ECLI:NL:RBAMS:2019:6987
De rechtbank Amsterdam heeft op 24 september 2019 het verzoek om voorlopige
voorziening in de zaak tussen verzoekster en het college van burgemeester en wethouders
van de gemeente Den Helder afgewezen.
De rechtbank Amsterdam heeft op 24 september 2019 het beroep dat was ingesteld door
eiseres tegen het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Den Helder
ongegrond verklaard.
Wat ging er aan de zaak vooraf?
Op 9 oktober 2017 heeft het college verzoekster verzocht om de woning in een andere kleur
te schilderen na het advies van het CRK. Verzoekster weigerde dat. Op 5 juli 2017 heeft het
college verzoekster doormiddel van een last opgedragen om vóór 1 oktober 2018 de voor-
en achtergevel over te schilderen in een anderen kleur. Omdat verzoekster het niet eens
met dit besluit was, heeft zij daartegen bij het college bezwaar gemaakt. Dit bezwaar is door
het college op 24 januari 2019 ongegrond verklaard.
Met welke argumenten onderbouwt de rechter zijn beslissing?
Allereerst stel de rechter vast dat het college zich op het standpunt mocht stellen dat sprake
is van een welstandsexces en van overtreding van artikel 12 van de Woningwet. Het college
was daarom op grond van artikel 13a en 15 van de Woningwet bevoegd om handhavend op
te treden.
Ten tweede stelt de rechter vast dat de brief van 17 juni 2008 over een andere kleur groen
gaat dan het huidige groen. Hierdoor mocht verzoekster er niet op vertrouwen dat het
college van handhaving zou afzien en de huidige kleur groen op de voor- en achtergevel zou
toestaan.
Ten derde is de voorzieningenrechter van oordeel dat besluit vermeldt hoe verzoekster zich
ervan kan vergewissen dat de andere kleur geen welstandsexces oplevert, namelijk door die
eerst aan de CRK voor te leggen. Op die wijze behoudt verzoekster de mogelijkheid om zelf
een kleur te kiezen en kan zij de zekerheid krijgen dat de door haar genomen maatregelen
daadwerkelijk tot beëindiging van de overtreding leiden. Deze beroepsgrond slaagt daarom
niet.
Gelet op dit alles concludeert de voorzieningenrechter dat de last onder bestuursdwang
rechtmatig is en daarom wijst hij het verzoek om voorlopige voorziening af.
De rechtbank Amsterdam heeft op 24 september 2019 het verzoek om voorlopige
voorziening in de zaak tussen verzoekster en het college van burgemeester en wethouders
van de gemeente Den Helder afgewezen.
De rechtbank Amsterdam heeft op 24 september 2019 het beroep dat was ingesteld door
eiseres tegen het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Den Helder
ongegrond verklaard.
Wat ging er aan de zaak vooraf?
Op 9 oktober 2017 heeft het college verzoekster verzocht om de woning in een andere kleur
te schilderen na het advies van het CRK. Verzoekster weigerde dat. Op 5 juli 2017 heeft het
college verzoekster doormiddel van een last opgedragen om vóór 1 oktober 2018 de voor-
en achtergevel over te schilderen in een anderen kleur. Omdat verzoekster het niet eens
met dit besluit was, heeft zij daartegen bij het college bezwaar gemaakt. Dit bezwaar is door
het college op 24 januari 2019 ongegrond verklaard.
Met welke argumenten onderbouwt de rechter zijn beslissing?
Allereerst stel de rechter vast dat het college zich op het standpunt mocht stellen dat sprake
is van een welstandsexces en van overtreding van artikel 12 van de Woningwet. Het college
was daarom op grond van artikel 13a en 15 van de Woningwet bevoegd om handhavend op
te treden.
Ten tweede stelt de rechter vast dat de brief van 17 juni 2008 over een andere kleur groen
gaat dan het huidige groen. Hierdoor mocht verzoekster er niet op vertrouwen dat het
college van handhaving zou afzien en de huidige kleur groen op de voor- en achtergevel zou
toestaan.
Ten derde is de voorzieningenrechter van oordeel dat besluit vermeldt hoe verzoekster zich
ervan kan vergewissen dat de andere kleur geen welstandsexces oplevert, namelijk door die
eerst aan de CRK voor te leggen. Op die wijze behoudt verzoekster de mogelijkheid om zelf
een kleur te kiezen en kan zij de zekerheid krijgen dat de door haar genomen maatregelen
daadwerkelijk tot beëindiging van de overtreding leiden. Deze beroepsgrond slaagt daarom
niet.
Gelet op dit alles concludeert de voorzieningenrechter dat de last onder bestuursdwang
rechtmatig is en daarom wijst hij het verzoek om voorlopige voorziening af.
