Overview Blok 1.1: Sociale Psychologie
___________________________________________________________________________
Deel 1: Arousals & Attribution models
__________________________________________________________________________
Two-Factor Theory of Emotion: Schachter & Singer (1959) zegt dat er
twee factoren nodig zijn om een specifieke emotie te voelen. De ene is
fysieke arousal, de andere is dat de persoon een cognitieve
interpretatie moet doen, dus voor zichzelf uitleggen waar de arousal
vandaan komt. Schachter heeft gevonden dat wanneer mensen bang zijn
om elektrische schokken te ontvangen, ze het gezelschap van anderen
opzoeken. In onzekere situaties helpen andere mensen om ons heen
dus ons te bedenken hoe we ons moeten gedragen. Dit is echter niet altijd
het geval, dus we moeten het woord 'soms' hier toepassen. De hoogte van
je arousal mag niet té hoog zijn, anders werkt het niet.
Excitation transfer: Volgens Zillmann (1984) is het zo dat de arousal
die komt door stimuli één kan worden toegevoegd of verplaatst aan/naar
stimuli twee en dat deze gecombineerde arousal alleen wordt gezien
als gevolg van stimuli twee. Het bruggen/achtbaan experiment is hier
een voorbeeld van. Werkt alleen als:
1) de tweede stimuli er is vóórdat de excitation is uitgewerkt
2) er geen misattribution of arousal ontstaat
3) geen obstakels in excitation zijn voordat tweede stimuli er is
Misattribution of arousal: Arousal versterkt emoties altijd, of ze nu
positief of negatief zijn. Het is voor ons alleen niet altijd duidelijk waar
onze arousal vandaan komt. Bij misattribution gebeurd het volgende; we
schrijven de arousal toe aan de verkeerde bron.
James-Lange theory: Stimulus (beer) ---> Arousal (hartkloppingen)
-----> Experience (bang!)
Volgens James-Lange is het dus zo dat je je emotie koppelt aan de arousal
die je voelt en dat je daarom bang bent.
,Cannon-Bard theory: Stimulus ----> Hersenactiviteit ---->
Experience + Arousal
Cannon-Bard stelt dat de lichamelijke reactie te langzaam is voor de
snelle emotie, en dat de prikkel alleen dus al genoeg is om beide tegelijk
te voelen.
Schachter-Singer theory: Stimulus ---> Arousal ----> Die is eng zeg!
-----> Experience
In dit model is het dus heel erg van belang hoe de persoon de situatie
interperteert.
Artikel 1: Dutton & Aron (1974). Dit was het experiment op de hoge brug
en de lage brug. Mannen werden op beide bruggen aangesproken door
een aantrekkelijke vrouw en gevraagd om een verhaaltje te schrijven en
voor verdere info mochten ze haar bellen. Op de hoge brug waren de
verhaaltjes van seksuele kant en werd de vrouw vaker terug gebeld. De
two-factor theory of emotion wordt door deze resultaten ondersteund.
Artikel 2: Meston & Frohlich (2003). Dit experiment vond plaats in twee
amusement parks. Mannen en vrouwen moesten een foto beoordelen van
het andere geslacht, wanneer zij in de rij stonden voor de achtbaan en
anderen wanneer zij uit de achtbaan kwamen. Hieruit bleek dat de
mensen die zonder romantic seat mate hadden gezeten, de persoon op de
foto knapper vonden. Ook werd de foto beter beoordeeld na de rit.
Hierdoor wordt de excitation transfer ondersteund.
___________________________________________________________________________
Deel 2: Helping people & responsibility
___________________________________________________________________________
Social Impact Theory: Volgens Latané (1981) heeft de invloed van
andere mensen op een individu te maken met drie factoren:
1) Strength (de status en/of aanzien van de mensen)
2) Immediacy (hoever de mensen van het individu af staan)
3) Number (hoeveelheid mensen om het individu heen)
, Deze theorie werkt ook andersom, hoe meer individuen hoe minder
invloed per individu.
Bystander effect: Wanneer een individu hulp nodig heeft dan is de
grootte van de groep mensen om hem heen heel belangrijk. Des te
groter de groep is, des te minder hulp deze persoon kan
verwachten. Niemand in de groep denkt dan namelijk dat het aan hem is
om te helpen. Wanneer je de mensen om je heen kent help je echter wel
sneller, omdat je hun dan niet wil opzadelen met het probleem.
Pluralistic ignorance: Dit is een misverstand die onderling ontstaat. Je
hebt in dit geval niet in de gaten dat de andere mensen uit de groep
hetzelfde als jou denken (dus: niet zeker weten of en hoe je moet
helpen tijdens noodgeval). vb: Kitty Genovese murder. Dit kan ook meteen
het bystander effect verklaren.
Diffusion of Responsibility: Er onstaat onduidelijkheid over bij wie de
verantwoordelijkheid ligt. Niemand voelt zich verantwoordelijk om te
helpen en zo onderneemt niemand actie. Er is sprake van een grotere
diffusion als de groep groter is. Diffusion of responsibility kan zelfs
ontstaan als er geen echte groep om je heen is, maar als die groep er wel
is in je gedachten. Als je de persoon in nood niet kent leg je de
verantwoordelijkheid sneller bij iemand anders. Je kunt diffusion
verminderen door iemand aan te wijzen die je moet helpen, dan valt de
anonimiteit weg.
Audience Inhibition: Hierbij ben je eigenlijk bang om af te gaan voor
zoveel mensen om je heen. Tijdens een noodgeval weet je niet zo goed
hoe je moet helpen, en je wilt niets fout doen omdat je geen verkeerde
indruk wilt maken. Als het geval is dat wanneer je niet helpt je juist een
verkeerde indruk zal maken, dan doe je dit natuurlijk wel sneller. vb: de
verkrachting op het feestje.
Five steps to helping: Latané & Darley (1970) hebben een model
bedacht die laat zien wat de obstakels zijn tijdens het helpen. Dat model
ziet er als volgt uit:
___________________________________________________________________________
Deel 1: Arousals & Attribution models
__________________________________________________________________________
Two-Factor Theory of Emotion: Schachter & Singer (1959) zegt dat er
twee factoren nodig zijn om een specifieke emotie te voelen. De ene is
fysieke arousal, de andere is dat de persoon een cognitieve
interpretatie moet doen, dus voor zichzelf uitleggen waar de arousal
vandaan komt. Schachter heeft gevonden dat wanneer mensen bang zijn
om elektrische schokken te ontvangen, ze het gezelschap van anderen
opzoeken. In onzekere situaties helpen andere mensen om ons heen
dus ons te bedenken hoe we ons moeten gedragen. Dit is echter niet altijd
het geval, dus we moeten het woord 'soms' hier toepassen. De hoogte van
je arousal mag niet té hoog zijn, anders werkt het niet.
Excitation transfer: Volgens Zillmann (1984) is het zo dat de arousal
die komt door stimuli één kan worden toegevoegd of verplaatst aan/naar
stimuli twee en dat deze gecombineerde arousal alleen wordt gezien
als gevolg van stimuli twee. Het bruggen/achtbaan experiment is hier
een voorbeeld van. Werkt alleen als:
1) de tweede stimuli er is vóórdat de excitation is uitgewerkt
2) er geen misattribution of arousal ontstaat
3) geen obstakels in excitation zijn voordat tweede stimuli er is
Misattribution of arousal: Arousal versterkt emoties altijd, of ze nu
positief of negatief zijn. Het is voor ons alleen niet altijd duidelijk waar
onze arousal vandaan komt. Bij misattribution gebeurd het volgende; we
schrijven de arousal toe aan de verkeerde bron.
James-Lange theory: Stimulus (beer) ---> Arousal (hartkloppingen)
-----> Experience (bang!)
Volgens James-Lange is het dus zo dat je je emotie koppelt aan de arousal
die je voelt en dat je daarom bang bent.
,Cannon-Bard theory: Stimulus ----> Hersenactiviteit ---->
Experience + Arousal
Cannon-Bard stelt dat de lichamelijke reactie te langzaam is voor de
snelle emotie, en dat de prikkel alleen dus al genoeg is om beide tegelijk
te voelen.
Schachter-Singer theory: Stimulus ---> Arousal ----> Die is eng zeg!
-----> Experience
In dit model is het dus heel erg van belang hoe de persoon de situatie
interperteert.
Artikel 1: Dutton & Aron (1974). Dit was het experiment op de hoge brug
en de lage brug. Mannen werden op beide bruggen aangesproken door
een aantrekkelijke vrouw en gevraagd om een verhaaltje te schrijven en
voor verdere info mochten ze haar bellen. Op de hoge brug waren de
verhaaltjes van seksuele kant en werd de vrouw vaker terug gebeld. De
two-factor theory of emotion wordt door deze resultaten ondersteund.
Artikel 2: Meston & Frohlich (2003). Dit experiment vond plaats in twee
amusement parks. Mannen en vrouwen moesten een foto beoordelen van
het andere geslacht, wanneer zij in de rij stonden voor de achtbaan en
anderen wanneer zij uit de achtbaan kwamen. Hieruit bleek dat de
mensen die zonder romantic seat mate hadden gezeten, de persoon op de
foto knapper vonden. Ook werd de foto beter beoordeeld na de rit.
Hierdoor wordt de excitation transfer ondersteund.
___________________________________________________________________________
Deel 2: Helping people & responsibility
___________________________________________________________________________
Social Impact Theory: Volgens Latané (1981) heeft de invloed van
andere mensen op een individu te maken met drie factoren:
1) Strength (de status en/of aanzien van de mensen)
2) Immediacy (hoever de mensen van het individu af staan)
3) Number (hoeveelheid mensen om het individu heen)
, Deze theorie werkt ook andersom, hoe meer individuen hoe minder
invloed per individu.
Bystander effect: Wanneer een individu hulp nodig heeft dan is de
grootte van de groep mensen om hem heen heel belangrijk. Des te
groter de groep is, des te minder hulp deze persoon kan
verwachten. Niemand in de groep denkt dan namelijk dat het aan hem is
om te helpen. Wanneer je de mensen om je heen kent help je echter wel
sneller, omdat je hun dan niet wil opzadelen met het probleem.
Pluralistic ignorance: Dit is een misverstand die onderling ontstaat. Je
hebt in dit geval niet in de gaten dat de andere mensen uit de groep
hetzelfde als jou denken (dus: niet zeker weten of en hoe je moet
helpen tijdens noodgeval). vb: Kitty Genovese murder. Dit kan ook meteen
het bystander effect verklaren.
Diffusion of Responsibility: Er onstaat onduidelijkheid over bij wie de
verantwoordelijkheid ligt. Niemand voelt zich verantwoordelijk om te
helpen en zo onderneemt niemand actie. Er is sprake van een grotere
diffusion als de groep groter is. Diffusion of responsibility kan zelfs
ontstaan als er geen echte groep om je heen is, maar als die groep er wel
is in je gedachten. Als je de persoon in nood niet kent leg je de
verantwoordelijkheid sneller bij iemand anders. Je kunt diffusion
verminderen door iemand aan te wijzen die je moet helpen, dan valt de
anonimiteit weg.
Audience Inhibition: Hierbij ben je eigenlijk bang om af te gaan voor
zoveel mensen om je heen. Tijdens een noodgeval weet je niet zo goed
hoe je moet helpen, en je wilt niets fout doen omdat je geen verkeerde
indruk wilt maken. Als het geval is dat wanneer je niet helpt je juist een
verkeerde indruk zal maken, dan doe je dit natuurlijk wel sneller. vb: de
verkrachting op het feestje.
Five steps to helping: Latané & Darley (1970) hebben een model
bedacht die laat zien wat de obstakels zijn tijdens het helpen. Dat model
ziet er als volgt uit:
