Guyton et al, Textbook of Medical Physiology, 14th ed
Chapter 53; The sense of hearing
Tympanic Membrane en het Ossiculaire systeem
De ossicles geven het geluid door van het trommelvlies door het middenoor naar de cochlea,
het binnenste oor. Aan het trommelvlies zit de hendel van de malleus. De malleus zit weer aan
de incus gebonden via ligamenten waardoor ze samen bewegen. De incus gaat weer over in de
stapes, die tegen het membraneuze labyrint van de cochlea in het ovale venster. De
aanhechting tussen de hendel van de hamer zit aan het trommelvlies via de tensor tympani
spier die het trommelvlies op spanning houdt. Zo worden alle vibraties doorgegeven aan de
ossicles. Tussen het trommelvlies en het ossiculaire systeem zit impedance matching voor de
overdracht.
Bij luide geluiden zal er binnen 40-80 milliseconden contractie optreden van de m.stapedius en
de m. tympani tensor. Het gevolg is het verminderen van de ossiculaire conductie van lage-
frequentie geluiden. Deze atttenuation reflex kan de intensiteit van lagere frequentie geluiden
verminderen met 30-40 decibel. Deze reflex heeft 2 functies;
1. Beschermen van de cochlea tegen gevaarlijke vibraties
2. Verbergen van lage frequentie geluiden in luide omgevingen
Omdat het binnenoor, de cochlea, in een benige holte zit in het temporale bot die we het bony
labyrinth noemen, kunnen vibraties in de hele schedel leiden tot vloeistof vibraties in de
cochlea.
Cochlea
Het is een systeem bestaande uit 3 tubes, waaronder de volgende;
- Scala vestibuli
- Scala Media
- Scala tympani
De vestibuli en de media worden gescheiden door Reissner’s membraan, de tympani en de
media door het basilaire membraan. Hierin liggen ook de haarcellen, die zenuwimpulsen
genereren als reactie op vibraties. Des te lager de frequentie des te minder diep deze in de
Cochlea komen.
Als de beugel naar binnen beweegt tegen de ovale holte in moet het ronde foramen uitpuilen.
Hoge frequentie geluiden reizen dus slechts kleine afstanden over het basilaire membraan, lage
frequentie geluiden juist veel. Ook gaat de snelheid steeds minder.
Organ of corti
Dit orgaan genereert zenuwimpulsen als reactie op vibratie in het basilaire membraan. De
sensorische receptoren hier bestaan uit 2 types;
- Internal hair cells
- External hair cells
De onderkant van deze cellen synapsen met een netwerk van cochlaire zenuw uiteinden. De
zenuwvezels die hieruit komen leiden naar het spiraal ganglion van corti. 90% van de
zenuwvezels worden gestimuleerd door de binnenste cellen. Als de cillia van de haarcellen
gebogen raken zien we dat er een mechanische transductie ontstaat die 200-300 kanalen opent
waardoor er snel K+ ionen kunnen instromen met zo depolarisatie op het membraan.
,Deze depolarisatie zal spanningsafhankelijke Ca2+ kanalen openen met zo influx van de ionen.
In combinatie met de eflux van K+ geeft dit weer repolarisatie. De neurotransmitter die hierin
een rol speelt is glutamaat.
Luidheid wordt door het gehoorsysteem op ten minste 3 manieren bepaald.
1. Zodra het geluid harder wordt raakt de vibratie amplitude van het basilair membraan ook
hoger waardoor de haarcellen de zenuwuiteinden met snellere mate gaan exciteren.
2. Wanneer de amplitude van de vibratie toeneemt stimuleert het meer en meer haarcellen.
3. De buitenste haarcellen raken niet significant gestimuleerd totdat vibratie van het basilair
membraan hoge intensiteit bereikt.
Centrale auditieve mechanismen
Zenuwvezels van het spirale ganglion van Corti komen de dorsale en ventrale cochleaire nuclei
binnen in het bovenste deel van de medulla. De second-order neurons kruisen naar de andere
kant van de hersenstam om de superior olivary nucleus in te gaan. De route gaat nu omhoog
via de lateral lemniscus. Ze gaan door tot de mediale geniculate nucleus waar alle vezels
synapsen, de thalamus. Vanaf hier lopen ze ten slotte naar de primaire auditoire cortex.
De auditoire cortex ligt voornamelijk op het supratemporale vlak van de superior temporale
gyrus, maar ook aan de laterale kant van de temporale lob. Er is een onderscheid tussen de
primaire auditoire cortex en de auditory associatie cortex.
Een persoon bepaald de horizontale richting van waar het geluid komt middels 2 hoofdprincipes
1. De “time lag” tussen de entree van geluid in het ene oor en het andere oor.
2. Het verschil tussen de intensiteiten van het geluid in de 2 oren.
Het eerste mechanisme werkt het beste rond de 3000 cyc/sec, het tweede bij hogere
frequenties.
Chapter 56; Cortical and Brainstem Control of Motor Function
Vestibular Sensations and maintenance of equilibrium
Het vestibulaire apparaat is het sensorische orgaan voor de detectie van sensatie van het
equilibrium. Het is gelegen in het beenderige labyrint. In dit systeem liggen membraneuze
holtes en kamers die het membraneuze labyrint vormen. Dit is het functionele deel van het
vestibularis. Het bestaat uit de volgende delen;
- Cochlea (Ductus Cochlearis)
- 3 semicirculaire kanalen
- 2 grotere kamers (Utricle en de Saccule)
De cochlea is het hoofdorgaan voor het horen.
Aan het binnenste oppervlakte van de utricle en saccule ligt een kleine sensorisch gebied die
we de macula noemen. Het is belangrijk voor de oriëntatie van het hoofd wanneer deze omhoog
is. De macula van de saccule doet dit juist wanneer de persoon ligt.
Elke macula is bedekt met een gelatine-achtige laag waarin we kleine Calcium carbonaat
kristallen vinden, die we statoconia noemen. De haarcellen projecteren cilia in de gelatineuse
laag.
Elke haarcel heeft zo’n 100 kleine cilia die we sterocillia noemen, hierbij ook één grote het
kinocilium. Bij stimuli geeft de influx van positieve ionen dus een receptor membraan
depolarisatie.
, De 3 semicirculaire kanalen in elk apparatus (anterior, posterior en lateral semicirculair ducts)
geven elk vlak weer. Elk kanaal heeft een vergroting aan het einde die we de ampulla noemen.
Zowel de ampulla als de kanalen zijn gevuld met endolymfe.
Basic Otorhinolaryngology, Probst & Grevers, 2nd ed.
Chapter 7; Anatomy and Physiology of the Ear
Het vestibulaire systeem is belangrijk voor balans en stabiliteit. De volgende systemen dragen
bij aan de uitvoering voor deze functies;
- Het perifere auditoire en vestibulaire systeem; het ontvangen van periodische lucht-druk
variaties en ze om te zetten in neurologische signalen.
- Het centrale auditoire systeem, die de acoustische informatie verder verwerkt.
- Het centrale vestibulaire systeem die de connectie tussen vestibular apparatus en de
effectoren van spatiale oriëntatie en balans vaststelt.
Perifeer gehoorsysteem
Dit systeem kunnen we ook weer onderverdelen in 3 groepen;
- Externe oor: auricle en extern auditor kanaal
- Middenoor: bestaande uit trommelvlies, tympanic holte, spieren etc.
- Binnenste oor; ligt in het petrous bot.
De vestibulocochleaire zenuw (CN VIII) is onderdeel van het perifere gehoorsysteem.
● Externe oor
Anatomie
Het externe oor bestaat uit de auricle (pinna) en het externe gehoorkanaal. Ze bestaan
uit kraakbeen en bot en zitten aan de huid via het perichondrium en periosteum.
Fysiologie
Het dient als akoestische antenne die geluidsgolven doorgeeft aan het middenoor. Er is
een frequentieband tussen de 2-4 kHz. Dit houdt dus in dat vooral geluid met deze
frequentie binnendringt én dus ook schade kan veroorzaken.
● Middenoor
Anatomie
Bestaat uit luchtgevulde ruimten die we de tympanic cavity en de mastoid aircells
noemen. Ze communiceren met de nasofarynx via de buis van Eustachius. De grens
tussen het externe en middenoor is het trommelvlies.
Fysiologie
De belangrijkste functie van het middenoor is impedantieaanpassing. Omdat alles een
verschillende impedantie heeft is het belangrijk om ervoor te zorgen dat deze info niet
verloren gaat (99% normaal). Alle energie van de vibrerende lucht wordt doorgezet naar
de vloeistof in het binnenoor. Hier is de optimale frequentie voor overdracht 1kHz.
Daarnaast heeft het een belangrijke rol om te zorgen voor een match in de statische
luchtdruk.
● Binnenste oor
In het slaapbeen ligt het binnenoor dat bestaat uit meerdere verbonden kanalen die we
samen een labyrint noemen. Het membraneuze labyrint is gevuld met K+ rijke vloeistof,
Chapter 53; The sense of hearing
Tympanic Membrane en het Ossiculaire systeem
De ossicles geven het geluid door van het trommelvlies door het middenoor naar de cochlea,
het binnenste oor. Aan het trommelvlies zit de hendel van de malleus. De malleus zit weer aan
de incus gebonden via ligamenten waardoor ze samen bewegen. De incus gaat weer over in de
stapes, die tegen het membraneuze labyrint van de cochlea in het ovale venster. De
aanhechting tussen de hendel van de hamer zit aan het trommelvlies via de tensor tympani
spier die het trommelvlies op spanning houdt. Zo worden alle vibraties doorgegeven aan de
ossicles. Tussen het trommelvlies en het ossiculaire systeem zit impedance matching voor de
overdracht.
Bij luide geluiden zal er binnen 40-80 milliseconden contractie optreden van de m.stapedius en
de m. tympani tensor. Het gevolg is het verminderen van de ossiculaire conductie van lage-
frequentie geluiden. Deze atttenuation reflex kan de intensiteit van lagere frequentie geluiden
verminderen met 30-40 decibel. Deze reflex heeft 2 functies;
1. Beschermen van de cochlea tegen gevaarlijke vibraties
2. Verbergen van lage frequentie geluiden in luide omgevingen
Omdat het binnenoor, de cochlea, in een benige holte zit in het temporale bot die we het bony
labyrinth noemen, kunnen vibraties in de hele schedel leiden tot vloeistof vibraties in de
cochlea.
Cochlea
Het is een systeem bestaande uit 3 tubes, waaronder de volgende;
- Scala vestibuli
- Scala Media
- Scala tympani
De vestibuli en de media worden gescheiden door Reissner’s membraan, de tympani en de
media door het basilaire membraan. Hierin liggen ook de haarcellen, die zenuwimpulsen
genereren als reactie op vibraties. Des te lager de frequentie des te minder diep deze in de
Cochlea komen.
Als de beugel naar binnen beweegt tegen de ovale holte in moet het ronde foramen uitpuilen.
Hoge frequentie geluiden reizen dus slechts kleine afstanden over het basilaire membraan, lage
frequentie geluiden juist veel. Ook gaat de snelheid steeds minder.
Organ of corti
Dit orgaan genereert zenuwimpulsen als reactie op vibratie in het basilaire membraan. De
sensorische receptoren hier bestaan uit 2 types;
- Internal hair cells
- External hair cells
De onderkant van deze cellen synapsen met een netwerk van cochlaire zenuw uiteinden. De
zenuwvezels die hieruit komen leiden naar het spiraal ganglion van corti. 90% van de
zenuwvezels worden gestimuleerd door de binnenste cellen. Als de cillia van de haarcellen
gebogen raken zien we dat er een mechanische transductie ontstaat die 200-300 kanalen opent
waardoor er snel K+ ionen kunnen instromen met zo depolarisatie op het membraan.
,Deze depolarisatie zal spanningsafhankelijke Ca2+ kanalen openen met zo influx van de ionen.
In combinatie met de eflux van K+ geeft dit weer repolarisatie. De neurotransmitter die hierin
een rol speelt is glutamaat.
Luidheid wordt door het gehoorsysteem op ten minste 3 manieren bepaald.
1. Zodra het geluid harder wordt raakt de vibratie amplitude van het basilair membraan ook
hoger waardoor de haarcellen de zenuwuiteinden met snellere mate gaan exciteren.
2. Wanneer de amplitude van de vibratie toeneemt stimuleert het meer en meer haarcellen.
3. De buitenste haarcellen raken niet significant gestimuleerd totdat vibratie van het basilair
membraan hoge intensiteit bereikt.
Centrale auditieve mechanismen
Zenuwvezels van het spirale ganglion van Corti komen de dorsale en ventrale cochleaire nuclei
binnen in het bovenste deel van de medulla. De second-order neurons kruisen naar de andere
kant van de hersenstam om de superior olivary nucleus in te gaan. De route gaat nu omhoog
via de lateral lemniscus. Ze gaan door tot de mediale geniculate nucleus waar alle vezels
synapsen, de thalamus. Vanaf hier lopen ze ten slotte naar de primaire auditoire cortex.
De auditoire cortex ligt voornamelijk op het supratemporale vlak van de superior temporale
gyrus, maar ook aan de laterale kant van de temporale lob. Er is een onderscheid tussen de
primaire auditoire cortex en de auditory associatie cortex.
Een persoon bepaald de horizontale richting van waar het geluid komt middels 2 hoofdprincipes
1. De “time lag” tussen de entree van geluid in het ene oor en het andere oor.
2. Het verschil tussen de intensiteiten van het geluid in de 2 oren.
Het eerste mechanisme werkt het beste rond de 3000 cyc/sec, het tweede bij hogere
frequenties.
Chapter 56; Cortical and Brainstem Control of Motor Function
Vestibular Sensations and maintenance of equilibrium
Het vestibulaire apparaat is het sensorische orgaan voor de detectie van sensatie van het
equilibrium. Het is gelegen in het beenderige labyrint. In dit systeem liggen membraneuze
holtes en kamers die het membraneuze labyrint vormen. Dit is het functionele deel van het
vestibularis. Het bestaat uit de volgende delen;
- Cochlea (Ductus Cochlearis)
- 3 semicirculaire kanalen
- 2 grotere kamers (Utricle en de Saccule)
De cochlea is het hoofdorgaan voor het horen.
Aan het binnenste oppervlakte van de utricle en saccule ligt een kleine sensorisch gebied die
we de macula noemen. Het is belangrijk voor de oriëntatie van het hoofd wanneer deze omhoog
is. De macula van de saccule doet dit juist wanneer de persoon ligt.
Elke macula is bedekt met een gelatine-achtige laag waarin we kleine Calcium carbonaat
kristallen vinden, die we statoconia noemen. De haarcellen projecteren cilia in de gelatineuse
laag.
Elke haarcel heeft zo’n 100 kleine cilia die we sterocillia noemen, hierbij ook één grote het
kinocilium. Bij stimuli geeft de influx van positieve ionen dus een receptor membraan
depolarisatie.
, De 3 semicirculaire kanalen in elk apparatus (anterior, posterior en lateral semicirculair ducts)
geven elk vlak weer. Elk kanaal heeft een vergroting aan het einde die we de ampulla noemen.
Zowel de ampulla als de kanalen zijn gevuld met endolymfe.
Basic Otorhinolaryngology, Probst & Grevers, 2nd ed.
Chapter 7; Anatomy and Physiology of the Ear
Het vestibulaire systeem is belangrijk voor balans en stabiliteit. De volgende systemen dragen
bij aan de uitvoering voor deze functies;
- Het perifere auditoire en vestibulaire systeem; het ontvangen van periodische lucht-druk
variaties en ze om te zetten in neurologische signalen.
- Het centrale auditoire systeem, die de acoustische informatie verder verwerkt.
- Het centrale vestibulaire systeem die de connectie tussen vestibular apparatus en de
effectoren van spatiale oriëntatie en balans vaststelt.
Perifeer gehoorsysteem
Dit systeem kunnen we ook weer onderverdelen in 3 groepen;
- Externe oor: auricle en extern auditor kanaal
- Middenoor: bestaande uit trommelvlies, tympanic holte, spieren etc.
- Binnenste oor; ligt in het petrous bot.
De vestibulocochleaire zenuw (CN VIII) is onderdeel van het perifere gehoorsysteem.
● Externe oor
Anatomie
Het externe oor bestaat uit de auricle (pinna) en het externe gehoorkanaal. Ze bestaan
uit kraakbeen en bot en zitten aan de huid via het perichondrium en periosteum.
Fysiologie
Het dient als akoestische antenne die geluidsgolven doorgeeft aan het middenoor. Er is
een frequentieband tussen de 2-4 kHz. Dit houdt dus in dat vooral geluid met deze
frequentie binnendringt én dus ook schade kan veroorzaken.
● Middenoor
Anatomie
Bestaat uit luchtgevulde ruimten die we de tympanic cavity en de mastoid aircells
noemen. Ze communiceren met de nasofarynx via de buis van Eustachius. De grens
tussen het externe en middenoor is het trommelvlies.
Fysiologie
De belangrijkste functie van het middenoor is impedantieaanpassing. Omdat alles een
verschillende impedantie heeft is het belangrijk om ervoor te zorgen dat deze info niet
verloren gaat (99% normaal). Alle energie van de vibrerende lucht wordt doorgezet naar
de vloeistof in het binnenoor. Hier is de optimale frequentie voor overdracht 1kHz.
Daarnaast heeft het een belangrijke rol om te zorgen voor een match in de statische
luchtdruk.
● Binnenste oor
In het slaapbeen ligt het binnenoor dat bestaat uit meerdere verbonden kanalen die we
samen een labyrint noemen. Het membraneuze labyrint is gevuld met K+ rijke vloeistof,
