Casus Shelley
Shelley (17) is sinds 2 dagen gehospitaliseerd met een enkelbreuk. Tijdens het lopen is ze lelijk ten
val gekomen, met een dubbele enkelbreuk tot gevolg. Dit werd meteen geopereerd. Momenteel
dient ze 6 weken rust te nemen. Vermoedelijk zal Shelley eerstdaags naar huis mogen. We dienen
echter nog het doktersadvies (en de bloedresultaten) af te wachten, gezien de arts een allergische
reactie wil uitsluiten.
Shelley reageert bitsig t.o.v. de verpleegkundigen. ‘Hoelang zal ik hier moeten blijven? Ik wil zo rap
mogelijk weg. Thuis kan ik ook rusten…’ Je vermoedt als verpleegkundige dat het financiële aspect
van de opname, maakt dat Shelley zo rap mogelijk naar huis wil. Ook de mama van Shelley staat erop
dat ze zo rap mogelijk naar huis kan. “Weten jullie wel wat dat kost… Ik kan dat niet betalen hoor,
godverdomme!!”
Shelley heeft nog 2 jongere broers (een tweeling van 7 jaar) van een andere vader en woont samen
met hen bij haar mama. Haar vader heeft nooit zijn ouderschap willen erkennen. Shelley’s mama
(Sara) was pas 17 toen ze beviel van haar. Sara verbleef tijdens de zwangerschap en de eerste
maanden na de bevalling in een centrum voor integrale gezinszorg, gezien ze thuis ‘buitengezet’ was.
Sara weigert sindsdien contact met haar ouders. Shelley leerde van haar mama dat haar grootouders
“niet te vertrouwen” zijn, dat ze altijd op haar goede moet zijn.
Na het verblijf in het Centrum voor Integrale Gezinszorg, kon Sara tijdelijk intrekken bij haar
grootmoeder. Hoewel ze met haar eigen moeder nooit een warme relatie had, heeft ze die altijd wel
ervaren bij haar grootmoeder. Zij leerde Sara de eerste stappen in het ouderschap. Dit schepte een
speciale band tussen Sara en haar grootmoeder. Intussen is Sara’s grootmoeder deels zorgafhankelijk
na een CVA enkele jaren geleden. Intussen is zij 76 jaar. Ze woont nog thuis met de nodige
ondersteuning hierbij. Zowel Sara als Shelley springen regelmatig binnen en helpen haar waar
mogelijk.
Sara heeft geen hogere opleiding kunnen volgen, maar wel steeds een inkomen gehad als
poetsvrouw bij een dienst voor gezinszorg (deeltijds). Daarnaast krijgt Sara een leefloon van het
OCMW. Het gezin had het al altijd moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Sara zou eigenlijk een
rugoperatie moeten ondergaan, maar blijft dit uitstellen gezien de kostprijs hiervan.
Shelley’s jongere broers, werden geboren toen Sara 27 was. De papa van de tweeling (Tony)
verongelukte toen de tweeling pas een maand oud was. Dit verlies kwam Sara heel moeilijk te boven.
Na het overlijden van Tony, had ze nog enkele relaties, maar deze waren nooit stabiel. Shelley moest
vaak de zorg voor haar jongere broertjes opnemen, als haar mama ging werken of uit ging met een
nieuwe vriend. Dit zorgde dat Shelley in haar tienerjaren weinig ruimte kreeg om met
leeftijdsgenoten af te spreken.
Shelley kende geen makkelijke schoolperiode. In de lagere school al, moest ze hard werken om mee
te kunnen. In het derde leerjaar kreeg ze de diagnose dyslexie en dysorthografie. Ze kreeg hiervoor
wekelijks logopedische ondersteuning tot het zesde leerjaar. Sheley bouwde door de jaren heen een
sterke band op met haar logopediste. Sinds de therapie gestopt is bij de overgang naar het
middelbaar onderwijs, heeft ze nog sporadisch contact via facebook.
Thuis had Sheley vaak weinig tijd om te werken voor school, waardoor ze regelmatig niet in orde was
met huiswerken of toetsen vergeten was. Haar eerste middelbaar startte ze in het TSO, maar halfweg
het jaar diende ze de overstap naar het BSO te maken. Sheley voelde zich ‘dom’ en miskend. Ze wilde
wel meer studeren, maar kreeg er gewoon de tijd niet voor. Vanaf het derde middelbaar stapte zij in
de richting personenzorg, tot haar 16 jaar. Dit schooljaar knakte er precies iets bij Sheley. Ze verloor
de motivatie om nog te werken voor school. Vrij impulsief besliste ze om de opleiding te stoppen met
1
, de wens over te stappen naar het deeltijds onderwijs. Ze is nu deeltijds werkzoekende maar eigenlijk
heeft ze "geen zin om al te gaan werken. Ik ga toch niets vinden waar ze mij willen. Ik heb later nog
genoeg tijd om te werken.” Stiekem droomt ze er wel van om wel nog haar school af te maken eens
haar leven wat rustiger geworden is. Misschien wordt ze later wel verpleegkundige?
Sheley volgde dansles van haar 7e tot haar 10e jaar. Bij de geboorte van haar broertjes, moest ze dit
stopzetten omdat ze thuis moest zijn om voor hen te helpen zorgen. Zeker na het verlies van Tony,
moest Sheley de grootste zorg op zich nemen. Sara wou enerzijds haar dochter hier niet toe
verplichten, haar wél de nodige ruimte geven om gewoon ‘kind’ te zijn. Anderzijds wist ze dat ze
anders helemaal ten onder zou gaan. Sheley was haar enige ondersteuning in de zorg, nu Tony er
niet meer was. Sara benoemde dit ook altijd zo naar Sheley toe. Sheley had altijd een goede band
met haar mama.
Sedert een jaar echter, staat de relatie tussen Sheley en haar mama sterk onder spanning. Sheley
heeft reeds enkele maanden een relatie met een jongeman uit hun straat die ze al kent van toen ze
nog kind was: Davy (25). Ze heeft al verschillende vriendjes gehad maar deze relaties waren steeds
kortdurend. Sheley zag in Davy altijd een voorbeeldfiguur. Davy had jarenlang een cocaïneprobleem.
Hij werd hiervoor gedwongen opgenomen in een ontwenningskliniek enkele maanden geleden na
het plegen van een MOF. Momenteel gaat hij nog eenmaal per week op dagtherapie en gaat het
relatief goed. Sheley spijbelde de laatste maanden regelmatig om Davy te kunnen bezoeken. Dit
zorgde vaak voor conflict tussen Sheley en Sara. Davy beloofde Sheley dat ze, eens hij volledig
hersteld is, samen gaan wonen.
Sheley heeft al jarenlang een goed contact met de mama van Davy. Zij kwam vaak langs wanneer
Sara de zorg voor haar jongere broertjes moest opnemen.
Het gezin huurt een kleine arbeiderswoning met twee slaapkamers, een kleine keuken en living.
Momenteel dienen er heel wat verbouwingswerken uitgevoerd te worden i.f.v. gewijzigde
reglementering (dakisolatie, elektriciteitsbedrading, e.d.). De verhuurder ziet dit niet haalbaar en
besliste de woning te verkopen. Hierdoor dient het gezin op korte termijn een nieuwe woonst te
zoeken. Sheley zou liever bij haar vriend intrekken. “Davy heeft me beloofd dat alles goed komt, dat
hij gaat werk zoeken en we samen gaan wonen. Hij zal voor mij zorgen”. Sara is hiermee niet
akkoord.
Momenteel staat het gezin op de wachtlijst voor een sociale huurwoning. Katrien, de
maatschappelijk werker vanuit het OCMW zorgde hiervoor. Het is 'dankzij haar' dat het gezin een
leefloon kreeg jaren geleden. Sheley kent Katrien al van toen ze nog in de kleuterklas zat. Het was
ook dankzij Katrien dat ze in der tijd naar de dansles kon. Zij motiveerde mama om haar in te
schrijven. Toen Tony overleden was, kwam Katrien heel vaak langs bij hen thuis. De laatste jaren ging
mama vaker alleen naar Katrien. Toen moest Sheley telkens thuisblijven om voor haar broertjes te
zorgen.
2
Shelley (17) is sinds 2 dagen gehospitaliseerd met een enkelbreuk. Tijdens het lopen is ze lelijk ten
val gekomen, met een dubbele enkelbreuk tot gevolg. Dit werd meteen geopereerd. Momenteel
dient ze 6 weken rust te nemen. Vermoedelijk zal Shelley eerstdaags naar huis mogen. We dienen
echter nog het doktersadvies (en de bloedresultaten) af te wachten, gezien de arts een allergische
reactie wil uitsluiten.
Shelley reageert bitsig t.o.v. de verpleegkundigen. ‘Hoelang zal ik hier moeten blijven? Ik wil zo rap
mogelijk weg. Thuis kan ik ook rusten…’ Je vermoedt als verpleegkundige dat het financiële aspect
van de opname, maakt dat Shelley zo rap mogelijk naar huis wil. Ook de mama van Shelley staat erop
dat ze zo rap mogelijk naar huis kan. “Weten jullie wel wat dat kost… Ik kan dat niet betalen hoor,
godverdomme!!”
Shelley heeft nog 2 jongere broers (een tweeling van 7 jaar) van een andere vader en woont samen
met hen bij haar mama. Haar vader heeft nooit zijn ouderschap willen erkennen. Shelley’s mama
(Sara) was pas 17 toen ze beviel van haar. Sara verbleef tijdens de zwangerschap en de eerste
maanden na de bevalling in een centrum voor integrale gezinszorg, gezien ze thuis ‘buitengezet’ was.
Sara weigert sindsdien contact met haar ouders. Shelley leerde van haar mama dat haar grootouders
“niet te vertrouwen” zijn, dat ze altijd op haar goede moet zijn.
Na het verblijf in het Centrum voor Integrale Gezinszorg, kon Sara tijdelijk intrekken bij haar
grootmoeder. Hoewel ze met haar eigen moeder nooit een warme relatie had, heeft ze die altijd wel
ervaren bij haar grootmoeder. Zij leerde Sara de eerste stappen in het ouderschap. Dit schepte een
speciale band tussen Sara en haar grootmoeder. Intussen is Sara’s grootmoeder deels zorgafhankelijk
na een CVA enkele jaren geleden. Intussen is zij 76 jaar. Ze woont nog thuis met de nodige
ondersteuning hierbij. Zowel Sara als Shelley springen regelmatig binnen en helpen haar waar
mogelijk.
Sara heeft geen hogere opleiding kunnen volgen, maar wel steeds een inkomen gehad als
poetsvrouw bij een dienst voor gezinszorg (deeltijds). Daarnaast krijgt Sara een leefloon van het
OCMW. Het gezin had het al altijd moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Sara zou eigenlijk een
rugoperatie moeten ondergaan, maar blijft dit uitstellen gezien de kostprijs hiervan.
Shelley’s jongere broers, werden geboren toen Sara 27 was. De papa van de tweeling (Tony)
verongelukte toen de tweeling pas een maand oud was. Dit verlies kwam Sara heel moeilijk te boven.
Na het overlijden van Tony, had ze nog enkele relaties, maar deze waren nooit stabiel. Shelley moest
vaak de zorg voor haar jongere broertjes opnemen, als haar mama ging werken of uit ging met een
nieuwe vriend. Dit zorgde dat Shelley in haar tienerjaren weinig ruimte kreeg om met
leeftijdsgenoten af te spreken.
Shelley kende geen makkelijke schoolperiode. In de lagere school al, moest ze hard werken om mee
te kunnen. In het derde leerjaar kreeg ze de diagnose dyslexie en dysorthografie. Ze kreeg hiervoor
wekelijks logopedische ondersteuning tot het zesde leerjaar. Sheley bouwde door de jaren heen een
sterke band op met haar logopediste. Sinds de therapie gestopt is bij de overgang naar het
middelbaar onderwijs, heeft ze nog sporadisch contact via facebook.
Thuis had Sheley vaak weinig tijd om te werken voor school, waardoor ze regelmatig niet in orde was
met huiswerken of toetsen vergeten was. Haar eerste middelbaar startte ze in het TSO, maar halfweg
het jaar diende ze de overstap naar het BSO te maken. Sheley voelde zich ‘dom’ en miskend. Ze wilde
wel meer studeren, maar kreeg er gewoon de tijd niet voor. Vanaf het derde middelbaar stapte zij in
de richting personenzorg, tot haar 16 jaar. Dit schooljaar knakte er precies iets bij Sheley. Ze verloor
de motivatie om nog te werken voor school. Vrij impulsief besliste ze om de opleiding te stoppen met
1
, de wens over te stappen naar het deeltijds onderwijs. Ze is nu deeltijds werkzoekende maar eigenlijk
heeft ze "geen zin om al te gaan werken. Ik ga toch niets vinden waar ze mij willen. Ik heb later nog
genoeg tijd om te werken.” Stiekem droomt ze er wel van om wel nog haar school af te maken eens
haar leven wat rustiger geworden is. Misschien wordt ze later wel verpleegkundige?
Sheley volgde dansles van haar 7e tot haar 10e jaar. Bij de geboorte van haar broertjes, moest ze dit
stopzetten omdat ze thuis moest zijn om voor hen te helpen zorgen. Zeker na het verlies van Tony,
moest Sheley de grootste zorg op zich nemen. Sara wou enerzijds haar dochter hier niet toe
verplichten, haar wél de nodige ruimte geven om gewoon ‘kind’ te zijn. Anderzijds wist ze dat ze
anders helemaal ten onder zou gaan. Sheley was haar enige ondersteuning in de zorg, nu Tony er
niet meer was. Sara benoemde dit ook altijd zo naar Sheley toe. Sheley had altijd een goede band
met haar mama.
Sedert een jaar echter, staat de relatie tussen Sheley en haar mama sterk onder spanning. Sheley
heeft reeds enkele maanden een relatie met een jongeman uit hun straat die ze al kent van toen ze
nog kind was: Davy (25). Ze heeft al verschillende vriendjes gehad maar deze relaties waren steeds
kortdurend. Sheley zag in Davy altijd een voorbeeldfiguur. Davy had jarenlang een cocaïneprobleem.
Hij werd hiervoor gedwongen opgenomen in een ontwenningskliniek enkele maanden geleden na
het plegen van een MOF. Momenteel gaat hij nog eenmaal per week op dagtherapie en gaat het
relatief goed. Sheley spijbelde de laatste maanden regelmatig om Davy te kunnen bezoeken. Dit
zorgde vaak voor conflict tussen Sheley en Sara. Davy beloofde Sheley dat ze, eens hij volledig
hersteld is, samen gaan wonen.
Sheley heeft al jarenlang een goed contact met de mama van Davy. Zij kwam vaak langs wanneer
Sara de zorg voor haar jongere broertjes moest opnemen.
Het gezin huurt een kleine arbeiderswoning met twee slaapkamers, een kleine keuken en living.
Momenteel dienen er heel wat verbouwingswerken uitgevoerd te worden i.f.v. gewijzigde
reglementering (dakisolatie, elektriciteitsbedrading, e.d.). De verhuurder ziet dit niet haalbaar en
besliste de woning te verkopen. Hierdoor dient het gezin op korte termijn een nieuwe woonst te
zoeken. Sheley zou liever bij haar vriend intrekken. “Davy heeft me beloofd dat alles goed komt, dat
hij gaat werk zoeken en we samen gaan wonen. Hij zal voor mij zorgen”. Sara is hiermee niet
akkoord.
Momenteel staat het gezin op de wachtlijst voor een sociale huurwoning. Katrien, de
maatschappelijk werker vanuit het OCMW zorgde hiervoor. Het is 'dankzij haar' dat het gezin een
leefloon kreeg jaren geleden. Sheley kent Katrien al van toen ze nog in de kleuterklas zat. Het was
ook dankzij Katrien dat ze in der tijd naar de dansles kon. Zij motiveerde mama om haar in te
schrijven. Toen Tony overleden was, kwam Katrien heel vaak langs bij hen thuis. De laatste jaren ging
mama vaker alleen naar Katrien. Toen moest Sheley telkens thuisblijven om voor haar broertjes te
zorgen.
2
