Le temps de miracles
Hoofdstuk 1:
Mijn naam is Blaise Fortune en ik ben een staatsburger van de Republiek Frankrijk. De dag
dat de douanes me achter in de vrachtwagen vonden was ik 12 jaar oud. Ik rook zo erg als de
vuilnisbak van Abdelmalik. Hij had al zijn dierbare spullen kwijtgeraakt. Hij had gelukkig nog
zijn paspoort. Gloria had hem in zijn jaszak gestopt toen ze bij het tankstation waren. De
informatie die erin stond was dat hij geboren was op 28 december 1985 in Mont-Saint-
Michel, aan de rand van het kanaal, pagina 16 van de groene atlas. Het probleem zat hem in
zijn foto: het zadel was afgepeld en daarna weer vastgemaakt. De douaneambten geloofden
niet dat hij een fransman was. Hij had graag zijn verhaal willen uitleggen, maar hij had niet
genoeg woordenschat. De douane namen hem mee. Zo eindigde zijn jeugd: plotseling, aan
de rand van de snelweg A4, toen hij besefte dat Gloria was verdwenen en dat ze het zonder
haar zou moeten stellen in het land van de mensenrechten, de man en Charles Baudelaire.
Daarna verbleef hij dagenlang in een wachtruimte, daarna opvangcentrum. Hij sliep in
slaapzalen die hem deed denken aan de matachine-zolder, behalve dat er geen dakraam was
om de sterren te zien. Hij moest naar Mont-saint-michel om zijn moeder te vinden. Het was
makkelijk uit te leggen maar hij kende de taal niet. Vandaag is het anders. Jaren zijn
verstreken en hij beheerst de Franse taal. Hij heeft een nieuwe paspoort en hij heeft kort
geleden een brief ontvangen van de Franse ambassade in Tbilisi waarin stond dat Gloria´s
spoor misschien is gevonden. Zijn naam is Blaise Fortune. Hij heeft de eerste 12 jaar van zijn
leven in Kaukasus gewoond. Hij sprak toen Russisch en mensen noemde hem Koumail.
Hoofdstuk 2:
hij vertelt over zijn oudste herinnering uit 1992 toen Gloria en hij samen met andere
vluchtelingengezinnen in het gebouw woonden. Hij was namelijk 7 jaar oud, het was winter,
ze hadden geen elektriciteit, geen verwarming meer vanwege de oorlog. De vrouwen gingen
hun kleren wassen en ze waren verzameld in het midden van de binnenplaats, rond een
enorme tank van plaatstaal waaronder houtblokken branden. De afschuwelijke Sergei had
een scheermes bij zich en hij riep de een na de ander: ´jij, kom hier.´ hij ziet er eng uit dus
mensen zijn geïntimideerd. Voordat hij kapper werd, was de vreselijke Sergei een bokser, zo
lijkt het, tot de dag dat een nerveuze Armeniër hem neersloeg. Het was voor de oorlog. Die
dag was sergei bekend met de dood, zei Gloria tegen ´m. daarom is hij speciaal en verdient
hij ons respect. Sergei schoor koumails zijn haar en hij rende daarna na Gloria. Gloria is niet
zijn moeder, maar hij heeft alleen haar. Prachtig roept ze en ze geeft hem een kus en
fluisterend zegt ze: ´u bent echt geweldig, meneer Blaise.´ hij houdt ervan dat ze hem
´monsieur Blaise´ noemt in het frans en niemand kan het begrijpen. Hij ging spelen met de
andere geschoren kinderen. De was, de lach, het scheermes, de azijn…. Zo gaat onze strijd
tegen luizen, vlooien en alle vormen van parasieten. Inclusief de meest geduchte volgens
,Gloria: wanhoop. Die parasiet, zegt ze, is slimmer en gevaarlijker dan de Armeniër die sergei
sloeg. Hij is onzichtbaar en hij kruipt overal. Als je niets doet, vreet het je ziel op tot het bot.
Ik maak me zorgen: hoe weet je of je wanhoop heb betrapt, aangezien je het niet eens kunt
zien. Gloria drukt me tegen haar borst. Ze legt me uit dat ze een remedie heeft. Zolang ik bij
haar in de buurt blijf, zal er niets ernstigs met me gebeuren.
Hoofdstuk 3:
hij zit op de 1e verdieping van een gebouw in een U vorm. Het gebouw is oud en versleten.
Het is erg vochtig en rot binnen, maar door de oorlog is het een schuilplaats geworden. Er
zijn milities buiten die nog enger zijn dan sergei. Daarom hebben ze wachttorens neergezet:
nacht aan nacht bewaken ze de ingang van het gebouw. Je mag maar om 4 redenen bellen,
namelijk als de leger er is, als er brand is, bij instortingsgevaar en als het water van de
Psezkaya-rivier overstroomt. toen hij Gloria vroeg wat de militie zou doen als ze hun zouden
pakken, verharde haar gezicht en had hij spijt van zijn vragen. Zijn speelkameraadjes heette:
emil, baksa, rebeka, tamsin en Faina. Ze zijn dun en behaard en soepel als paling. Sommige
spreken russisch en sommigen niet, maar wanneer hebben kinderen woorden nodig om
elkaar te begrijpen. Gloria vind het leuk om Koumail te horen lachen, dat is het belangrijkste
voor haar. Gloria hoest heel veel en soms heeft hij het gevoel dat hij een hond in haar hoort
blaffen. Gloria zegt ga water halen als je vanavond wil eten. ik galoppeer met de emmer naar
de pijp op het erf. Ik ben altijd bereid om te helpen en van dienst te zijn, want ik kijk ernaar
uit om op te groeien. Ik heb vaag het gevoel dat de wereld waarin we leven vijandig staat
tegenover kleine en zwakke wezens. Ik droom van de dag dat mijn benen lang genoeg zullen
zijn om heel snel te kunnen rennen en dat ik sterk genoeg zal zijn om alleen de kaki canvas te
dragen die gloria onze ´barda´ noemt. Gloria heeft een ijzeren doos waarin ze haar geheimen
bewaart. De rest van de nodige spullen liggen verspeid door de kamer. Koumail oefent met
spullen inpakken voor een noodgeval, gloria vertelt dat je in een noodgeval gewoon
rechtdoor moet lopen naar de horizon. Iedereen heeft verhalen maar geen een boeit
koumail zo erg als verhalen die gloria hem vertelt. Gloria vertelt een verhaal over de mooiste
boomgaard van de kaukasus
Hoofdstuk 4:
De oude vassili heeft een snor en draagt bretels. Hij schreeuwt tegen de hele wereld en
vooral tegen zijn medewerkers. Hij vloekt op alles en lijdt aan een soort weltschmerz. Hij
heeft een fruitboomgaard. Hij heeft ook een mooie vrouw; Liuba. Ze schonk hem 6 kinderen.
Gloria heeft 5 broers en ´s avonds komt de hele familie bij elkaar om thee te drinken uit de
ketel. Op een dag legt vasili aan zijn zonen uit, welk bezit van wie zal zijn. Dan wendt hij zich
tot Gloria en zegt hij jij maakt je eigen keuze. Gloria fronst en vraagt welke keuze, waarom is
dat bij haar anders. Je bent mijn enige dochter antwoordt Vassili en als je wil wordt dit huis
jouw domein. Je wordt ongetwijfeld de koningin, maar ik ken jou en ik denk dat je weggaat.
Je hebt het mis zegt ze ik wil niet weg. Om het te bewijzen gaat ze haar broers nadoen om te
werken in de boomgaard. Ze leert de bomen te verzorgen, ze te beschermen tegen
parasieten, ze te bedekken met netten om te voorkomen dat de vogels hun fruit pikken etc.
, ze is de hardste werker in de boomgaard om haar waarde te laten zien en ze is net zo sterk
als haar oudere broer, Fotia. Op haar 16e leerde ze vrachtwagens rijden. Op haar 17e wist ze
hoe ze motor moest repareren. ´s avonds waren haar armen zwart van het vet. Ze zat links
van haar vader en ze vroeg waarom zeg je dat ik verschillend ben. Op een dag realiseerde
Gloria zich echter dat ze niet is zoals haar broers. Het is de dag dat ze ZemZem ontmoet,
helemaal onderaan de rij abrikozenbomen, aan de rand van de spoorlijn. Zemzem arriveert
per vrachtwagen met seizoenarbeiders ingehuurd door vassili. Het is alsof hij een zon boven
zijn hoofd heeft, dus gloria ziet hem natuurlijk alleen tussen de anderen. En ze valt bijna van
de ladder als hij naar kijkt. Als ze zich omdraait, staat ZemZem daar, achter haar. Hij zegt dat
hij haar weg zag gaan zonder water te drinken en dat het slecht is om in de zon te blijven
zonder iets te drinken en hij gaf zijn veldfles. Gloria ging versuft zitten en hij zei zie je als je
geen water drinkt heb je geen energie. De rails begonnen te trillen en gloria duwde zemzem
aan de kant en daar zaten ze aan ellkaar vast. Het was de gelukkigste dag van haar leven. Elke
lunchpauze lopen gloria en zemzem samen langs de rail. Aan het einde van de oogst raken ze
betrokken bij het verschrikkelijke ongeluk.
Hoofdstuk 5:
Gloria is nog het verhaal aan het vertellen en Koumail vindt het verhaal heel spannend en
belangrijk. Ze zegt dat eerst ZemZem de express hoorde.en hij onderbrak haar en vroeg of hij
een goed oor had. Ze zei ja en hij kwam uit een verre streek van een volk van jagers en zijn
vader was het dorpshoofd. Hij kon zelfs de doden horen fluisteren. Daarom hoorde zemzem
het kraken en fluiten van de trein veel eerder dan haar. Hij schudde haar hand en begreep
dat er iets mis was. Ze begonnen te rennen en toen hoorde ze de crash, was er een enorm
kabaal en een rookwolk. Na de bocht stond een trein in brand die van de rail was geschoten.
Mensen klommen uit de trein, ze zaten vast en schreeuwden terwijl het vuur de
perenbomen aantastte. Mensen stonden ook in brand. ZemZem is naar het huis gerend om
mensen te halen, terwijl allemaal mensen om hulp schreeuwden. En toen riep er een franse
vrouw en Gloria ging snel in de trein. Gloria zag dat de vrouw een baby bij zich had, de vrouw
kon niet meer lopen vanwege een geroken rug. Gloria nam de baby mee van Jeanne Fortune,
omdat zij dat vroeg. Koumail (Blaise Fortune) is de baby. De moeder was niet dood, maar
bewusteloos toen de ambulance kwam, maar Gloria mocht niet mee met de ambulance. Er
waren zoveel gewonden, ze moesten de plaats verlaten. ZemZem zei dat Koumail een miracle
(temps de miracles) is en Koumail opende zijn ogen en leek het te begrijpen. Vanwege de
oorlog werd alles anders, het ongeluk nam de vrachtwagens en boomgaard mee. De broers
en ZemZem moesten het leger in. Iedereen liet Gloria wat na, een radio ontvanger, een viool
zonder snaren, de groene atlas, warme schapenvacht deken en een poezieboekje. Gloria
vertelt nooit wat ZemZem achterliet, dat is een geheim omdat het zo mooi is. Op een dag zal
Gloria vertellen wat ZemZem naliet. Gloria gaat op zoek naar haar ouders, ze heet Gloria
boheme. Boheme betekent dat je vrij bent en alle grenzen over kan. Dan vraagt Koumail of
Gloria zijn vader heeft gezien, maar die had ze niet gezien. Ze fluistert tegen hem: kom op,
slaap, klein womdertje, morgen zal het leven beter zijn.
Hoofdstuk 6:
Hoofdstuk 1:
Mijn naam is Blaise Fortune en ik ben een staatsburger van de Republiek Frankrijk. De dag
dat de douanes me achter in de vrachtwagen vonden was ik 12 jaar oud. Ik rook zo erg als de
vuilnisbak van Abdelmalik. Hij had al zijn dierbare spullen kwijtgeraakt. Hij had gelukkig nog
zijn paspoort. Gloria had hem in zijn jaszak gestopt toen ze bij het tankstation waren. De
informatie die erin stond was dat hij geboren was op 28 december 1985 in Mont-Saint-
Michel, aan de rand van het kanaal, pagina 16 van de groene atlas. Het probleem zat hem in
zijn foto: het zadel was afgepeld en daarna weer vastgemaakt. De douaneambten geloofden
niet dat hij een fransman was. Hij had graag zijn verhaal willen uitleggen, maar hij had niet
genoeg woordenschat. De douane namen hem mee. Zo eindigde zijn jeugd: plotseling, aan
de rand van de snelweg A4, toen hij besefte dat Gloria was verdwenen en dat ze het zonder
haar zou moeten stellen in het land van de mensenrechten, de man en Charles Baudelaire.
Daarna verbleef hij dagenlang in een wachtruimte, daarna opvangcentrum. Hij sliep in
slaapzalen die hem deed denken aan de matachine-zolder, behalve dat er geen dakraam was
om de sterren te zien. Hij moest naar Mont-saint-michel om zijn moeder te vinden. Het was
makkelijk uit te leggen maar hij kende de taal niet. Vandaag is het anders. Jaren zijn
verstreken en hij beheerst de Franse taal. Hij heeft een nieuwe paspoort en hij heeft kort
geleden een brief ontvangen van de Franse ambassade in Tbilisi waarin stond dat Gloria´s
spoor misschien is gevonden. Zijn naam is Blaise Fortune. Hij heeft de eerste 12 jaar van zijn
leven in Kaukasus gewoond. Hij sprak toen Russisch en mensen noemde hem Koumail.
Hoofdstuk 2:
hij vertelt over zijn oudste herinnering uit 1992 toen Gloria en hij samen met andere
vluchtelingengezinnen in het gebouw woonden. Hij was namelijk 7 jaar oud, het was winter,
ze hadden geen elektriciteit, geen verwarming meer vanwege de oorlog. De vrouwen gingen
hun kleren wassen en ze waren verzameld in het midden van de binnenplaats, rond een
enorme tank van plaatstaal waaronder houtblokken branden. De afschuwelijke Sergei had
een scheermes bij zich en hij riep de een na de ander: ´jij, kom hier.´ hij ziet er eng uit dus
mensen zijn geïntimideerd. Voordat hij kapper werd, was de vreselijke Sergei een bokser, zo
lijkt het, tot de dag dat een nerveuze Armeniër hem neersloeg. Het was voor de oorlog. Die
dag was sergei bekend met de dood, zei Gloria tegen ´m. daarom is hij speciaal en verdient
hij ons respect. Sergei schoor koumails zijn haar en hij rende daarna na Gloria. Gloria is niet
zijn moeder, maar hij heeft alleen haar. Prachtig roept ze en ze geeft hem een kus en
fluisterend zegt ze: ´u bent echt geweldig, meneer Blaise.´ hij houdt ervan dat ze hem
´monsieur Blaise´ noemt in het frans en niemand kan het begrijpen. Hij ging spelen met de
andere geschoren kinderen. De was, de lach, het scheermes, de azijn…. Zo gaat onze strijd
tegen luizen, vlooien en alle vormen van parasieten. Inclusief de meest geduchte volgens
,Gloria: wanhoop. Die parasiet, zegt ze, is slimmer en gevaarlijker dan de Armeniër die sergei
sloeg. Hij is onzichtbaar en hij kruipt overal. Als je niets doet, vreet het je ziel op tot het bot.
Ik maak me zorgen: hoe weet je of je wanhoop heb betrapt, aangezien je het niet eens kunt
zien. Gloria drukt me tegen haar borst. Ze legt me uit dat ze een remedie heeft. Zolang ik bij
haar in de buurt blijf, zal er niets ernstigs met me gebeuren.
Hoofdstuk 3:
hij zit op de 1e verdieping van een gebouw in een U vorm. Het gebouw is oud en versleten.
Het is erg vochtig en rot binnen, maar door de oorlog is het een schuilplaats geworden. Er
zijn milities buiten die nog enger zijn dan sergei. Daarom hebben ze wachttorens neergezet:
nacht aan nacht bewaken ze de ingang van het gebouw. Je mag maar om 4 redenen bellen,
namelijk als de leger er is, als er brand is, bij instortingsgevaar en als het water van de
Psezkaya-rivier overstroomt. toen hij Gloria vroeg wat de militie zou doen als ze hun zouden
pakken, verharde haar gezicht en had hij spijt van zijn vragen. Zijn speelkameraadjes heette:
emil, baksa, rebeka, tamsin en Faina. Ze zijn dun en behaard en soepel als paling. Sommige
spreken russisch en sommigen niet, maar wanneer hebben kinderen woorden nodig om
elkaar te begrijpen. Gloria vind het leuk om Koumail te horen lachen, dat is het belangrijkste
voor haar. Gloria hoest heel veel en soms heeft hij het gevoel dat hij een hond in haar hoort
blaffen. Gloria zegt ga water halen als je vanavond wil eten. ik galoppeer met de emmer naar
de pijp op het erf. Ik ben altijd bereid om te helpen en van dienst te zijn, want ik kijk ernaar
uit om op te groeien. Ik heb vaag het gevoel dat de wereld waarin we leven vijandig staat
tegenover kleine en zwakke wezens. Ik droom van de dag dat mijn benen lang genoeg zullen
zijn om heel snel te kunnen rennen en dat ik sterk genoeg zal zijn om alleen de kaki canvas te
dragen die gloria onze ´barda´ noemt. Gloria heeft een ijzeren doos waarin ze haar geheimen
bewaart. De rest van de nodige spullen liggen verspeid door de kamer. Koumail oefent met
spullen inpakken voor een noodgeval, gloria vertelt dat je in een noodgeval gewoon
rechtdoor moet lopen naar de horizon. Iedereen heeft verhalen maar geen een boeit
koumail zo erg als verhalen die gloria hem vertelt. Gloria vertelt een verhaal over de mooiste
boomgaard van de kaukasus
Hoofdstuk 4:
De oude vassili heeft een snor en draagt bretels. Hij schreeuwt tegen de hele wereld en
vooral tegen zijn medewerkers. Hij vloekt op alles en lijdt aan een soort weltschmerz. Hij
heeft een fruitboomgaard. Hij heeft ook een mooie vrouw; Liuba. Ze schonk hem 6 kinderen.
Gloria heeft 5 broers en ´s avonds komt de hele familie bij elkaar om thee te drinken uit de
ketel. Op een dag legt vasili aan zijn zonen uit, welk bezit van wie zal zijn. Dan wendt hij zich
tot Gloria en zegt hij jij maakt je eigen keuze. Gloria fronst en vraagt welke keuze, waarom is
dat bij haar anders. Je bent mijn enige dochter antwoordt Vassili en als je wil wordt dit huis
jouw domein. Je wordt ongetwijfeld de koningin, maar ik ken jou en ik denk dat je weggaat.
Je hebt het mis zegt ze ik wil niet weg. Om het te bewijzen gaat ze haar broers nadoen om te
werken in de boomgaard. Ze leert de bomen te verzorgen, ze te beschermen tegen
parasieten, ze te bedekken met netten om te voorkomen dat de vogels hun fruit pikken etc.
, ze is de hardste werker in de boomgaard om haar waarde te laten zien en ze is net zo sterk
als haar oudere broer, Fotia. Op haar 16e leerde ze vrachtwagens rijden. Op haar 17e wist ze
hoe ze motor moest repareren. ´s avonds waren haar armen zwart van het vet. Ze zat links
van haar vader en ze vroeg waarom zeg je dat ik verschillend ben. Op een dag realiseerde
Gloria zich echter dat ze niet is zoals haar broers. Het is de dag dat ze ZemZem ontmoet,
helemaal onderaan de rij abrikozenbomen, aan de rand van de spoorlijn. Zemzem arriveert
per vrachtwagen met seizoenarbeiders ingehuurd door vassili. Het is alsof hij een zon boven
zijn hoofd heeft, dus gloria ziet hem natuurlijk alleen tussen de anderen. En ze valt bijna van
de ladder als hij naar kijkt. Als ze zich omdraait, staat ZemZem daar, achter haar. Hij zegt dat
hij haar weg zag gaan zonder water te drinken en dat het slecht is om in de zon te blijven
zonder iets te drinken en hij gaf zijn veldfles. Gloria ging versuft zitten en hij zei zie je als je
geen water drinkt heb je geen energie. De rails begonnen te trillen en gloria duwde zemzem
aan de kant en daar zaten ze aan ellkaar vast. Het was de gelukkigste dag van haar leven. Elke
lunchpauze lopen gloria en zemzem samen langs de rail. Aan het einde van de oogst raken ze
betrokken bij het verschrikkelijke ongeluk.
Hoofdstuk 5:
Gloria is nog het verhaal aan het vertellen en Koumail vindt het verhaal heel spannend en
belangrijk. Ze zegt dat eerst ZemZem de express hoorde.en hij onderbrak haar en vroeg of hij
een goed oor had. Ze zei ja en hij kwam uit een verre streek van een volk van jagers en zijn
vader was het dorpshoofd. Hij kon zelfs de doden horen fluisteren. Daarom hoorde zemzem
het kraken en fluiten van de trein veel eerder dan haar. Hij schudde haar hand en begreep
dat er iets mis was. Ze begonnen te rennen en toen hoorde ze de crash, was er een enorm
kabaal en een rookwolk. Na de bocht stond een trein in brand die van de rail was geschoten.
Mensen klommen uit de trein, ze zaten vast en schreeuwden terwijl het vuur de
perenbomen aantastte. Mensen stonden ook in brand. ZemZem is naar het huis gerend om
mensen te halen, terwijl allemaal mensen om hulp schreeuwden. En toen riep er een franse
vrouw en Gloria ging snel in de trein. Gloria zag dat de vrouw een baby bij zich had, de vrouw
kon niet meer lopen vanwege een geroken rug. Gloria nam de baby mee van Jeanne Fortune,
omdat zij dat vroeg. Koumail (Blaise Fortune) is de baby. De moeder was niet dood, maar
bewusteloos toen de ambulance kwam, maar Gloria mocht niet mee met de ambulance. Er
waren zoveel gewonden, ze moesten de plaats verlaten. ZemZem zei dat Koumail een miracle
(temps de miracles) is en Koumail opende zijn ogen en leek het te begrijpen. Vanwege de
oorlog werd alles anders, het ongeluk nam de vrachtwagens en boomgaard mee. De broers
en ZemZem moesten het leger in. Iedereen liet Gloria wat na, een radio ontvanger, een viool
zonder snaren, de groene atlas, warme schapenvacht deken en een poezieboekje. Gloria
vertelt nooit wat ZemZem achterliet, dat is een geheim omdat het zo mooi is. Op een dag zal
Gloria vertellen wat ZemZem naliet. Gloria gaat op zoek naar haar ouders, ze heet Gloria
boheme. Boheme betekent dat je vrij bent en alle grenzen over kan. Dan vraagt Koumail of
Gloria zijn vader heeft gezien, maar die had ze niet gezien. Ze fluistert tegen hem: kom op,
slaap, klein womdertje, morgen zal het leven beter zijn.
Hoofdstuk 6:
