Samenvatting HEMATOLOGIE - hoofdstuk 3: principes van celtelling

Hoofdstuk
3
–
Principes
van
celtelling

microscopische
telling

Voor
de
telling
van
de
concentratie
van
bloedcellen
is
er
jarenlang
gebruik
gemaakt

van
een
microscoop
en
een
telkamer.
Een
telkamer
is
een
klein
glazen
instrument,

waarvan
het
volume
nauwkeurig
bekend
is.
Verdund
bloed
wordt
in
de
telkamer

gebracht
en
vervolgens
wordt
een
gebied
in
de
telkamer,
dat
door
lijnen
is

aangegeven,
beoordeeld
en
het
aantal
cellen
wordt
geteld.
Uit
het
getelde
aantal

cellen,
de
gebruikte
verdunning
en
het
bekende
volume
wordt
ten
slotte
de

celconcentraties
in
het
bloed
berekend.
Met
de
komst
van
geautomatiseerde

celtelapparatuur
wordt
de
telkamer
nauwelijks
meer
gebruikt.




elektronische
telling:
impedantiemethode

De
basis
van
het
elektronisch
tellen
is
gelegd
door
de
Amerikaan
Coulter.
Het

principe
is
gebaseerd
op
de
eigenschap
dat
bloedcellen
elektrische
stroom
minder

goed
geleiden
dan
de
elektrolytoplossing,
waarin
de
cellen
gesuspendeerd
zijn.

Coulter
ontwierp
een
apparaat
waarin
een
glazen
buis
met
een
zeer
kleine
opening

(de
telbuis)
geplaatst
is
in
een
suspensie
van
bloedcellen.
Door
vacuüm
wordt
de

suspensie
van
bloedcellen
in
de
telbuis
opgezogen.
Tijdens
dit
proces
wordt
een

elektrische
spanning
aangelegd
tussen
twee
elektroden:
een
in
de
celsuspensie

buiten
de
telbuis,
de
andere
in
de
telbuis.
Wanneer
tijdens
het
opzuigen
van
de

suspensie
een
cel
de
nauwe
opening
van
de
telbuis
passeert,
verandert
de

elektrische
weerstand
(de
impedantie).
Deze
impedantieverandering
wordt

geregistreerd
als
een
signaal
dat
er
een
cel
gepasseerd
is.
Met
de
bekende

verdunningsfactor,
een
bekend
volume
cel
suspensie
en
het
aantal
geregistreerde

signalen
kan
de
concentratie
bloedcellen
berekend
worden.
Het
onderscheid
tussen

de
drie
groepen
bloedcellen,
is
niet
op
basis
van
volume
alleen
te
maken,
daarom

wordt
de
telling
meestal
in
verschillende
kanalen
uitgevoerd.
In
het
eerste
kanaal

wordt
het
bloed
zeer
sterk
verdund
met
een
elektrolytoplossing
voor
de
telling
van

de
erytrocyten
en
trombocyten.
Omdat
het
volume
van
trombocyten
(3-­‐20fl)
veel

kleiner
is
dan
het
volume
van
erytrocyten
(50-­‐120fl),
kunnen
deze
celsoorten
goed

van
elkaar
worden
onderscheiden.
In
theorie
worden
er
ook
leukocyten
geteld
in
het

erytrocytenkanaal.
Omdat
de
verhouding
erytrocyen:leukocyten
ongeveer
1000:1
is,

wordt
de
bijdrage
leukocyten
aan
de
erytrocytentelling
verwaarloosd.
Voor
de

leukocytentelling
wordt
een
ander
kanaal
gebruikt,
waarin
het
bloed
minder
sterk

wordt
verdund
met
een
elektrolytoplossing
waarin
zich
ook
een
detergens
(zeep)

bevindt,
deze
detergens
zorgt
ervoor
dat
de
erytrocyten
worden
gelyseerd,
zodat
de

leukocyten
specifiek
geteld
kunnen
worden.
Vanwege
hun
grootte
kunnen

trombocyten
goed
onderscheiden
worden
van
leukocyten,
zodat
zij
de
telling
niet

verstoren.


Voor
een
gevoelige
telling
moet
de
telopening
zo
klein
mogelijk
zijn.
Om

verstoppingen
te
voorkomen
zou
de
telopening
juist
zo
groot
mogelijk
moeten
zijn.

Als
compromis
werd
meestal
gekozen
voor
een
gaatje
met
een
diameter
van
70
tot

100μm,
maar
toch
zorgde
dat
vaak
voor
verstoppingen.
Tegenwoordig
wordt
het

principe
gebruikt
van
twee
concentrische
vloeistofstromen,
waarvan
de
diameter

nauwkeurig
te
regelen
is.
De
celsuspensie
bevindt
zicht
in
de
binnenste