Welke politieke onenigheden leidden tot de Spaanse
burgeroorlog?
De grote verschillen in de Spaanse politiek zijn duidelijk te zien aan de 13 jaar die aan de
burgeroorlog vooraf gaan. In 10 jaar veranderde Spanje van een democratie naar een militair bewind
en weer naar een republiek. Er vond veel samenwerking plaats tussen de ideologieën. Zoals de
samenwerking tussen de militairen en links, tussen de linkse en rechtse republikeinen, de Catalanen
en de Anarcho-syndicalisten en de latere samenwerking tussen het linkse front. (Deze tekst is aan de
hand geschreven van het boek van Jeroen Oskam en Arantxa Safón “Geschiedenis en de cultuur van
Spanje deel 1: de wortels van het heden”)
Het bewind van Primo de Rivera in 1923 laat zien wat de militaire officieren voor politieke
opvattingen hadden. Primo de Rivera was een monarchistische, christelijke, conservatieve man.
Hoewel veel generaals zijn ideologie deelden was volgens velen Primo de Rivera een sukkelige leider.
Met zijn beleid bevreemde hij iedereen die een beetje steun aan het bewind gaf. Met politieke
promoties in het leger maakte hij de officieren boos, door samenwerking met linkse partijen en dus
het doorvoeren van radicale veranderingen maakte hij de elite boos, door geen landbouwhervorming
door te voeren maakte hij het volk boos en door het proberen te laten verdwijnen van de Catalaanse
cultuur maakte hij de Catalanen boos. De enige reden waarom hij het zo lang vol heeft kunnen
houden was de overwinning in Marokko en de steun van de koning. Maar na 7 jaar was in 1930 zijn
positie onhoudbaar. Hij stapte op en stierf niet lang daarna. Maar niemand was nog vergeten hoe de
koning deze dictatuur goedkeurde en Primo de Rivera zo lang aan de macht gehouden heeft. De
oppositie groeit en gaat samenwerken. De koning probeerde aan de macht te blijven door nieuwe
dictators aan te blijven stellen maar allebei Berenguer en Aznar kunnen er niks van maken. Bij de
gemeenteraadsverkiezingen op 12 april 1931 halen de monarchisten bijna geen stemmen. De
republikeins-socialistische lijsten hebben veel succes. 2 dagen later wordt de republiek uitgeroepen.
Alfonso XIII vertrekt naar Frankrijk.
Na de eerste verkiezingen werd het duidelijk dat veel mensen tegen het conservatieve gedachtegoed
gekeerd waren. Links-republikeinse partijen haalden 191 zetels, de socialisten
116 en de rechtse partijen maar 24. De enorme linkse en seculiere
invloed die plaatsvond tijdens het maken van de grondwetten zorgde
ervoor dat de belangrijkste twee conservatieve ministers aftraden,
Alcalá Zamora en Miguel Maura, en dat het kabinet onder de
links-republikeinse Manuel Azaña gevormd werd. Zamora won
de meeste stemmen om president te worden maar er werd een
regering gevormd onder Azaña met verschillende links-
republikeinse partijen en de PSOE.
Hoewel deze regering successen boekte zoals de landbouwhervorming kwam deze ten val door de
onderlinge verschillen. In 1932 vond de Casas Viejas-affaire plaats. Een bloedige schermutseling
tussen de anarchisten en de Guardia Civil leidt tot het oproepen van de, door de overheid beheerde,
Guardia de Asalto. Met brandbommen verbrandden zij levend een deel van de daders en de gijzelaar
die ze hadden genomen. Daarna wordt een razzia gehouden waarbij 12 mensen zonder proces
worden geëxecuteerd. Dit gevecht tussen de anarchisten en de regering, de angst van de
republikeinen voor een te grote socialistische macht, en de socialistische druk om meer
hervormingen door te voeren zorgde ervoor dat de politieke partijen in de regering uit elkaar dreven.
Op 19 november 1933 kwamen er nieuwe verkiezingen. Dankzij de fusering van rechts en de slimme
verkiezings-tactiek behaalden zij met 39.4% van de stemmen 47.2% van de zetels (Oskam en Safón).
Het CEDA werd de grootste en de hervormingen van de vorige regering werden teruggedraaid. Als
reactie op de teleurstellende resultaten radicaliseerde de PSOE. Er komen veel landbouwstakingen.
burgeroorlog?
De grote verschillen in de Spaanse politiek zijn duidelijk te zien aan de 13 jaar die aan de
burgeroorlog vooraf gaan. In 10 jaar veranderde Spanje van een democratie naar een militair bewind
en weer naar een republiek. Er vond veel samenwerking plaats tussen de ideologieën. Zoals de
samenwerking tussen de militairen en links, tussen de linkse en rechtse republikeinen, de Catalanen
en de Anarcho-syndicalisten en de latere samenwerking tussen het linkse front. (Deze tekst is aan de
hand geschreven van het boek van Jeroen Oskam en Arantxa Safón “Geschiedenis en de cultuur van
Spanje deel 1: de wortels van het heden”)
Het bewind van Primo de Rivera in 1923 laat zien wat de militaire officieren voor politieke
opvattingen hadden. Primo de Rivera was een monarchistische, christelijke, conservatieve man.
Hoewel veel generaals zijn ideologie deelden was volgens velen Primo de Rivera een sukkelige leider.
Met zijn beleid bevreemde hij iedereen die een beetje steun aan het bewind gaf. Met politieke
promoties in het leger maakte hij de officieren boos, door samenwerking met linkse partijen en dus
het doorvoeren van radicale veranderingen maakte hij de elite boos, door geen landbouwhervorming
door te voeren maakte hij het volk boos en door het proberen te laten verdwijnen van de Catalaanse
cultuur maakte hij de Catalanen boos. De enige reden waarom hij het zo lang vol heeft kunnen
houden was de overwinning in Marokko en de steun van de koning. Maar na 7 jaar was in 1930 zijn
positie onhoudbaar. Hij stapte op en stierf niet lang daarna. Maar niemand was nog vergeten hoe de
koning deze dictatuur goedkeurde en Primo de Rivera zo lang aan de macht gehouden heeft. De
oppositie groeit en gaat samenwerken. De koning probeerde aan de macht te blijven door nieuwe
dictators aan te blijven stellen maar allebei Berenguer en Aznar kunnen er niks van maken. Bij de
gemeenteraadsverkiezingen op 12 april 1931 halen de monarchisten bijna geen stemmen. De
republikeins-socialistische lijsten hebben veel succes. 2 dagen later wordt de republiek uitgeroepen.
Alfonso XIII vertrekt naar Frankrijk.
Na de eerste verkiezingen werd het duidelijk dat veel mensen tegen het conservatieve gedachtegoed
gekeerd waren. Links-republikeinse partijen haalden 191 zetels, de socialisten
116 en de rechtse partijen maar 24. De enorme linkse en seculiere
invloed die plaatsvond tijdens het maken van de grondwetten zorgde
ervoor dat de belangrijkste twee conservatieve ministers aftraden,
Alcalá Zamora en Miguel Maura, en dat het kabinet onder de
links-republikeinse Manuel Azaña gevormd werd. Zamora won
de meeste stemmen om president te worden maar er werd een
regering gevormd onder Azaña met verschillende links-
republikeinse partijen en de PSOE.
Hoewel deze regering successen boekte zoals de landbouwhervorming kwam deze ten val door de
onderlinge verschillen. In 1932 vond de Casas Viejas-affaire plaats. Een bloedige schermutseling
tussen de anarchisten en de Guardia Civil leidt tot het oproepen van de, door de overheid beheerde,
Guardia de Asalto. Met brandbommen verbrandden zij levend een deel van de daders en de gijzelaar
die ze hadden genomen. Daarna wordt een razzia gehouden waarbij 12 mensen zonder proces
worden geëxecuteerd. Dit gevecht tussen de anarchisten en de regering, de angst van de
republikeinen voor een te grote socialistische macht, en de socialistische druk om meer
hervormingen door te voeren zorgde ervoor dat de politieke partijen in de regering uit elkaar dreven.
Op 19 november 1933 kwamen er nieuwe verkiezingen. Dankzij de fusering van rechts en de slimme
verkiezings-tactiek behaalden zij met 39.4% van de stemmen 47.2% van de zetels (Oskam en Safón).
Het CEDA werd de grootste en de hervormingen van de vorige regering werden teruggedraaid. Als
reactie op de teleurstellende resultaten radicaliseerde de PSOE. Er komen veel landbouwstakingen.
