Bronnen en beginselen van het recht
Deel 1
Deel 1: Het objectieve recht
Hoofdstuk 5: De rechtsdogmatiek
5.1 Begrip
Rechtsdogmatiek:
= het deel van de rechtswetenschap dat het geldende objectieve recht wil
beschrijven, begrijpen, analyseren en systematiseren.
Ze vertrekt vanuit het geldende positieve recht en blijft binnen de grenzen
daarvan.
Andere disciplines van de rechtswetenschap bestuderen het recht vanuit een
externe blik, met methodes uit bijvoorbeeld de antropologie, filosofie,
sociologie, geschiedenis, economie, psychologie en literatuurwetenschap.
De rechtsdogmaticus beschrijft niet alleen het recht, maar geeft ook op een
niet-bindende manier aan hoe het geldende recht volgens hem geïnterpreteerd
en toegepast moet worden.
5.2 De indeling van de rechtstakken
Nut:
Een aspect van de systematisering van het recht is het indelen van rechtsregels
in rechtsstakken, zoals burgerlijk recht, ondernemingsrecht, strafrecht en
Europees recht.
Deze indeling heeft zowel een didactisch als een rechtstheoretisch nut.
Didactisch nut: het maakt het mogelijk om het recht op een systematische en
geordende manier te bestuderen.
- Rechtenopleidingen zijn opgebouwd uit opleidingsonderdelen die vaak een
volledige rechtstak of een onderdeel ervan behandelen.
- Juridische tijdschriften en handboeken richten zich meestal op een bepaald
onderdeel van het recht.
Rechtstheoretisch nut: rechtsregels die samenhoren, worden bij elkaar
gebracht omdat ze door gelijkaardige beginselen en regels worden beheerst.
- Rechtsstakken kunnen eigen interpretatieregels, bronnen en fundamentele
rechtsbegrippen hebben.
- Begrippen kunnen in verschillende rechtsstakken een andere betekenis
hebben.
- De indeling geeft inzicht in de samenhang tussen de rechtsregels.
De indeling in rechtsstakken komt ook op andere manieren terug:
Codificatie: in de 18e en 19e eeuw werden wetboeken in continentaal Europa
per rechtstak opgesteld, zoals het Burgerlijk Wetboek en het Strafwetboek.
1
Deel 1
Deel 1: Het objectieve recht
Hoofdstuk 5: De rechtsdogmatiek
5.1 Begrip
Rechtsdogmatiek:
= het deel van de rechtswetenschap dat het geldende objectieve recht wil
beschrijven, begrijpen, analyseren en systematiseren.
Ze vertrekt vanuit het geldende positieve recht en blijft binnen de grenzen
daarvan.
Andere disciplines van de rechtswetenschap bestuderen het recht vanuit een
externe blik, met methodes uit bijvoorbeeld de antropologie, filosofie,
sociologie, geschiedenis, economie, psychologie en literatuurwetenschap.
De rechtsdogmaticus beschrijft niet alleen het recht, maar geeft ook op een
niet-bindende manier aan hoe het geldende recht volgens hem geïnterpreteerd
en toegepast moet worden.
5.2 De indeling van de rechtstakken
Nut:
Een aspect van de systematisering van het recht is het indelen van rechtsregels
in rechtsstakken, zoals burgerlijk recht, ondernemingsrecht, strafrecht en
Europees recht.
Deze indeling heeft zowel een didactisch als een rechtstheoretisch nut.
Didactisch nut: het maakt het mogelijk om het recht op een systematische en
geordende manier te bestuderen.
- Rechtenopleidingen zijn opgebouwd uit opleidingsonderdelen die vaak een
volledige rechtstak of een onderdeel ervan behandelen.
- Juridische tijdschriften en handboeken richten zich meestal op een bepaald
onderdeel van het recht.
Rechtstheoretisch nut: rechtsregels die samenhoren, worden bij elkaar
gebracht omdat ze door gelijkaardige beginselen en regels worden beheerst.
- Rechtsstakken kunnen eigen interpretatieregels, bronnen en fundamentele
rechtsbegrippen hebben.
- Begrippen kunnen in verschillende rechtsstakken een andere betekenis
hebben.
- De indeling geeft inzicht in de samenhang tussen de rechtsregels.
De indeling in rechtsstakken komt ook op andere manieren terug:
Codificatie: in de 18e en 19e eeuw werden wetboeken in continentaal Europa
per rechtstak opgesteld, zoals het Burgerlijk Wetboek en het Strafwetboek.
1
