Synthese
De Naam van de Roos
Il nome della rosa is een detective-story geschreven door de Italiaanse semioloog/auteur Um-
berto Eco. Gepubliceerd in London 1984. De Naam van de Roos is hier een vertaling van. Het
boek is in 1986 verfilmd (The name of the Rose) door de regisseur Jean-Jacques Annoud. De
film duurt 130 minuten, is gesproken in het Engels maar er is Nederlandse ondertiteling be-
schikbaar.
De Naam van de Roos kreeg veel aandacht en werd maar liefst 500.000 keer verkocht in het
Nederlands en wereldwijd miljoenen keren. Natuurlijk kreeg de latere film ook veel aandacht
en was van onschatbare waarde. Dit brengt ons allemaal een goed beeld over de middeleeu-
wen en hoe het er toen was.
De roman speelt zich af in de middeleeuwen, gesitueerd in een Benedictijner abdij in de 14e
eeuw. Eco baseerde de abdij op de Sacra di San Michele. Een echt detective-story met ge-
heimzinnige moorden. Eco heeft diep nagedacht over de namen voor zijn personages, dit bij-
voorbeeld bij de familienaam van de protagonist. In de namen van William van Baskerville en
Adson zit een honneur aan Sherlock Holmes, een personage uit “the Hound of the
Baskervilles”(1902). Sherlock Holmes is een bekende/fictieve detective. Adson is een allusie
van de assistent van Holmes, Watson.
Deze roman gaat over de Franciscaner monnik William van Baskerville. Hij gaat naar een abdij
voor het oplossen van een geheimzinnig overlijden. Dit situeerde zich in Noord-Italië. “Eco had
geslachte varkens nodig om het lijk van een monnik in een vat bloed te stoppen. Normaal was
december de slachtmaand voor varkens. Daarom situeerde hij zijn abdij hoog in de Alpen,
waar de winter vroeger valt”(Jos Martens).
Het boek van Eco werd in 1986 verfilmd door Jean-Jacques Annoud. Eco’s verhaal is tot in elk
detail verfilmd. De film is helemaal in overeenstemming met de toenmalige realiteit; zowel de
huizen als de sociale klassen, de dorpelingen, de kledij… Annaud liet de acteurs rondlopen in
sandalen, zelfs tijdens deze koude temperaturen. Hij liet experts Latijnse, Griekse en Arabische
handschriften kopiëren op perkament, ook teksten uit psalterium van St. Omer. Labyrinten
werden nagemaakt net zoals in de middeleeuwse kathedralen.
Eco zelf wou ook een handje bijdragen aan het maken van de film en stelde voor om de ket-
termeester/inquisiteur Bernardo Gui te gebruiken in de film, die in de realiteit al stierf in 1331.
Ze stelden hem ook kwaadaardiger voor dan dat hij was.
De Naam van de Roos
Il nome della rosa is een detective-story geschreven door de Italiaanse semioloog/auteur Um-
berto Eco. Gepubliceerd in London 1984. De Naam van de Roos is hier een vertaling van. Het
boek is in 1986 verfilmd (The name of the Rose) door de regisseur Jean-Jacques Annoud. De
film duurt 130 minuten, is gesproken in het Engels maar er is Nederlandse ondertiteling be-
schikbaar.
De Naam van de Roos kreeg veel aandacht en werd maar liefst 500.000 keer verkocht in het
Nederlands en wereldwijd miljoenen keren. Natuurlijk kreeg de latere film ook veel aandacht
en was van onschatbare waarde. Dit brengt ons allemaal een goed beeld over de middeleeu-
wen en hoe het er toen was.
De roman speelt zich af in de middeleeuwen, gesitueerd in een Benedictijner abdij in de 14e
eeuw. Eco baseerde de abdij op de Sacra di San Michele. Een echt detective-story met ge-
heimzinnige moorden. Eco heeft diep nagedacht over de namen voor zijn personages, dit bij-
voorbeeld bij de familienaam van de protagonist. In de namen van William van Baskerville en
Adson zit een honneur aan Sherlock Holmes, een personage uit “the Hound of the
Baskervilles”(1902). Sherlock Holmes is een bekende/fictieve detective. Adson is een allusie
van de assistent van Holmes, Watson.
Deze roman gaat over de Franciscaner monnik William van Baskerville. Hij gaat naar een abdij
voor het oplossen van een geheimzinnig overlijden. Dit situeerde zich in Noord-Italië. “Eco had
geslachte varkens nodig om het lijk van een monnik in een vat bloed te stoppen. Normaal was
december de slachtmaand voor varkens. Daarom situeerde hij zijn abdij hoog in de Alpen,
waar de winter vroeger valt”(Jos Martens).
Het boek van Eco werd in 1986 verfilmd door Jean-Jacques Annoud. Eco’s verhaal is tot in elk
detail verfilmd. De film is helemaal in overeenstemming met de toenmalige realiteit; zowel de
huizen als de sociale klassen, de dorpelingen, de kledij… Annaud liet de acteurs rondlopen in
sandalen, zelfs tijdens deze koude temperaturen. Hij liet experts Latijnse, Griekse en Arabische
handschriften kopiëren op perkament, ook teksten uit psalterium van St. Omer. Labyrinten
werden nagemaakt net zoals in de middeleeuwse kathedralen.
Eco zelf wou ook een handje bijdragen aan het maken van de film en stelde voor om de ket-
termeester/inquisiteur Bernardo Gui te gebruiken in de film, die in de realiteit al stierf in 1331.
Ze stelden hem ook kwaadaardiger voor dan dat hij was.
