Het interbellum (1918-1939)
§1
De periode tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog heet het interbellum. In 1918
hadden veel Duitsers genoeg van de oorlog. Er ontstonden voedseltekorten en
Duitse soldaten kwamen in opstand. De Duitse keizer moest vluchten en er kwam
een nieuwe regering, die in 1918 een wapenstilstand sloot. Met deze regering begon
de Republiek van Weimar. Dit is de naam voor Duitsland tussen 1919 en 1933.
Deze republiek had een president in plaats van keizer. Het land werd bovendien een
parlementaire democratie: de macht lag bij het parlement namens de burgers.
Voor het eerst mochten vrouwen ook stemmen en zich verkiesbaar stellen.
De regering van Republiek Weimar kreeg te maken met grote politieke problemen:
- Een deel van de bevolking gaf de regering de schuld van het verlies van de
oorlog. Zij geloofden in de dolkstootlegende. Volgens dit idee had Duitsland
de oorlog kunnen winnen als de regering geen wapenstilstand sloot.
- In 1919 ondertekende de regering het Verdrag van Versailles, dat voor
Duitsland heel ongunstig was. Dat zou tot een nieuwe oorlog leiden en dat
kon het zwakke Duitsland niet hebben. Ten slotte wilden andere landen niet
samenwerken met de Republiek van Weimar. Zo mocht Duitsland zich niet
aansluiten bij de volkenbond.
Na de oorlog moest de Duitse Economie weer opgebouwd worden. Dat lukte niet
goed, want de regering had weinig geld. Dat kwam door de hoge herstelbetaling dat
Duitsland aan Frankrijk en Groot Brittannië moest betalen. In 1923 lukte het niet
meer om de afspraken van het Verdrag van Versailles na te komen. Frankrijk bezette
Duits gebied, omdat Duitsland stopte met betalen. Franse troepen namen
waardevolle grondstoffen in beslag, zodat de opbrengsten naar Frankrijk zouden
gaan.
Nadat Frankrijk Duits gebied bezette, stortte de Duitse economie nog verder in.
Duitse arbeiders besloten te staken, omdat ze niet wilden werken in Frans gebied.
De Duitse overheid gaf loon aan deze arbeiders waardoor er inflatie ontstond. Geld
werd dus minder waard en de prijzen stegen. De Verenigde Staten besloten
Duitsland in 1924 te helpen met de herstelbetaling. Ze gebruikten het Dawesplan;
De Verenigde Staten gaf goedkope leningen aan Duitsland om de Duitse economie
weer op te bouwen. Dit plan werkte en er kwam een einde aan de inflatie en de
Duitse economie was verbeterd. In 1926 mocht Duitsland alsnog lid worden van de
Volkenbond.
, Vanaf 1924 groeide dus de Duitse Economie, maar in 1929 begon plotseling een
wereldwijde economische crisis. Dat is een periode waarin het slecht gaat met de
economie. In 1920 dachten veel Amerikanen dat de economie ging groeien, maar
door deze crisis verloren ze hun vertrouwen. Er ontstond een beurskrach; Een grote
plotselinge daling van aandelenkoersen. Deze daling zorgde dus voor een diepe
Economische crisis in de Verenigde Staten.
Doordat de Verenigde staten minder producten kocht in andere landen, leidde dat
wereldwijd voor minder handel, minder inkomsten voor bedrijven en werkloosheid.
Duitsland werd extra getroffen, omdat het Dawesplan stopte.
§2
Kort na de Eerste Wereldoorlog werd de Nationaalsocialistische Duitse
arbeiderspartij (NSDAP) opgericht : een extreemrechts politieke partij met Adolf
Hitler als leider. Aanhangers van deze partij heten nationaalsocialisten of nazi’s. Hun
stroming heet het nationaalsocialisme en deze stroming heeft 4 kenmerken:
- Nationalisme, Hitler wilde Duitsland weer sterk en machtig maken zodat de
Duitsers weer trots op hun land konden zijn. Hitler wilde het Verdrag van
Versailles terugdraaien, stoppen met de herstelbetalingen en hij eiste
gebieden terug die Duitsland in 1919 moest afstaan.
- Tegen democratie, nationaalsocialisten geloofden niet in een democratie en
vonden dat hun land een krachtige leider nodig had (Führer). Dit heet ook wel
het Führerprincipe. Hitler werd door de Nazi’s als een soort god vereert. Zo’n
vereering noem je persoonsverheerlijking.
- Militarisme, De Nazi’s zagen oorlog als iets goeds. Ze marcheerden vaak in
uniformen, als soldaten, door de straten. Ook gebruikten ze geweld om hun
zin te krijgen.
- Antisemitisme, wat betekent haat tegen Joden. De Nazi’s gaven Joden de
schuld van de nederlaag in de Eerste wereldoorlog en van de slechte
economie.
De NSDAP bleef tot 1930 een kleine partij, maar daarna groeide het aantal
aanhangers snel. In 1933 greep Hitler de macht en hield de republiek van Weimar
op met bestaan. Hij probeerde de macht te grijpen in de slechte economische
omstandigheden met hoge inflatie. Zijn staatsgreep mislukte en hiervoor kreeg hij
een korte gevangenisstraf.
In 1929 begon er een economische wereldcrisis en die bereikte in 1933 een
hoogtepunt in Duitsland. Hitler beloofde de slechte economische omstandigheden en
hoge werkloosheid op te lossen door te stoppen met de herstelbetalingen. In 1933
kwam dus ook de NSDAP in de Duitse regering met als leider Adolf Hitler.
§1
De periode tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog heet het interbellum. In 1918
hadden veel Duitsers genoeg van de oorlog. Er ontstonden voedseltekorten en
Duitse soldaten kwamen in opstand. De Duitse keizer moest vluchten en er kwam
een nieuwe regering, die in 1918 een wapenstilstand sloot. Met deze regering begon
de Republiek van Weimar. Dit is de naam voor Duitsland tussen 1919 en 1933.
Deze republiek had een president in plaats van keizer. Het land werd bovendien een
parlementaire democratie: de macht lag bij het parlement namens de burgers.
Voor het eerst mochten vrouwen ook stemmen en zich verkiesbaar stellen.
De regering van Republiek Weimar kreeg te maken met grote politieke problemen:
- Een deel van de bevolking gaf de regering de schuld van het verlies van de
oorlog. Zij geloofden in de dolkstootlegende. Volgens dit idee had Duitsland
de oorlog kunnen winnen als de regering geen wapenstilstand sloot.
- In 1919 ondertekende de regering het Verdrag van Versailles, dat voor
Duitsland heel ongunstig was. Dat zou tot een nieuwe oorlog leiden en dat
kon het zwakke Duitsland niet hebben. Ten slotte wilden andere landen niet
samenwerken met de Republiek van Weimar. Zo mocht Duitsland zich niet
aansluiten bij de volkenbond.
Na de oorlog moest de Duitse Economie weer opgebouwd worden. Dat lukte niet
goed, want de regering had weinig geld. Dat kwam door de hoge herstelbetaling dat
Duitsland aan Frankrijk en Groot Brittannië moest betalen. In 1923 lukte het niet
meer om de afspraken van het Verdrag van Versailles na te komen. Frankrijk bezette
Duits gebied, omdat Duitsland stopte met betalen. Franse troepen namen
waardevolle grondstoffen in beslag, zodat de opbrengsten naar Frankrijk zouden
gaan.
Nadat Frankrijk Duits gebied bezette, stortte de Duitse economie nog verder in.
Duitse arbeiders besloten te staken, omdat ze niet wilden werken in Frans gebied.
De Duitse overheid gaf loon aan deze arbeiders waardoor er inflatie ontstond. Geld
werd dus minder waard en de prijzen stegen. De Verenigde Staten besloten
Duitsland in 1924 te helpen met de herstelbetaling. Ze gebruikten het Dawesplan;
De Verenigde Staten gaf goedkope leningen aan Duitsland om de Duitse economie
weer op te bouwen. Dit plan werkte en er kwam een einde aan de inflatie en de
Duitse economie was verbeterd. In 1926 mocht Duitsland alsnog lid worden van de
Volkenbond.
, Vanaf 1924 groeide dus de Duitse Economie, maar in 1929 begon plotseling een
wereldwijde economische crisis. Dat is een periode waarin het slecht gaat met de
economie. In 1920 dachten veel Amerikanen dat de economie ging groeien, maar
door deze crisis verloren ze hun vertrouwen. Er ontstond een beurskrach; Een grote
plotselinge daling van aandelenkoersen. Deze daling zorgde dus voor een diepe
Economische crisis in de Verenigde Staten.
Doordat de Verenigde staten minder producten kocht in andere landen, leidde dat
wereldwijd voor minder handel, minder inkomsten voor bedrijven en werkloosheid.
Duitsland werd extra getroffen, omdat het Dawesplan stopte.
§2
Kort na de Eerste Wereldoorlog werd de Nationaalsocialistische Duitse
arbeiderspartij (NSDAP) opgericht : een extreemrechts politieke partij met Adolf
Hitler als leider. Aanhangers van deze partij heten nationaalsocialisten of nazi’s. Hun
stroming heet het nationaalsocialisme en deze stroming heeft 4 kenmerken:
- Nationalisme, Hitler wilde Duitsland weer sterk en machtig maken zodat de
Duitsers weer trots op hun land konden zijn. Hitler wilde het Verdrag van
Versailles terugdraaien, stoppen met de herstelbetalingen en hij eiste
gebieden terug die Duitsland in 1919 moest afstaan.
- Tegen democratie, nationaalsocialisten geloofden niet in een democratie en
vonden dat hun land een krachtige leider nodig had (Führer). Dit heet ook wel
het Führerprincipe. Hitler werd door de Nazi’s als een soort god vereert. Zo’n
vereering noem je persoonsverheerlijking.
- Militarisme, De Nazi’s zagen oorlog als iets goeds. Ze marcheerden vaak in
uniformen, als soldaten, door de straten. Ook gebruikten ze geweld om hun
zin te krijgen.
- Antisemitisme, wat betekent haat tegen Joden. De Nazi’s gaven Joden de
schuld van de nederlaag in de Eerste wereldoorlog en van de slechte
economie.
De NSDAP bleef tot 1930 een kleine partij, maar daarna groeide het aantal
aanhangers snel. In 1933 greep Hitler de macht en hield de republiek van Weimar
op met bestaan. Hij probeerde de macht te grijpen in de slechte economische
omstandigheden met hoge inflatie. Zijn staatsgreep mislukte en hiervoor kreeg hij
een korte gevangenisstraf.
In 1929 begon er een economische wereldcrisis en die bereikte in 1933 een
hoogtepunt in Duitsland. Hitler beloofde de slechte economische omstandigheden en
hoge werkloosheid op te lossen door te stoppen met de herstelbetalingen. In 1933
kwam dus ook de NSDAP in de Duitse regering met als leider Adolf Hitler.
