Reflectie
Tijdens mijn stage werd in de eerste periode veel aandacht besteed aan het leren kennen van de
bewoners en het verlenen van de ADL zorg. Echter was het lastig om één bewoner echt goed te leren
kennen omdat meneer heel verschillend gedrag vertoonde. Het ene moment kon meneer heel
gezellig zijn en grapjes maken, het andere moment kon meneer heel achterdochtig zijn en niemand
vertrouwen en weer een ander moment kon meneer boos zijn op alles en iedereen. Dit was soms erg
lastig om mee om te gaan. Meneer wilt graag dat er wordt aangegeven hoe laat hij geholpen wordt
met de ADL zorg zodat hij weet waar hij aan toe is. Ik had met meneer afgesproken om rond 10:00
naar hem toe te komen. Deze afspraak werd gemaakt rond 09:30. Ik had dus nog een half uur
voordat ik naar meneer toe zou gaan. Ik ging met een collega nog een andere bewoner helpen want
hier was genoeg tijd voor. Toen wij rond 10:00 klaar waren met het helpen van deze bewoner, ging
het in één keer heel slecht met een andere bewoner. Deze bewoner had onze hulp dus eerst nodig.
Ik was even naar meneer toe gegaan om de situatie uit te leggen en te vertellen dat ik naar hem toe
kwam als ik klaar was bij de andere bewoner. Hij snapte de situatie en vond het prima. Toen mijn
collega en ik na tien minuten klaar waren bij deze bewoner, ben ik naar meneer toe gegaan om te
vertellen dat ik hem nu kon helpen met de ADL zorg. Dit kon toen niet volgens hem want ze waren
bezig met het schoonmaken van zijn kamer. Doordat meneer aangaf dat hij op dit moment niet
geholpen wilde worden, ben ik met mijn collega’s even gaan zitten om wat te drinken. Na tien
minuten heb ik nog een keer gevraagd of meneer geholpen wilde worden, maar ze waren nog steeds
bezig met het schoonmaken van zijn kamer. Toen ben ik weer gaan zitten om even te rapporteren en
met mijn collega’s te overleggen. Na weer tien minuten ben ik nog een keer naar meneer gegaan om
te vragen of hij geholpen wilde worden. Toen werd meneer boos en zei dat ik alleen maar de hele tijd
zat en niets uitvoerde. Hij stormde toen boos naar zijn kamer. Even later kwam hij terug om te
vertellen dat hij nooit meer zal vragen of hij door mij geholpen kon worden. Mijn collega had ook nog
aan hem gevraagd of hij door haar geholpen wilde worden maar dit weigerde hij ook. Meneer is de
rest van de dag boos geweest op mij en mijn collega’s. Ik vond het vervelend dat meneer zo
reageerde en dat hij boos was op mij ook al had ik (in mijn ogen) mijn best gedaan om meneer te
helpen.
Ik vond dit een vervelende ervaring. Vooral omdat ik de situatie aan meneer had uitgelegd en hij
begreep waarom ik wat later was. Het was niet omdat ik meneer was vergeten. Ik had er juist
rekening mee gehouden om op tijd bij hem te zijn. Maar omdat het niet goed ging met een andere
bewoner. Daarna heb ik ook nog vaak genoeg gevraagd aan meneer wanneer hij dan wel geholpen
wilde worden. Het is dus ook niet alsof ik het niet heb geprobeerd. Ik vond het erg vervelend dat
meneer zo reageerde en ik kan hier ook echt mee zitten.
Dit gedrag word niet vertoont door andere bewoners. Er zijn geen vergelijkbare situaties
voorgevallen. Ik heb in het moment zelf met mijn collega’s hierover gepraat en of ik zo juist had
gehandeld. Zij zeiden dat ze hetzelfde zouden handelen en dat ik mijn best had gedaan om meneer
te helpen en er niets aan kon doen dat hij zo reageerde. Ze zeiden ook dat ik meneer maar moest
laten gaan omdat hij heel erg in dit gedrag blijft hangen. Hij reageert ook zo op vaste collega’s. Mijn
collega’s hebben mij ook vertelt dat ik hier niet te veel mee moet zitten omdat dit soort dingen
gewoon kunnen gebeuren. Ook omdat het probleem niet bij mij lag maar bij meneer. Wat misschien
invloed kan zijn is dat meneer het echt helemaal niet leuk vindt op de afdeling en dat hij dit
misschien afreageert op mij en mijn collega’s.
Door het schrijven van dit reflectie verslag heb ik nogmaals goed na kunnen denken over de manier
van handelen, en vóóral de juiste manier van handelen. Dit is bij meneer best lastig omdat zijn
, gedrag zo om kan slaan. Als deze situatie nog een keer voor zal komen, weet ik nu hoe ik moet
handelen. ik weet dat ik geen afspraken moet maken die ik wellicht niet na kan komen. Want je weet
nooit wat er tussendoor nog kan gebeuren. De volgende keer zal ik vragen of meneer naar mij toe zal
komen of zal bellen wanneer hij geholpen wilt worden. Ik weet ook dat ik niet te veel moet zitten
met het feit dat deze situatie is voorgevallen. Dit zeiden mijn collega’s ook. De volgende keer zal ik
het meer loslaten, aangezien ik mij er ook niet beter over ga voelen.
Met het advies dat ik heb meegekregen van mijn docent, medestudenten en collega’s, zal ik de
volgende keer geen afspraak meer maken zodat het daar ook niet fout kan gaan door te laat te
komen. Ik ga ook proberen mij niet schuldig te voelen dat meneer boos is want ik heb alles
geprobeerd en ik kan er niets meer aandoen.
Tijdens mijn stage werd in de eerste periode veel aandacht besteed aan het leren kennen van de
bewoners en het verlenen van de ADL zorg. Echter was het lastig om één bewoner echt goed te leren
kennen omdat meneer heel verschillend gedrag vertoonde. Het ene moment kon meneer heel
gezellig zijn en grapjes maken, het andere moment kon meneer heel achterdochtig zijn en niemand
vertrouwen en weer een ander moment kon meneer boos zijn op alles en iedereen. Dit was soms erg
lastig om mee om te gaan. Meneer wilt graag dat er wordt aangegeven hoe laat hij geholpen wordt
met de ADL zorg zodat hij weet waar hij aan toe is. Ik had met meneer afgesproken om rond 10:00
naar hem toe te komen. Deze afspraak werd gemaakt rond 09:30. Ik had dus nog een half uur
voordat ik naar meneer toe zou gaan. Ik ging met een collega nog een andere bewoner helpen want
hier was genoeg tijd voor. Toen wij rond 10:00 klaar waren met het helpen van deze bewoner, ging
het in één keer heel slecht met een andere bewoner. Deze bewoner had onze hulp dus eerst nodig.
Ik was even naar meneer toe gegaan om de situatie uit te leggen en te vertellen dat ik naar hem toe
kwam als ik klaar was bij de andere bewoner. Hij snapte de situatie en vond het prima. Toen mijn
collega en ik na tien minuten klaar waren bij deze bewoner, ben ik naar meneer toe gegaan om te
vertellen dat ik hem nu kon helpen met de ADL zorg. Dit kon toen niet volgens hem want ze waren
bezig met het schoonmaken van zijn kamer. Doordat meneer aangaf dat hij op dit moment niet
geholpen wilde worden, ben ik met mijn collega’s even gaan zitten om wat te drinken. Na tien
minuten heb ik nog een keer gevraagd of meneer geholpen wilde worden, maar ze waren nog steeds
bezig met het schoonmaken van zijn kamer. Toen ben ik weer gaan zitten om even te rapporteren en
met mijn collega’s te overleggen. Na weer tien minuten ben ik nog een keer naar meneer gegaan om
te vragen of hij geholpen wilde worden. Toen werd meneer boos en zei dat ik alleen maar de hele tijd
zat en niets uitvoerde. Hij stormde toen boos naar zijn kamer. Even later kwam hij terug om te
vertellen dat hij nooit meer zal vragen of hij door mij geholpen kon worden. Mijn collega had ook nog
aan hem gevraagd of hij door haar geholpen wilde worden maar dit weigerde hij ook. Meneer is de
rest van de dag boos geweest op mij en mijn collega’s. Ik vond het vervelend dat meneer zo
reageerde en dat hij boos was op mij ook al had ik (in mijn ogen) mijn best gedaan om meneer te
helpen.
Ik vond dit een vervelende ervaring. Vooral omdat ik de situatie aan meneer had uitgelegd en hij
begreep waarom ik wat later was. Het was niet omdat ik meneer was vergeten. Ik had er juist
rekening mee gehouden om op tijd bij hem te zijn. Maar omdat het niet goed ging met een andere
bewoner. Daarna heb ik ook nog vaak genoeg gevraagd aan meneer wanneer hij dan wel geholpen
wilde worden. Het is dus ook niet alsof ik het niet heb geprobeerd. Ik vond het erg vervelend dat
meneer zo reageerde en ik kan hier ook echt mee zitten.
Dit gedrag word niet vertoont door andere bewoners. Er zijn geen vergelijkbare situaties
voorgevallen. Ik heb in het moment zelf met mijn collega’s hierover gepraat en of ik zo juist had
gehandeld. Zij zeiden dat ze hetzelfde zouden handelen en dat ik mijn best had gedaan om meneer
te helpen en er niets aan kon doen dat hij zo reageerde. Ze zeiden ook dat ik meneer maar moest
laten gaan omdat hij heel erg in dit gedrag blijft hangen. Hij reageert ook zo op vaste collega’s. Mijn
collega’s hebben mij ook vertelt dat ik hier niet te veel mee moet zitten omdat dit soort dingen
gewoon kunnen gebeuren. Ook omdat het probleem niet bij mij lag maar bij meneer. Wat misschien
invloed kan zijn is dat meneer het echt helemaal niet leuk vindt op de afdeling en dat hij dit
misschien afreageert op mij en mijn collega’s.
Door het schrijven van dit reflectie verslag heb ik nogmaals goed na kunnen denken over de manier
van handelen, en vóóral de juiste manier van handelen. Dit is bij meneer best lastig omdat zijn
, gedrag zo om kan slaan. Als deze situatie nog een keer voor zal komen, weet ik nu hoe ik moet
handelen. ik weet dat ik geen afspraken moet maken die ik wellicht niet na kan komen. Want je weet
nooit wat er tussendoor nog kan gebeuren. De volgende keer zal ik vragen of meneer naar mij toe zal
komen of zal bellen wanneer hij geholpen wilt worden. Ik weet ook dat ik niet te veel moet zitten
met het feit dat deze situatie is voorgevallen. Dit zeiden mijn collega’s ook. De volgende keer zal ik
het meer loslaten, aangezien ik mij er ook niet beter over ga voelen.
Met het advies dat ik heb meegekregen van mijn docent, medestudenten en collega’s, zal ik de
volgende keer geen afspraak meer maken zodat het daar ook niet fout kan gaan door te laat te
komen. Ik ga ook proberen mij niet schuldig te voelen dat meneer boos is want ik heb alles
geprobeerd en ik kan er niets meer aandoen.
