdoelen
De student kan de relatie leggen tussen cognitieve functies en hersenactiviteit en daarmee
enkele neuropsychologische verschijnselen verklaren.
Samenvattting
Cognitie is de verzamelterm voor de functies die ons in staat stellen tot betekenisvol gedrag,
zoals waarneming, motoriek, denken, taal en geheugen, en (zelf)bewustzijn. Al deze functies
hebben met het verwerken van informatie te maken. Neurocognitie gaat een stap verder en
richt zich op de relatie tussen deze functies en hersenactiviteit.
Het blijkt dat er vele systemen betrokken zijn bij het “denken” van het brein; systemen
die voornamelijk te vinden zijn in de neocortex. Omdat denken, emotie en motivatie en
andere aspecten van onze ervaring geen fysische basis hebben, worden ze vaak bestudeerd als
constructies. Constructies of concepten zijn te beschouwen als de beschrijving van processen
gebaseerd op informatie of impressies ontstaan uit ervaringen. Taal verschaft hierbij een
manier om informatie te categoriseren.
De neurale basis voor cognitie is waarschijnlijk te vinden in de convergentie van een
veelheid van gerelateerde neuronen afhankelijk van de output. Toch is een enkelvoudig
neuron te beschouwen als de eenheid van cognitie. Dit is bijvoorbeeld laten zien door
Newsome en collega’s. Zij trainden apen om de bewegingsrichting van een set bewegende
stippen te identificeren. Zij vonden dat elk neuron in V5 (MT) een specifieke richting van de
beweging codeerden (bijvoorbeeld een neuron dat voor verticale beweging codeerde). Het
werk van Donald Hebb over cel-assemblages is een manier om Newsome’s bevindingen te
verklaren. De theorie van Hebb over cel-assemblages refereert naar een ensemble neuronen
dat een complex concept representeert. Dus een enkel neuron is net als een computerchip. Een
neuron in de cortex verzamelt informatie van ongeveer 10.000 andere neuronen, en neemt een
‘beslissing’ op basis van deze informatie.
De associatiecortex speelt een belangrijke rol in cognitie. Een belangrijk onderscheid
tussen de associatiegebieden en de meer sensorische of motorische gebieden is de mate van
connectiviteit. De associatiecortex ontvangt informatie van de thalamus en andere corticale
gebieden die al een groot deel van de informatieverwerking voor hun rekening hebben
genomen. Onderzoek heeft aangetoond dat de associatiecortex cognitieve processen
implementeert zoals de kennis over objecten, spatiele cognitie, attentie, planning en het begrip
van talloze sociale verschijnselen. De associatiecortex verwerkt hogere orde informatie en
gebruikt daarbij de opgeslagen kennis over de interne en externe omgeving. Bijvoorbeeld, de
visuele input van een object wordt verwerkt in een bepaling van wat en waar het object is in
de associatiegebieden in de temporaal en parietale kwabben. Associatiegebieden in de frontale
kwab dragen bij aan het begrijpen en imiteren van andermans acties. De neuronen in deze
gebieden worden spiegelneuronen genoemd.
The associatiecortex in de frontale en parietale kwabben zijn ook betrokken bij
aandacht (attention). William James stelt: “Attention is the taking possession by the mind in
clear and vivid form of one out of what seem several simultaneous objects, or trains of
thought. In het begrijpen van aandacht is de zaklamp een handige metafoor: wat in de bundel
licht van de schijnwerper valt heeft aandacht en wordt waargenomen. De niet geselecteerde
Cognitie is de verzamelterm voor functies die ons in staat stellen tot betekenisvol gedrag,
zoals waarneming, motoriek, denken, taal en geheugen, en (zelf)bewustzijn. In dit college
staat de neurocognitie centraal: de relatie tussen cognitieve functies en hersenactiviteit.
Leerdoelen
De student kan de relatie leggen tussen cognitieve functies en hersenactiviteit en daarmee
enkele neuropsychologische verschijnselen verklaren.
Samenvattting
Cognitie is de verzamelterm voor de functies die ons in staat stellen tot betekenisvol gedrag,
zoals waarneming, motoriek, denken, taal en geheugen, en (zelf)bewustzijn. Al deze functies
hebben met het verwerken van informatie te maken. Neurocognitie gaat een stap verder en
richt zich op de relatie tussen deze functies en hersenactiviteit.
Het blijkt dat er vele systemen betrokken zijn bij het “denken” van het brein; systemen
die voornamelijk te vinden zijn in de neocortex. Omdat denken, emotie en motivatie en
andere aspecten van onze ervaring geen fysische basis hebben, worden ze vaak bestudeerd als
constructies. Constructies of concepten zijn te beschouwen als de beschrijving van processen
gebaseerd op informatie of impressies ontstaan uit ervaringen. Taal verschaft hierbij een
manier om informatie te categoriseren.
De neurale basis voor cognitie is waarschijnlijk te vinden in de convergentie van een
veelheid van gerelateerde neuronen afhankelijk van de output. Toch is een enkelvoudig
neuron te beschouwen als de eenheid van cognitie. Dit is bijvoorbeeld laten zien door
Newsome en collega’s. Zij trainden apen om de bewegingsrichting van een set bewegende
stippen te identificeren. Zij vonden dat elk neuron in V5 (MT) een specifieke richting van de
beweging codeerden (bijvoorbeeld een neuron dat voor verticale beweging codeerde). Het
werk van Donald Hebb over cel-assemblages is een manier om Newsome’s bevindingen te
verklaren. De theorie van Hebb over cel-assemblages refereert naar een ensemble neuronen
dat een complex concept representeert. Dus een enkel neuron is net als een computerchip. Een
neuron in de cortex verzamelt informatie van ongeveer 10.000 andere neuronen, en neemt een
‘beslissing’ op basis van deze informatie.
De associatiecortex speelt een belangrijke rol in cognitie. Een belangrijk onderscheid
tussen de associatiegebieden en de meer sensorische of motorische gebieden is de mate van
connectiviteit. De associatiecortex ontvangt informatie van de thalamus en andere corticale
gebieden die al een groot deel van de informatieverwerking voor hun rekening hebben
genomen. Onderzoek heeft aangetoond dat de associatiecortex cognitieve processen
implementeert zoals de kennis over objecten, spatiele cognitie, attentie, planning en het begrip
van talloze sociale verschijnselen. De associatiecortex verwerkt hogere orde informatie en
gebruikt daarbij de opgeslagen kennis over de interne en externe omgeving. Bijvoorbeeld, de
visuele input van een object wordt verwerkt in een bepaling van wat en waar het object is in
de associatiegebieden in de temporaal en parietale kwabben. Associatiegebieden in de frontale
kwab dragen bij aan het begrijpen en imiteren van andermans acties. De neuronen in deze
gebieden worden spiegelneuronen genoemd.
The associatiecortex in de frontale en parietale kwabben zijn ook betrokken bij
aandacht (attention). William James stelt: “Attention is the taking possession by the mind in
clear and vivid form of one out of what seem several simultaneous objects, or trains of
thought. In het begrijpen van aandacht is de zaklamp een handige metafoor: wat in de bundel
licht van de schijnwerper valt heeft aandacht en wordt waargenomen. De niet geselecteerde
