Het boek gaat over een jongetje van Joodse afkomst. Met zijn vader en moeder woont hij in
Amsterdam. Op een dag worden hij en zijn moeder per ongeluk naar Westerbork gestuurd. Na een
week mogen ze weer naar huis. Kort daarop is het jongetje jarig, hij krijgt veel cadeautjes waaronder
een harlekijntje. De invloed van de oorlog wordt steeds voelbaarder, de kruidenier wil niets meer aan
hen verkopen.
Daarna moet hij al een jodenster gaan dragen. Bij een inval door de soldaten moeten ze hun huis al
uit. Bij het Muiderpoortstation worden op ze de trein gezet naar Westerbork. Het plan van de ouders
is om naar Palestina te gaan, ze moeten alleen de papieren nog klaar krijgen. Op een dag worden er
mensen weggestuurd van het kamp, de familie hoort daar ook bij. Ze worden niet naar Palestina
gebracht maar ze gaan naar een ander kamp waar ze gescheiden worden van hem en zijn moeder.
Hij mag in het nieuwe kamp af en toe mee om de keukenpannen schoon te maken, pas de tweede
keer snapt hij dat hij ze leeg moet eten. Op de verjaardag van zijn vader zien ze hem eindelijk pas
weer en de moeder heeft een taart gemaakt. Het jongetje vindt het niet erg dat zijn vader ziek wordt
en naar de ziekenbarak moet want zo ziet hij zijn vader vaker. Van de dokter moet hij zijn moeder
gaan halen omdat zijn vader niet lang te leven meer heeft, onderweg verdwaalt hij en vergeet hij de
boodschap door te geven. Toch zijn ze er net op tijd bij om zijn vader te zien sterven. Hij moet van de
grote kinderen een proef gaan doen om te laten zien dat hij er ook bij hoort. Hij moet het ketelhuis in
waar blijkbaar allemaal lijken liggen. Als hij zijn moeder hierover verteld, zegt zei dat dit het
knekelhuis heet. Hij mag er nooit meer komen en wordt van top tot teen behandeld met
ontsmettingsmiddel.
Zijn moeder en hij gaan weer weg met een andere trein. Er wordt nog steeds gezegd dat ze
onderweg zijn naar Palestina. Hij was aan het slapen in de trein en wanneer hij wakker wordt verteld
zijn moeder hem dingen die hij niet meer kan herinneren. Ze zegt dat ze al 2 weken in de trein zitten.
Als de trein voor langere tijd stopt gaat hij met Trude, een vrouw die hij al kent voor het kamp,
brandnetels zoeken om soep van te koken. De volgende dag komen de Russen hen bevrijden en ze
nemen de Moffen mee. De mensen uit de trein worden ondergebracht in verschillende huizen in
Tröbitz. Zijn moeder is ziek en wordt naar het ziekenhuis gebracht. Hij kan dan een tijdje zijn moeder
niet zien. Trude zegt dat dat komt omdat de weg is afgesloten maar eigenlijk is zijn moeder al
overleden. Eva , zijn kamergenootje, vertelt dat zijn moeder dood is. hij wordt heel erg boos op Trude
en hij krijgt koorts en ligt 5 dagen ziek op bed.
Hij gaat met een Canadese vrachtwagen terug naar Amsterdam. Meneer Paul en zijn vrouw willen
hem wel adopteren. Eerst weigert hij te eten en kotst het allemaal uit, maar omdat hij al 8 jaar is
moet hij het zelf opruimen.
Personages;
De ik- figuur is duidelijk de hoofdpersoon. Zijn naam wordt nergens verteld. Hij is in het begin van het
boek zo rond de 4 jaar. Hij snapt helemaal niks van de oorlog. Hij vind vriendjes belangrijker dan de
dood van zijn vader.
De moeder beschermt de ik-figuur tegen de buitenwereld, ze houdt erg veel van hem.
De vader werkte voor de oorlog op een kantoor. Omdat de vader in het andere deel van het kamp zit,
komt hij niet erg vaak voor in het verhaal. Wel wordt er vaak over hem gesproken.
Amsterdam. Op een dag worden hij en zijn moeder per ongeluk naar Westerbork gestuurd. Na een
week mogen ze weer naar huis. Kort daarop is het jongetje jarig, hij krijgt veel cadeautjes waaronder
een harlekijntje. De invloed van de oorlog wordt steeds voelbaarder, de kruidenier wil niets meer aan
hen verkopen.
Daarna moet hij al een jodenster gaan dragen. Bij een inval door de soldaten moeten ze hun huis al
uit. Bij het Muiderpoortstation worden op ze de trein gezet naar Westerbork. Het plan van de ouders
is om naar Palestina te gaan, ze moeten alleen de papieren nog klaar krijgen. Op een dag worden er
mensen weggestuurd van het kamp, de familie hoort daar ook bij. Ze worden niet naar Palestina
gebracht maar ze gaan naar een ander kamp waar ze gescheiden worden van hem en zijn moeder.
Hij mag in het nieuwe kamp af en toe mee om de keukenpannen schoon te maken, pas de tweede
keer snapt hij dat hij ze leeg moet eten. Op de verjaardag van zijn vader zien ze hem eindelijk pas
weer en de moeder heeft een taart gemaakt. Het jongetje vindt het niet erg dat zijn vader ziek wordt
en naar de ziekenbarak moet want zo ziet hij zijn vader vaker. Van de dokter moet hij zijn moeder
gaan halen omdat zijn vader niet lang te leven meer heeft, onderweg verdwaalt hij en vergeet hij de
boodschap door te geven. Toch zijn ze er net op tijd bij om zijn vader te zien sterven. Hij moet van de
grote kinderen een proef gaan doen om te laten zien dat hij er ook bij hoort. Hij moet het ketelhuis in
waar blijkbaar allemaal lijken liggen. Als hij zijn moeder hierover verteld, zegt zei dat dit het
knekelhuis heet. Hij mag er nooit meer komen en wordt van top tot teen behandeld met
ontsmettingsmiddel.
Zijn moeder en hij gaan weer weg met een andere trein. Er wordt nog steeds gezegd dat ze
onderweg zijn naar Palestina. Hij was aan het slapen in de trein en wanneer hij wakker wordt verteld
zijn moeder hem dingen die hij niet meer kan herinneren. Ze zegt dat ze al 2 weken in de trein zitten.
Als de trein voor langere tijd stopt gaat hij met Trude, een vrouw die hij al kent voor het kamp,
brandnetels zoeken om soep van te koken. De volgende dag komen de Russen hen bevrijden en ze
nemen de Moffen mee. De mensen uit de trein worden ondergebracht in verschillende huizen in
Tröbitz. Zijn moeder is ziek en wordt naar het ziekenhuis gebracht. Hij kan dan een tijdje zijn moeder
niet zien. Trude zegt dat dat komt omdat de weg is afgesloten maar eigenlijk is zijn moeder al
overleden. Eva , zijn kamergenootje, vertelt dat zijn moeder dood is. hij wordt heel erg boos op Trude
en hij krijgt koorts en ligt 5 dagen ziek op bed.
Hij gaat met een Canadese vrachtwagen terug naar Amsterdam. Meneer Paul en zijn vrouw willen
hem wel adopteren. Eerst weigert hij te eten en kotst het allemaal uit, maar omdat hij al 8 jaar is
moet hij het zelf opruimen.
Personages;
De ik- figuur is duidelijk de hoofdpersoon. Zijn naam wordt nergens verteld. Hij is in het begin van het
boek zo rond de 4 jaar. Hij snapt helemaal niks van de oorlog. Hij vind vriendjes belangrijker dan de
dood van zijn vader.
De moeder beschermt de ik-figuur tegen de buitenwereld, ze houdt erg veel van hem.
De vader werkte voor de oorlog op een kantoor. Omdat de vader in het andere deel van het kamp zit,
komt hij niet erg vaak voor in het verhaal. Wel wordt er vaak over hem gesproken.
