Hoorcolleges MB
Blok 1.1 – week 8
Spieraanpassing en spierpijn
Doelen deel 1
- Je weet wat de rol is van het zenuwstelsel bij het ontwikkelen van spierkracht.
- Je weet waarom en hoe de spierkracht en uithoudingsvermogen toenemen als je
traint.
Het aansturen van beweging vindt plaats in het brein en gaat via het ruggenmerg naar die
spieren.
Wat gebeurt er op het moment dat de prikkel aankomt bij de spier?
Muscle twitch: de reactie van een motorische eenheid (of eigenlijk de
volledige spiercel) op een prikkel.
Als de prikkel via de zenuwcel is aangekomen in de spiervezel kan het
percentage van de maximale spierspanning onderverdeeld worden in een
aantal perioden:
Latente periode: periode zonder spierspanning (5 ms).
Periode van contractie: spanning in de spiercel bouwt op (15 ms).
Relaxatie periode: spanning in de spiercel bouwt af tot hij weer volledig
ontspant (120 ms).
Deze drie perioden samen noem je dus een muscle twitch.
, Dit is eigenlijk maar een versimpelde weergave van de werkelijkheid, want als we aan het
bewegen zijn, zijn we continu verschillende soorten spierspanningen aan het opbouwen.
Je wil de spierspanning vloeiend laten opbouwen en afbouwen, dat principe noem je de
‘graded muscle response’.
Je kunt dus op 2 manieren de spanningen in de spieren opbouwen:
- Stimulusfrequentie:
De linkergrafiek is eigenlijk wat we net zagen en is dus 1 muscle twitch. De maximale
hoeveelheid spanning wordt hier bereikt door 1 stimulus. Elk rood pijltje is namelijk een
stimulus en dus een prikkel vanuit het centrale zenuwstelsel richting de spiercel.
Tijdens de graded muscle response voer je de stimulusfrequentie op en krijg je dus meer
rode pijltjes, zoals in de grafiek aan de rechterzijde. Je gaat dus in een kortere tijd meer
prikkels geven. De tweede prikkel komt al voordat de spiercel weer volledig ontspannen is.
Hierdoor is de volgende hoeveelheid spanning die wordt opgebouwd, hoger dan de witte
stippellijn. Dat is namelijk de maximale hoeveelheid spanning die je kon opbouwen op basis
van 1 prikkel.
Als er vanuit het zenuwstelsel in korte tijd veel prikkels komen en die spiercel geen tijd krijgt
om voldoende te ontspannen dan zie je dat de maximale hoeveelheid spierspanning in die
spiercel kan toenemen. In de rechtergrafiek zie je dat principe terugkomen bij 4 stimuli.
- Sterke van de stimulus:
Dit kan, maar dit is niet hoe ons lichaam het doet. Ons lichaam doet het door de
stimulusfrequentie te verhogen. Dit kan alleen door het in het laboratorium uit te voeren.
Als je spierweefsel zou isoleren en de hoeveelheid kracht zou laten toenemen, dan zie je ook
dat de hoeveelheid spierspanning kan toenemen. Je krijgt dan een hoger voltage van de
stimulus. Er worden dan meer motorunits gerekruteerd (toegevoegd).
In het menselijk lichaam werkt een alles of niets principe; of er is een prikkel of er is geen
prikkel en daar zit niks tussen in. Dus de stimulus versterken zou niet mogelijk zijn in het
menselijk lichaam.
Blok 1.1 – week 8
Spieraanpassing en spierpijn
Doelen deel 1
- Je weet wat de rol is van het zenuwstelsel bij het ontwikkelen van spierkracht.
- Je weet waarom en hoe de spierkracht en uithoudingsvermogen toenemen als je
traint.
Het aansturen van beweging vindt plaats in het brein en gaat via het ruggenmerg naar die
spieren.
Wat gebeurt er op het moment dat de prikkel aankomt bij de spier?
Muscle twitch: de reactie van een motorische eenheid (of eigenlijk de
volledige spiercel) op een prikkel.
Als de prikkel via de zenuwcel is aangekomen in de spiervezel kan het
percentage van de maximale spierspanning onderverdeeld worden in een
aantal perioden:
Latente periode: periode zonder spierspanning (5 ms).
Periode van contractie: spanning in de spiercel bouwt op (15 ms).
Relaxatie periode: spanning in de spiercel bouwt af tot hij weer volledig
ontspant (120 ms).
Deze drie perioden samen noem je dus een muscle twitch.
, Dit is eigenlijk maar een versimpelde weergave van de werkelijkheid, want als we aan het
bewegen zijn, zijn we continu verschillende soorten spierspanningen aan het opbouwen.
Je wil de spierspanning vloeiend laten opbouwen en afbouwen, dat principe noem je de
‘graded muscle response’.
Je kunt dus op 2 manieren de spanningen in de spieren opbouwen:
- Stimulusfrequentie:
De linkergrafiek is eigenlijk wat we net zagen en is dus 1 muscle twitch. De maximale
hoeveelheid spanning wordt hier bereikt door 1 stimulus. Elk rood pijltje is namelijk een
stimulus en dus een prikkel vanuit het centrale zenuwstelsel richting de spiercel.
Tijdens de graded muscle response voer je de stimulusfrequentie op en krijg je dus meer
rode pijltjes, zoals in de grafiek aan de rechterzijde. Je gaat dus in een kortere tijd meer
prikkels geven. De tweede prikkel komt al voordat de spiercel weer volledig ontspannen is.
Hierdoor is de volgende hoeveelheid spanning die wordt opgebouwd, hoger dan de witte
stippellijn. Dat is namelijk de maximale hoeveelheid spanning die je kon opbouwen op basis
van 1 prikkel.
Als er vanuit het zenuwstelsel in korte tijd veel prikkels komen en die spiercel geen tijd krijgt
om voldoende te ontspannen dan zie je dat de maximale hoeveelheid spierspanning in die
spiercel kan toenemen. In de rechtergrafiek zie je dat principe terugkomen bij 4 stimuli.
- Sterke van de stimulus:
Dit kan, maar dit is niet hoe ons lichaam het doet. Ons lichaam doet het door de
stimulusfrequentie te verhogen. Dit kan alleen door het in het laboratorium uit te voeren.
Als je spierweefsel zou isoleren en de hoeveelheid kracht zou laten toenemen, dan zie je ook
dat de hoeveelheid spierspanning kan toenemen. Je krijgt dan een hoger voltage van de
stimulus. Er worden dan meer motorunits gerekruteerd (toegevoegd).
In het menselijk lichaam werkt een alles of niets principe; of er is een prikkel of er is geen
prikkel en daar zit niks tussen in. Dus de stimulus versterken zou niet mogelijk zijn in het
menselijk lichaam.
