Euthanasie, alleen bestemd voor senioren?
Maud was 20 jaar, al jarenlang was er bij haar sprake van uitzichtloos en ondragelijk lijden.
Ze was jong en ze had geen lichamelijke aandoeningen, toch na vele gesprekken met haar
psycholoog en sentimentele gesprekken met haar naasten bleef ze bij haar standpunt. Ze
bleef bij het standpunt dat ze geestelijk te veel schade had om het op te pakken en nog de
zin van het leven terug te krijgen, ze was het zo beu en elke dag leed ze ondragelijk. Toch
werd ze in haar wens niet gehoord door de artsen en mocht ze het euthanasie traject niet
instappen. Haar leven was voor haar zo destructief dat ze een paar dagen hierna zichzelf van
het leven heeft ontnomen door voor de trein te springen.
Als we kijken naar de situatie van Maud, die in een documentaire van Vice wordt nagedacht
en er wordt gepraat met de familie, is dit natuurlijk een kwetsend onderwerp en dan kan
iedereen dit op zijn eigen manier interpreteren. Hoe moet er gehandeld worden als jongeren
de doodwens hebben? Is euthanasie alleen voor oudere fysisch lijdende mensen? Moeten
psychisch lijdende jongeren ook gehoord worden met deze wens? Dit zijn een aantal lastige
vragen waar Kamerleden en ons volksvertegenwoordigers talloos over hebben
gedebatteerd. Het is ook een lastig onderwerp, maar toch lijkt het in de media, in het
bijzonder de media van de Verenigde Staten, dat wij hier geen taboes in hebben. In de
werkelijkheid is dit anders, en zijn er vele jongeren die zichzelf van het leven ontnemen door
net als Maud, voor de trein te springen of die zich op een andere manier van het leven
ontnemen omdat ze niet worden gehoord.
Uit onderzoek van Het CBS is gebleken dat de cijfers van het aantal jongeren die zichzelf van
het leven ontnemen aan het groeien is. Vele van deze jongeren hebben vaak te kampen met
jarenlange mentale problemen en hebben euthanasie aangevraagd. Deze jongeren hebben
geen hulp gekregen bij hun suïcidale neigingen, dus hebben ze zichzelf op een andere
gruwelijke manier van het leven ontnomen. Dit is zeer traumatisch en emotioneel
verslindend voor de nabestaanden. Aangezien er waarschijnlijk vaak over gepraat is over
zelfdoding doormiddel van euthanasie. Ook door deze manier van zelfdoding worden er
vaak andere personen ongewild bij betrokken. Dit kan een treinmachinist van de NS zijn
bijvoorbeeld, die het ziet gebeuren en er niks aan kan doen, diegene kan hierdoor zelf ook
een trauma oplopen.
Vrijheid, dat is misschien wel ons belangrijkste waarde die wij in Nederland hebben. We
kunnen kiezen wie er aan de macht komt, we kunnen bepalen wat we willen leren en wat we
allemaal in de toekomst willen doen, maar waarom zou dan de vrijheid ontnomen moeten
worden om uit het leven te stappen. Als mensen dusdanig erg lijden dat ze het niet meer
zien zitten, zou de vrijheid en mogelijkheid er moeten zijn om dit op een andere manier dan
zelfmoord te kunnen oplossen. Het idee dat de regering bepaald over de dood van
ondragelijk fysisch lijdende mensen is eigenlijk heel gek, maar het gebeurt toch. Er wordt
tegen deze mensen vaak gezegd door de artsen dat ze beter moeten nadenken, maar voor
deze mensen is het al een rationele beslissing geweest.
Maud was 20 jaar, al jarenlang was er bij haar sprake van uitzichtloos en ondragelijk lijden.
Ze was jong en ze had geen lichamelijke aandoeningen, toch na vele gesprekken met haar
psycholoog en sentimentele gesprekken met haar naasten bleef ze bij haar standpunt. Ze
bleef bij het standpunt dat ze geestelijk te veel schade had om het op te pakken en nog de
zin van het leven terug te krijgen, ze was het zo beu en elke dag leed ze ondragelijk. Toch
werd ze in haar wens niet gehoord door de artsen en mocht ze het euthanasie traject niet
instappen. Haar leven was voor haar zo destructief dat ze een paar dagen hierna zichzelf van
het leven heeft ontnomen door voor de trein te springen.
Als we kijken naar de situatie van Maud, die in een documentaire van Vice wordt nagedacht
en er wordt gepraat met de familie, is dit natuurlijk een kwetsend onderwerp en dan kan
iedereen dit op zijn eigen manier interpreteren. Hoe moet er gehandeld worden als jongeren
de doodwens hebben? Is euthanasie alleen voor oudere fysisch lijdende mensen? Moeten
psychisch lijdende jongeren ook gehoord worden met deze wens? Dit zijn een aantal lastige
vragen waar Kamerleden en ons volksvertegenwoordigers talloos over hebben
gedebatteerd. Het is ook een lastig onderwerp, maar toch lijkt het in de media, in het
bijzonder de media van de Verenigde Staten, dat wij hier geen taboes in hebben. In de
werkelijkheid is dit anders, en zijn er vele jongeren die zichzelf van het leven ontnemen door
net als Maud, voor de trein te springen of die zich op een andere manier van het leven
ontnemen omdat ze niet worden gehoord.
Uit onderzoek van Het CBS is gebleken dat de cijfers van het aantal jongeren die zichzelf van
het leven ontnemen aan het groeien is. Vele van deze jongeren hebben vaak te kampen met
jarenlange mentale problemen en hebben euthanasie aangevraagd. Deze jongeren hebben
geen hulp gekregen bij hun suïcidale neigingen, dus hebben ze zichzelf op een andere
gruwelijke manier van het leven ontnomen. Dit is zeer traumatisch en emotioneel
verslindend voor de nabestaanden. Aangezien er waarschijnlijk vaak over gepraat is over
zelfdoding doormiddel van euthanasie. Ook door deze manier van zelfdoding worden er
vaak andere personen ongewild bij betrokken. Dit kan een treinmachinist van de NS zijn
bijvoorbeeld, die het ziet gebeuren en er niks aan kan doen, diegene kan hierdoor zelf ook
een trauma oplopen.
Vrijheid, dat is misschien wel ons belangrijkste waarde die wij in Nederland hebben. We
kunnen kiezen wie er aan de macht komt, we kunnen bepalen wat we willen leren en wat we
allemaal in de toekomst willen doen, maar waarom zou dan de vrijheid ontnomen moeten
worden om uit het leven te stappen. Als mensen dusdanig erg lijden dat ze het niet meer
zien zitten, zou de vrijheid en mogelijkheid er moeten zijn om dit op een andere manier dan
zelfmoord te kunnen oplossen. Het idee dat de regering bepaald over de dood van
ondragelijk fysisch lijdende mensen is eigenlijk heel gek, maar het gebeurt toch. Er wordt
tegen deze mensen vaak gezegd door de artsen dat ze beter moeten nadenken, maar voor
deze mensen is het al een rationele beslissing geweest.
