Literatuuranalyse
Arthur Japin. De zwarte met het witte hart.
Anne-Sophie van der Waal
19 december 2021
RV4G
, Titelbeschrijving
Arthur Japin, De zwarte met het witte hart. Uitgeverij: De Arbeiderspers. Amsterdam 1997 (53e druk, 2010).
Samenvatting
De prinsen Kwasi Boachi en Kwame Poku groeien op in de hoofdstad Kumasi van het Rijk van de Ashanti, aan de
westkust van Afrika. Kwasi’s vader Kwaku Dua is de regerend vorst. Kwame is de zoon van Kwaku Dua’s zus en zal
de vorst opvolgen omdat de erfopvolging via de vrouwelijke bloedlijn verloopt.
Op een dag in 1837 arriveert er een Nederlands handels gezelschap in Kumasi, met onder andere adjunct-commissaris
Johannes van Drunen. Ze worden met alle egards ontvangen en al snel vindt er een ruilhandel plaats. De koning
belooft de delegatie duizend slaven per jaar te leveren in ruil voor vuurwapens. In het contract noemt men de slaven
‘rekruten’ omdat slavenhandel officieel verboden is.
Als onderpand voor nakoming van het contract stuurt de vorst zijn zoon en neef met de delegatie mee naar Nederland
en vertrouwt hen toe aan koning Willem II. In Nederland zullen ze een goede opleiding krijgen.
De jongens komen in Delft op de kostschool van Van Moock terecht. Ze slapen samen op een kamer in één bed en
vinden troost bij elkaar. Vanwege hun huidskleur zijn ze zowel op school als daarbuiten een bezienswaardigheid.
Het kost de neven in het begin veel moeite om mee te komen, omdat ze de taal nauwelijks spreken en in vergelijking
met de andere jongens een leerachterstand hebben. De kostschooljongens pesten hen en richten zich vooral op Kwasi,
omdat die zijn best doet om erbij te horen. Als Kwasi medeleerling Cornelius vertelt dat hij regelmatig in elkaar wordt
geslagen, leert deze hem boksen.
Kwasi doet zijn best om zich aan te passen aan het nieuwe land en de gewoontes, terwijl Kwame zich vasthoudt aan
zijn eigen cultuur. Hij vindt het vreselijk dat Kwasi de westerse cultuur omarmt alsof deze beter is dan de Afrikaanse.
Ze worden samen geportretteerd door schilder Raden Saleh, en Verveer neemt het manshoge schilderij als cadeau
voor de vorst mee op zijn volgende expeditie naar Afrika.
Kwasi concludeert dat er twee manieren zijn van omgaan met het feit dat je niet dezelfde kleur hebt als de massa:
profileren, dus de verschillen cultiveren en hechten aan je excentriciteit, of je kunt egaliseren; de verschillen
wegmoffelen en dat wat je met je omgeving gemeen hebt accentueren. Kwame kiest de eerste weg, Kwasi de tweede.
De neven zijn inmiddels geïntroduceerd aan het koninklijk hof en bevriend geraakt met kroonprinses Anna Paulowna
en haar dochter prinses Sophie. Kwasi is zelfs verliefd op Sophie en heeft stille hoop dat zij hetzelfde voelt. Tijdens
het sinterklaasfeest, dat zij samen met de koninklijke familie vieren, komt het verschil van opvatting tussen Kwasi en
Kwame duidelijk naar voren. Kwame is geschokt door de zwarte pieten en hun rol, terwijl Kwasi dit vergoelijkt en
hem voorhoudt dat het een traditie is. Een jaar later speelt Kwasi zelfs voor zwarte Piet, iets wat Kwame boos en
verdrietig maakt. Het drijft een wig tussen hen beiden.
Nadat haar vader koning is geworden, verlooft Sophie zich met Carl Alexander, erfgroothertog van Saksen-Weimar.
Kwasi is er kapot van, maar blijft bevriend met Sophie.
Na de kostschool gaan Kwasi en Kwame mijnbouwkunde studeren. Kwasi sluit zich aan bij een dispuut en vraagt
Kwame regelmatig mee als ze uitgaan. Het dispuut neemt de jongens mee naar een bordeel. Terwijl de andere jongens
hun gang gaan, gaan Kwasi en Kwame samen met een meisje in bed liggen, en vallen ze in slaap in plaats van seks te
hebben.
Op de terugweg komt Kwasi op voor een vrouw die wordt afgetuigd door een man. Dit blijkt Cornelius te zijn, die
Kwasi later uit wraak voor zijn bemoeienis in elkaar slaat.
Kwame stopt na een jaar met zijn studie en gaat tot Kwasi’s verbazing naar de militaire academie. Als Kwame Kwasi
voor de studentenvereniging een toespraak hoort houden over het ‘domme en bijgelovige volk’ waar ze zelf toe
behoren, breekt er iets bij hem. Hij besluit in 1847 met een regiment terug te gaan naar Afrika.
Arthur Japin. De zwarte met het witte hart.
Anne-Sophie van der Waal
19 december 2021
RV4G
, Titelbeschrijving
Arthur Japin, De zwarte met het witte hart. Uitgeverij: De Arbeiderspers. Amsterdam 1997 (53e druk, 2010).
Samenvatting
De prinsen Kwasi Boachi en Kwame Poku groeien op in de hoofdstad Kumasi van het Rijk van de Ashanti, aan de
westkust van Afrika. Kwasi’s vader Kwaku Dua is de regerend vorst. Kwame is de zoon van Kwaku Dua’s zus en zal
de vorst opvolgen omdat de erfopvolging via de vrouwelijke bloedlijn verloopt.
Op een dag in 1837 arriveert er een Nederlands handels gezelschap in Kumasi, met onder andere adjunct-commissaris
Johannes van Drunen. Ze worden met alle egards ontvangen en al snel vindt er een ruilhandel plaats. De koning
belooft de delegatie duizend slaven per jaar te leveren in ruil voor vuurwapens. In het contract noemt men de slaven
‘rekruten’ omdat slavenhandel officieel verboden is.
Als onderpand voor nakoming van het contract stuurt de vorst zijn zoon en neef met de delegatie mee naar Nederland
en vertrouwt hen toe aan koning Willem II. In Nederland zullen ze een goede opleiding krijgen.
De jongens komen in Delft op de kostschool van Van Moock terecht. Ze slapen samen op een kamer in één bed en
vinden troost bij elkaar. Vanwege hun huidskleur zijn ze zowel op school als daarbuiten een bezienswaardigheid.
Het kost de neven in het begin veel moeite om mee te komen, omdat ze de taal nauwelijks spreken en in vergelijking
met de andere jongens een leerachterstand hebben. De kostschooljongens pesten hen en richten zich vooral op Kwasi,
omdat die zijn best doet om erbij te horen. Als Kwasi medeleerling Cornelius vertelt dat hij regelmatig in elkaar wordt
geslagen, leert deze hem boksen.
Kwasi doet zijn best om zich aan te passen aan het nieuwe land en de gewoontes, terwijl Kwame zich vasthoudt aan
zijn eigen cultuur. Hij vindt het vreselijk dat Kwasi de westerse cultuur omarmt alsof deze beter is dan de Afrikaanse.
Ze worden samen geportretteerd door schilder Raden Saleh, en Verveer neemt het manshoge schilderij als cadeau
voor de vorst mee op zijn volgende expeditie naar Afrika.
Kwasi concludeert dat er twee manieren zijn van omgaan met het feit dat je niet dezelfde kleur hebt als de massa:
profileren, dus de verschillen cultiveren en hechten aan je excentriciteit, of je kunt egaliseren; de verschillen
wegmoffelen en dat wat je met je omgeving gemeen hebt accentueren. Kwame kiest de eerste weg, Kwasi de tweede.
De neven zijn inmiddels geïntroduceerd aan het koninklijk hof en bevriend geraakt met kroonprinses Anna Paulowna
en haar dochter prinses Sophie. Kwasi is zelfs verliefd op Sophie en heeft stille hoop dat zij hetzelfde voelt. Tijdens
het sinterklaasfeest, dat zij samen met de koninklijke familie vieren, komt het verschil van opvatting tussen Kwasi en
Kwame duidelijk naar voren. Kwame is geschokt door de zwarte pieten en hun rol, terwijl Kwasi dit vergoelijkt en
hem voorhoudt dat het een traditie is. Een jaar later speelt Kwasi zelfs voor zwarte Piet, iets wat Kwame boos en
verdrietig maakt. Het drijft een wig tussen hen beiden.
Nadat haar vader koning is geworden, verlooft Sophie zich met Carl Alexander, erfgroothertog van Saksen-Weimar.
Kwasi is er kapot van, maar blijft bevriend met Sophie.
Na de kostschool gaan Kwasi en Kwame mijnbouwkunde studeren. Kwasi sluit zich aan bij een dispuut en vraagt
Kwame regelmatig mee als ze uitgaan. Het dispuut neemt de jongens mee naar een bordeel. Terwijl de andere jongens
hun gang gaan, gaan Kwasi en Kwame samen met een meisje in bed liggen, en vallen ze in slaap in plaats van seks te
hebben.
Op de terugweg komt Kwasi op voor een vrouw die wordt afgetuigd door een man. Dit blijkt Cornelius te zijn, die
Kwasi later uit wraak voor zijn bemoeienis in elkaar slaat.
Kwame stopt na een jaar met zijn studie en gaat tot Kwasi’s verbazing naar de militaire academie. Als Kwame Kwasi
voor de studentenvereniging een toespraak hoort houden over het ‘domme en bijgelovige volk’ waar ze zelf toe
behoren, breekt er iets bij hem. Hij besluit in 1847 met een regiment terug te gaan naar Afrika.
