INDIVIDUEEL ARBEIDSRECHT
DEEL 1:
OVEREENKOMSTEN TOT HET
VERRICHTEN VAN ARBEID:
VAKANTIE EN VERLOF
J. van Drongelen, W. Fase
Samenvatting Hoofdstukken 1,2,4,5.7,6 en 7
Zesde druk
Tilburg University
,1 Inleiding
Het arbeidsrecht kan worden omschreven als het geheel van rechtsregels dat betrekking heeft op de
arbeidsverhouding van de onzelfstandige beroepsbevolking in zowel de private als de publieke sector.
1.1 Het collectieve en individuele arbeidsrecht
De meest gebruikelijke onderscheiding is de tweedeling in individueel en collectief arbeidsrecht.
Het collectieve arbeidsrecht kan worden omschreven als het geheel van rechtsregels dat betrekking heeft
op de verenigingen van werkgevers en van werknemers , de collectieve onderhandelingen over
arbeidsvoorwaarden, de invloed van de overheid op deze onderhandelingen en het collectieve actierecht.
In tegenstelling tot het collectieve arbeidsrecht, zeg maar de spelregels van het arbeidsrecht, heeft het
individuele arbeidsrecht betrekking op het materiële arbeidsrecht, dus de inhoudelijke normering die de
individuele relatie tussen de werkgever en werknemer beheerst. De kern daarvan wordt gevormd door de
arbeidsovereenkomst. Het geheel van rechtsregels dat de totstandkoming, de inhoud en het beëindigen
van de arbeidsovereenkomst beïnvloedt, wordt wel aangeduid als arbeidsovereenkomstenrecht. Centraal
bij deze rechtsregels staat in eerste instantie de contractvrijheid en daarnaast de wet, de gewoonte en de
eisen van de redelijkheid en billijkheid. Bij de wettelijke voorschriften kunnen verschillende vormen van
gebondenheid voorkomen. Zo kunnen de wettelijke voorschriften van aanvullend of regelend recht zijn.
Dat betekent dat van deze voorschriften kan worden afgeweken via bijvoorbeeld de overeenkomst. Ook
kunnen de wettelijke voorschriften van semidwingend recht zijn. Daarmee wordt aangegeven dat van
deze voorschriften allen bij schriftelijke overeenkomst kan worden afgeweken. Vervolgens zijn er
wettelijke voorschriften die worden aangeduid als driekwart dwingend recht. Van deze bepalingen kan
uitsluitend bij cao worden afgeweken. Tot slot zijn er wettelijke voorschriften waaraan de status van
dwingend recht is verbonden. Van dergelijke voorwaarden kan helemaal niet worden afgeweken.
, 2 De overeenkomsten tot het verrichten van arbeid
2.1 De overeenkomst tot aanneming van werk
Op grond van art. 7:750 lid 1 BW is de overeenkomst tot aanneming van werk de overeenkomst waarbij
de ene partij, de aannemer, zich verbindt voor de andere partij, de opdrachtgever, tegen een bepaalde
prijs een bepaald werk van stoffelijke aard tot stand te brengen en op te leveren. Het gaat dus om het
bewerken of vervaardigen van iets van stoffelijke aard. De opdrachtgever wil dus dat er een bepaald
tastbaar resultaat wordt bereikt en dat het ook wordt geleverd. Het gaat om een pakket van
werkzaamheden betreffende het vervaardigen of het bewerken van een stoffelijk voorwerp tegen een
vooraf overeengekomen prijs in zijn geheel. Het gaat hier om een resultaatsverplichting: het resultaat
waar het bij de aanneming van werk om draait, hoe de aannemer dat bereikt, is zijn zaak.
Het is heel goed mogelijk dat bij de aanneming van werk vooraf nog geen prijs is bepaald. In dat geval is
er sprake van aanneming van werk in regie.
2.2 De overeenkomst van opdracht
Op grond van art. 7:400 lid 1 BW is de overeenkomst van opdracht de overeenkomst waarbij de ene
partij, de opdrachtnemer, zich jegens de andere partij, de opdrachtgever, verbindt buiten
dienstbetrekking werkzaamheden te verrichten die uit iets anders bestaan dan het tot stand brengen van
een werk van stoffelijke aard, het bewaren van zaken, het uitgeven van werken of het vervoeren van
personen of zaken. Bij de regeling van de opdracht gaat het in feite dus om een soort restgroepregeling.
Bij de opdracht gaat het vrijwel altijd om een inspanningsverplichting.
DEEL 1:
OVEREENKOMSTEN TOT HET
VERRICHTEN VAN ARBEID:
VAKANTIE EN VERLOF
J. van Drongelen, W. Fase
Samenvatting Hoofdstukken 1,2,4,5.7,6 en 7
Zesde druk
Tilburg University
,1 Inleiding
Het arbeidsrecht kan worden omschreven als het geheel van rechtsregels dat betrekking heeft op de
arbeidsverhouding van de onzelfstandige beroepsbevolking in zowel de private als de publieke sector.
1.1 Het collectieve en individuele arbeidsrecht
De meest gebruikelijke onderscheiding is de tweedeling in individueel en collectief arbeidsrecht.
Het collectieve arbeidsrecht kan worden omschreven als het geheel van rechtsregels dat betrekking heeft
op de verenigingen van werkgevers en van werknemers , de collectieve onderhandelingen over
arbeidsvoorwaarden, de invloed van de overheid op deze onderhandelingen en het collectieve actierecht.
In tegenstelling tot het collectieve arbeidsrecht, zeg maar de spelregels van het arbeidsrecht, heeft het
individuele arbeidsrecht betrekking op het materiële arbeidsrecht, dus de inhoudelijke normering die de
individuele relatie tussen de werkgever en werknemer beheerst. De kern daarvan wordt gevormd door de
arbeidsovereenkomst. Het geheel van rechtsregels dat de totstandkoming, de inhoud en het beëindigen
van de arbeidsovereenkomst beïnvloedt, wordt wel aangeduid als arbeidsovereenkomstenrecht. Centraal
bij deze rechtsregels staat in eerste instantie de contractvrijheid en daarnaast de wet, de gewoonte en de
eisen van de redelijkheid en billijkheid. Bij de wettelijke voorschriften kunnen verschillende vormen van
gebondenheid voorkomen. Zo kunnen de wettelijke voorschriften van aanvullend of regelend recht zijn.
Dat betekent dat van deze voorschriften kan worden afgeweken via bijvoorbeeld de overeenkomst. Ook
kunnen de wettelijke voorschriften van semidwingend recht zijn. Daarmee wordt aangegeven dat van
deze voorschriften allen bij schriftelijke overeenkomst kan worden afgeweken. Vervolgens zijn er
wettelijke voorschriften die worden aangeduid als driekwart dwingend recht. Van deze bepalingen kan
uitsluitend bij cao worden afgeweken. Tot slot zijn er wettelijke voorschriften waaraan de status van
dwingend recht is verbonden. Van dergelijke voorwaarden kan helemaal niet worden afgeweken.
, 2 De overeenkomsten tot het verrichten van arbeid
2.1 De overeenkomst tot aanneming van werk
Op grond van art. 7:750 lid 1 BW is de overeenkomst tot aanneming van werk de overeenkomst waarbij
de ene partij, de aannemer, zich verbindt voor de andere partij, de opdrachtgever, tegen een bepaalde
prijs een bepaald werk van stoffelijke aard tot stand te brengen en op te leveren. Het gaat dus om het
bewerken of vervaardigen van iets van stoffelijke aard. De opdrachtgever wil dus dat er een bepaald
tastbaar resultaat wordt bereikt en dat het ook wordt geleverd. Het gaat om een pakket van
werkzaamheden betreffende het vervaardigen of het bewerken van een stoffelijk voorwerp tegen een
vooraf overeengekomen prijs in zijn geheel. Het gaat hier om een resultaatsverplichting: het resultaat
waar het bij de aanneming van werk om draait, hoe de aannemer dat bereikt, is zijn zaak.
Het is heel goed mogelijk dat bij de aanneming van werk vooraf nog geen prijs is bepaald. In dat geval is
er sprake van aanneming van werk in regie.
2.2 De overeenkomst van opdracht
Op grond van art. 7:400 lid 1 BW is de overeenkomst van opdracht de overeenkomst waarbij de ene
partij, de opdrachtnemer, zich jegens de andere partij, de opdrachtgever, verbindt buiten
dienstbetrekking werkzaamheden te verrichten die uit iets anders bestaan dan het tot stand brengen van
een werk van stoffelijke aard, het bewaren van zaken, het uitgeven van werken of het vervoeren van
personen of zaken. Bij de regeling van de opdracht gaat het in feite dus om een soort restgroepregeling.
Bij de opdracht gaat het vrijwel altijd om een inspanningsverplichting.
