Ziektebeeld oncologie
Multipel Myeloom
Voorheen de ziekte van Kahler.
29 maart 2020
1
, Ziektebeeld oncologie
Multipel myeloom
Ziektebeeld:
Multipel myeloom, voorheen de ziekte van Kahler, is een aandoening waarbij er sprake is van
overwoekering van plasmacellen in het beenmerg. De naam myelo (meerdere) en multipel
(verschillende locaties) ontleent zich hieraan. Het beenmerg is een sponsachtig rood weefsel, dat zich
bevindt binnen in de botten, waarin de bloedaanmaak plaatsvindt. Normaal gesproken zijn het aantal
plasmacellen minder dan 5% van het totale aantal cellen in het beenmerg. Bij een multipel myeloom
zijn het aantal plasmacellen sterk in percentage toegenomen. Kwaadaardige plasmacellen kunnen
zich via het bloed verspreiden. Multipel myeloom zit na de verspreiding op meerdere plaatsen in het
beenmerg. Die plaatsen worden haarden genoemd. Multipel myeloom zorgt voor de afbraak van
botten, doordat de cellen die het bot aanmaken niet goed meer werken, terwijl de cellen die het bot
afbreken juist overactief zijn. Het gevolg is dat er gaatjes in het bot ontstaan die ook wel osteolytische
laesies of bothaarden worden genoemd. De botaantasting kan ook bestaan uit algehele botontkalking,
dit heeft de medische benaming osteoporose. De aantasting kan in het hele skelet voorkomen.
Celniveau:
Plasmacellen worden gevormd uit witte voorloperleukocyten, ook wel lymfocyten genoemd. Als de
voorlopercellen zijn uitgerijpt maken de plasmacellen antistoffen aan. Een antistof is een eiwit die
gevormd is door het afweersysteem van het lichaam om schadelijke stoffen op te sporen en
onschadelijk te maken. De antistoffen spelen een zeer belangrijke rol in de menselijke afweer. Elke
plasmacel kan maar één soort antistof maken. Als er een overschot van maar één soort plasmacellen
ontstaat, dan ontstaat er ook een overmaat van één soort antistoffen. Dit wordt een monoklonaal eiwit,
M-proteïne genoemd, die zichtbaar kunnen zijn in het bloedonderzoek bij een multipel myeloom.
Oorzaak:
Over de oorzaak en het ontstaan van een multipel myeloom is weinig bekend. Er wordt uitgegaan van
een foute celdeling binnen de DNA-ketens, die leiden tot een ongecontroleerde groei van één type
plasmacellen binnen het beenmerg.
Onderzoeken:
I. Leverfuncties, nierfuncties, calcium, volledig bloedbeeld, albumine en M-proteïnetypering
worden afgenomen. Vaak blijkt er uit onderzoek Hypercalciëmie door de afbraak van botten,
door de verdringing van rode bloedcellen ontstaat er een laag Hb-gehalte en er zijn vaak
nierfunctiestoornissen te ontdekken vanuit het bloed. Multipel myeloom kan ook voorkomen
wanneer er uit het bloedbeeld een lage hoeveelheid M-proteïne blijkt. De aan- of afwezigheid
van het M-proteïne geeft dus op zich niet de diagnose.
II. Beenmergpunctie, waarin er screening plaatsvindt van de verschillende soorten cellen. Het
percentage van plasmacellen zal in verhouding hoog zijn. Meestal volstaat labonderzoek in
combinatie met een beenmergpunctie om de diagnose te kunnen stellen. Op de oncologie
binnen ons ziekenhuis komt dit dan ook veel voor.
III. Screening op bence-jones eiwitten, waarin 24- uur urine wordt opgevangen. Dit komt binnen
het IJsselland weinig voor.
IV. Radiologische/ nucleaire screening voor de aantasting van de botten. Een CT-, MRI-,
botdichtheid- en PET-scan kunnen botaantastingen en plasmahaarden weergeven.
Symptomen:
Klachten bij een multipel myeloom ontstaan geleidelijk. Mogelijke symptomen zijn:
Verstoorde bloedaanmaak en een verhoogde bezinking.
Verhoogde vatbaarheid voor infecties. Dit komt omdat de kwaadaardige plasmacellen
(myeloomcellen) te veel immuunstoffen van één soort produceren, waardoor er aan andere
antistoffen een tekort ontstaat.
Wervelinzakkingen of spontane botbreuken.
Hypercalciëmie, dit is een verhoogde hoeveelheid kalk in het bloed door de afbraak van het
bot. Dit geeft klachten zoals misselijkheid, prikkelbaarheid, nierfunctiestoornissen en dorst.
Nierproblemen, met als gevolg een verminderde urineproductie en oedeemvorming.
Een verminderde eetlust.
Hartkloppingen en kortademigheid.
29 maart 2020
2
Multipel Myeloom
Voorheen de ziekte van Kahler.
29 maart 2020
1
, Ziektebeeld oncologie
Multipel myeloom
Ziektebeeld:
Multipel myeloom, voorheen de ziekte van Kahler, is een aandoening waarbij er sprake is van
overwoekering van plasmacellen in het beenmerg. De naam myelo (meerdere) en multipel
(verschillende locaties) ontleent zich hieraan. Het beenmerg is een sponsachtig rood weefsel, dat zich
bevindt binnen in de botten, waarin de bloedaanmaak plaatsvindt. Normaal gesproken zijn het aantal
plasmacellen minder dan 5% van het totale aantal cellen in het beenmerg. Bij een multipel myeloom
zijn het aantal plasmacellen sterk in percentage toegenomen. Kwaadaardige plasmacellen kunnen
zich via het bloed verspreiden. Multipel myeloom zit na de verspreiding op meerdere plaatsen in het
beenmerg. Die plaatsen worden haarden genoemd. Multipel myeloom zorgt voor de afbraak van
botten, doordat de cellen die het bot aanmaken niet goed meer werken, terwijl de cellen die het bot
afbreken juist overactief zijn. Het gevolg is dat er gaatjes in het bot ontstaan die ook wel osteolytische
laesies of bothaarden worden genoemd. De botaantasting kan ook bestaan uit algehele botontkalking,
dit heeft de medische benaming osteoporose. De aantasting kan in het hele skelet voorkomen.
Celniveau:
Plasmacellen worden gevormd uit witte voorloperleukocyten, ook wel lymfocyten genoemd. Als de
voorlopercellen zijn uitgerijpt maken de plasmacellen antistoffen aan. Een antistof is een eiwit die
gevormd is door het afweersysteem van het lichaam om schadelijke stoffen op te sporen en
onschadelijk te maken. De antistoffen spelen een zeer belangrijke rol in de menselijke afweer. Elke
plasmacel kan maar één soort antistof maken. Als er een overschot van maar één soort plasmacellen
ontstaat, dan ontstaat er ook een overmaat van één soort antistoffen. Dit wordt een monoklonaal eiwit,
M-proteïne genoemd, die zichtbaar kunnen zijn in het bloedonderzoek bij een multipel myeloom.
Oorzaak:
Over de oorzaak en het ontstaan van een multipel myeloom is weinig bekend. Er wordt uitgegaan van
een foute celdeling binnen de DNA-ketens, die leiden tot een ongecontroleerde groei van één type
plasmacellen binnen het beenmerg.
Onderzoeken:
I. Leverfuncties, nierfuncties, calcium, volledig bloedbeeld, albumine en M-proteïnetypering
worden afgenomen. Vaak blijkt er uit onderzoek Hypercalciëmie door de afbraak van botten,
door de verdringing van rode bloedcellen ontstaat er een laag Hb-gehalte en er zijn vaak
nierfunctiestoornissen te ontdekken vanuit het bloed. Multipel myeloom kan ook voorkomen
wanneer er uit het bloedbeeld een lage hoeveelheid M-proteïne blijkt. De aan- of afwezigheid
van het M-proteïne geeft dus op zich niet de diagnose.
II. Beenmergpunctie, waarin er screening plaatsvindt van de verschillende soorten cellen. Het
percentage van plasmacellen zal in verhouding hoog zijn. Meestal volstaat labonderzoek in
combinatie met een beenmergpunctie om de diagnose te kunnen stellen. Op de oncologie
binnen ons ziekenhuis komt dit dan ook veel voor.
III. Screening op bence-jones eiwitten, waarin 24- uur urine wordt opgevangen. Dit komt binnen
het IJsselland weinig voor.
IV. Radiologische/ nucleaire screening voor de aantasting van de botten. Een CT-, MRI-,
botdichtheid- en PET-scan kunnen botaantastingen en plasmahaarden weergeven.
Symptomen:
Klachten bij een multipel myeloom ontstaan geleidelijk. Mogelijke symptomen zijn:
Verstoorde bloedaanmaak en een verhoogde bezinking.
Verhoogde vatbaarheid voor infecties. Dit komt omdat de kwaadaardige plasmacellen
(myeloomcellen) te veel immuunstoffen van één soort produceren, waardoor er aan andere
antistoffen een tekort ontstaat.
Wervelinzakkingen of spontane botbreuken.
Hypercalciëmie, dit is een verhoogde hoeveelheid kalk in het bloed door de afbraak van het
bot. Dit geeft klachten zoals misselijkheid, prikkelbaarheid, nierfunctiestoornissen en dorst.
Nierproblemen, met als gevolg een verminderde urineproductie en oedeemvorming.
Een verminderde eetlust.
Hartkloppingen en kortademigheid.
29 maart 2020
2
