Sociaal recht
Dwingend recht verwijst naar regels die onvoorwaardelijk van toepassing zijn,
en die niet door individuele afspraken kunnen gewijzigd. Dit zorgt ervoor dat
fundamentele arbeidsrechten en beschermingen, zoals minimumloon en
maximale arbeidstijden. Het is het recht waarvan niet of niet ten nadele van de
werknemer mag worden afgeweken.
Aanvullend recht verwijst naar regels die van toepassing zijn in afwezigheid
van andere afspraken tussen partijen. Als er in een arbeidscontract geen
specifieke regelingen zijn vastgesteld over bepaalde kwesties, dan gelden de
wettelijke bepalingen als aanvulling.
Driekwart dwingend recht verwijst naar regels die uitsluitend kan worden
afgeweken bij collectieve arbeidsovereenkomst of bij de regeling door of namens
een bevoegd bestuursorgaan.
Semidwingend recht verwijst naar wettelijke regels die niet strikt dwingend
zijn, maar waarbij partijen weliswaar de vrijheid hebben om af te wijken van deze
regels door middel van schriftelijke overeenkomsten.
Er is sprake van een arbeidsovereenkomst (art. 7:610 BW) als aan de volgende
voorwaarden wordt voldaan:
1. Het persoonlijk verrichten van arbeid
2. Een vergoeding die wordt betaald in vorm van loon
3. Een gezagsverhouding tussen de werkgever en de werknemer
Arrest X/Gemeente Amsterdam
De Hoge Raad heeft bepaald dat de bedoeling van partijen niet langer relevant is
bij het bepalen of een overeenkomst moet worden gekwalificeerd als
arbeidsovereenkomst. Als aan de vereisten is voldaan, is altijd sprake van een
arbeidsovereenkomst ongeacht de intentie van partijen.
Arrest Imam
Het correct uitvoeren van het werk volgens instructies lijkt niet het enige
criterium te zijn voor het vaststellen van een arbeidsovereenkomst in deze
specifieke zaak. De rechtbank oordeelt dat ondanks deze godsdienstige taken, er
toch sprake is van een arbeidsovereenkomst vanwege de gezagsverhouding met
betrekking tot feitelijke aspecten van het werk, zoals werktijden en
vakantiedagen.
ABNO AMRO/ Mahli
Het bewijs van een gezagsverhouding kan bijvoorbeeld bestaan uitgeschreven
instructies, controle over werktijden, supervisie op de uitvoering van taken, en
andere factoren die aantonen dat de werkgever daadwerkelijk de leiding heeft
over het werk van de werknemer. Hierdoor heeft de rechter geoordeeld dat er
niet genoeg bewijs was dat Mahli zichzelf als werknemer van ABN Amro
beschouwde en dat er geen duidelijk moment was waarop de
arbeidsovereenkomst zou zijn begonnen.
,Een Collectieve Arbeidsovereenkomst (CAO) is een overeenkomst tussen
vakbonden en werkgevers of werkgeversorganisatie. Het bevat regels en
afspraken over zaken als salaris, werktijden en vakantiedagen, maar alleen voor
bepaalde groep werknemers in een specifieke sector of bedrijf. Het kan invloed
hebben op individuele arbeidsovereenkomsten door minimumregels vast te
stellen en door te bepalen wat geldt als er conflicten zijn tussen de CAO en
persoonlijke afspraken. Voordeel hiervan is geen afspraken per individuele
werknemer nodig. Het kan slechts worden aangedaan bij een authentieke of
onderhandse akte, art. 3 WCAO.
Twee soorten cao’s:
- Ondernemings-CAO: dit is een cao die wordt afgesloten tussen een
individuele onderneming en een of meer vakbonden die de belangen van
de werknemers vertegenwoordigen binnen die specifieke onderneming.
- Bedrijfstak-CAO: deze cao wordt afgesloten tussen een of meer
werkgeversverenigingen en een of meer vakbonden. Deze cao’s hebben
betrekking op alle werknemers die werkzaam zijn in die specifieke
bedrijfstak, ongeacht individuele werkgever waar ze voor werken.
De wettelijke rechten en plichten die voortvloeien uit het bestaan van een
arbeidsovereenkomst zijn proeftijdbeding, boetebeding, concurrentiebeding, loon
vakantie, gelijke behandeling en grondrechten.
Een contract voor bepaalde tijd heeft een duidelijk afgebakende duur. Het
geeft aan hoe lang de arbeidsovereenkomst zal duren. Het eindigt automatisch
op de afgesproken einddatum zonder dat er een specifieke opzegging nodig is,
tenzij ander overeengekomen in het contract.
Een contract voor onbepaalde tijd heeft geen vooraf bepaalde einddatum en
is van kracht totdat een van de partijen het beëindigt volgens de geldende
opzegtermijn en regels. Het wordt vaak gezien als een meer permanente
werkrelatie en biedt werknemers meer stabiliteit en werkzekerheid.
Een contract voor bepaalde tijd wordt na drie opeenvolgende
contractverlengingen via rechtswege omgezet naar een contract voor
onbepaalde tijd.
Een overeenkomst van opdracht (art. 7:400 BW) is een specifieke type
overeenkomst waarbij de ene partij zich verbindt om bepaalde werkzaamheden
of diensten uit te voeren voor de andere partij. Kenmerken van een
overeenkomst van opdracht:
De opdrachtnemer voert de opdracht zelfstanding uit en is niet in dienst bij
de opdrachtgever. Er is geen gezagsverhouding zoals bij een
arbeidsovereenkomst.
Werk moet persoonlijk worden verricht, art. 7:404 BW.
Vaak in de vorm van een freelance-overeenkomst zoals: artiesten,
journalisten, fotografen, accountants, advocaten, artsen en makelaars.
Arrest Deliveroo
De rechter oordeelt dat ondanks de claim van de maaltijdbezorger dat er sprake
is van een arbeidsovereenkomst met Deliveroo, het als een overeenkomst van
opdracht moet worden beschouwd. Dit vanwege expliciete afspraken en het
, bewuste zelfstandig ondernemerschap van de bezorger, waardoor het
rechtsvermoeden van een arbeidsovereenkomst niet van toepassing is.
Een overeenkomst van aanneming van werk (art. 7:750 BW) is verwijst naar
een contract waarbij de ene partij zich verbindt om een bepaald werk tot stand te
brengen en de andere partij zich verbindt om daarvoor een prijs te betalen.
De aannemer verbindt zich tot het opleveren van een concreet resultaat,
zoals de bouw van een huis, de aanleg van een tuin of de productie van
een kunstwerk. Het gaat hierbij om een tastbaar eindproduct.
De aannemer voert het werk doorgaans zelfstandig uit en heeft hierbij een
zekere mate van vrijheid in de uitvoering.
Bij aanneming van werk heeft de opdrachtgever geen dagelijkse controle
over de wijze waarop het werk wordt uitgevoerd, en dus geen
gezagsverhouding.
Een nul-urencontract is een type arbeidsovereenkomst waarbij de werkgever
geen vaste uren garandeert aan de werknemer. In plaats daarvan wordt de
werknemer oproepbaar gesteld en wordt alleen gewerkt wanneer dat nodig is. De
werknemer krijgt betaald voor de daadwerkelijk gewerkte uren.
Een min-maxcontract, ook wel bekend als een contract met uitgestelde
prestatieplicht, is een vorm van arbeidsovereenkomst waarbij de werkgever een
werknemer een minimaal aantal uren en een maximaal aantal uren per week,
maand of jaar garandeert.
Een uitzendovereenkomst is een arbeidsovereenkomst tussen drie partijen: de
uitzendkracht, het uitzendbureau en de inlener.
Tussen uitzendkracht en uitzendbureau: arbeidsovereenkomst
Tussen uitzendbureau en inlener: overeenkomst van opdracht
Tussen uitzendkracht en inlener: ‘terbeschikkingstelling’
Het uitzendbeding is een bepaling in de uitzendovereenkomst die ervoor zorgt
dat deze overeenkomst tussen uitzendkracht en uitzendbureau eindigt als de
opdrachtgever de terbeschikkingstelling beëindigt. Dit is de tewerkstelling van
de uitzendkracht bij de opdrachtgever. Dus: einde opdracht is einde
uitzendovereenkomst! Art. 7:691 lid 2 BW. Dit mag alleen in de eerste 26 weken,
na kan niet! Lid 3. Indien sprake is van CAO mag deze termijn verlengd worden
tot ten hoogste 78 weken, lid 8 onderdeel a.
Bedingen
Proeftijdbeding, art. 7:651 jo. 7:676 BW
Hier hebben zowel de werkgever als de werknemer het recht om de
arbeidsovereenkomst binnen een bepaalde periode te beëindigen zonder opgave
van reden en zonder verdere verplichtingen. Deze periode staat bekend als de
proeftijd.
- Een proeftijd is voor beide partijen gelijk, lid 1.
- De proeftijd wordt schriftelijk overeengekomen, lid 2. Mag in contract maar
ook in CAO, vaak ook beide.
- De proeftijd moet de correcte maximale duur zijn
Dwingend recht verwijst naar regels die onvoorwaardelijk van toepassing zijn,
en die niet door individuele afspraken kunnen gewijzigd. Dit zorgt ervoor dat
fundamentele arbeidsrechten en beschermingen, zoals minimumloon en
maximale arbeidstijden. Het is het recht waarvan niet of niet ten nadele van de
werknemer mag worden afgeweken.
Aanvullend recht verwijst naar regels die van toepassing zijn in afwezigheid
van andere afspraken tussen partijen. Als er in een arbeidscontract geen
specifieke regelingen zijn vastgesteld over bepaalde kwesties, dan gelden de
wettelijke bepalingen als aanvulling.
Driekwart dwingend recht verwijst naar regels die uitsluitend kan worden
afgeweken bij collectieve arbeidsovereenkomst of bij de regeling door of namens
een bevoegd bestuursorgaan.
Semidwingend recht verwijst naar wettelijke regels die niet strikt dwingend
zijn, maar waarbij partijen weliswaar de vrijheid hebben om af te wijken van deze
regels door middel van schriftelijke overeenkomsten.
Er is sprake van een arbeidsovereenkomst (art. 7:610 BW) als aan de volgende
voorwaarden wordt voldaan:
1. Het persoonlijk verrichten van arbeid
2. Een vergoeding die wordt betaald in vorm van loon
3. Een gezagsverhouding tussen de werkgever en de werknemer
Arrest X/Gemeente Amsterdam
De Hoge Raad heeft bepaald dat de bedoeling van partijen niet langer relevant is
bij het bepalen of een overeenkomst moet worden gekwalificeerd als
arbeidsovereenkomst. Als aan de vereisten is voldaan, is altijd sprake van een
arbeidsovereenkomst ongeacht de intentie van partijen.
Arrest Imam
Het correct uitvoeren van het werk volgens instructies lijkt niet het enige
criterium te zijn voor het vaststellen van een arbeidsovereenkomst in deze
specifieke zaak. De rechtbank oordeelt dat ondanks deze godsdienstige taken, er
toch sprake is van een arbeidsovereenkomst vanwege de gezagsverhouding met
betrekking tot feitelijke aspecten van het werk, zoals werktijden en
vakantiedagen.
ABNO AMRO/ Mahli
Het bewijs van een gezagsverhouding kan bijvoorbeeld bestaan uitgeschreven
instructies, controle over werktijden, supervisie op de uitvoering van taken, en
andere factoren die aantonen dat de werkgever daadwerkelijk de leiding heeft
over het werk van de werknemer. Hierdoor heeft de rechter geoordeeld dat er
niet genoeg bewijs was dat Mahli zichzelf als werknemer van ABN Amro
beschouwde en dat er geen duidelijk moment was waarop de
arbeidsovereenkomst zou zijn begonnen.
,Een Collectieve Arbeidsovereenkomst (CAO) is een overeenkomst tussen
vakbonden en werkgevers of werkgeversorganisatie. Het bevat regels en
afspraken over zaken als salaris, werktijden en vakantiedagen, maar alleen voor
bepaalde groep werknemers in een specifieke sector of bedrijf. Het kan invloed
hebben op individuele arbeidsovereenkomsten door minimumregels vast te
stellen en door te bepalen wat geldt als er conflicten zijn tussen de CAO en
persoonlijke afspraken. Voordeel hiervan is geen afspraken per individuele
werknemer nodig. Het kan slechts worden aangedaan bij een authentieke of
onderhandse akte, art. 3 WCAO.
Twee soorten cao’s:
- Ondernemings-CAO: dit is een cao die wordt afgesloten tussen een
individuele onderneming en een of meer vakbonden die de belangen van
de werknemers vertegenwoordigen binnen die specifieke onderneming.
- Bedrijfstak-CAO: deze cao wordt afgesloten tussen een of meer
werkgeversverenigingen en een of meer vakbonden. Deze cao’s hebben
betrekking op alle werknemers die werkzaam zijn in die specifieke
bedrijfstak, ongeacht individuele werkgever waar ze voor werken.
De wettelijke rechten en plichten die voortvloeien uit het bestaan van een
arbeidsovereenkomst zijn proeftijdbeding, boetebeding, concurrentiebeding, loon
vakantie, gelijke behandeling en grondrechten.
Een contract voor bepaalde tijd heeft een duidelijk afgebakende duur. Het
geeft aan hoe lang de arbeidsovereenkomst zal duren. Het eindigt automatisch
op de afgesproken einddatum zonder dat er een specifieke opzegging nodig is,
tenzij ander overeengekomen in het contract.
Een contract voor onbepaalde tijd heeft geen vooraf bepaalde einddatum en
is van kracht totdat een van de partijen het beëindigt volgens de geldende
opzegtermijn en regels. Het wordt vaak gezien als een meer permanente
werkrelatie en biedt werknemers meer stabiliteit en werkzekerheid.
Een contract voor bepaalde tijd wordt na drie opeenvolgende
contractverlengingen via rechtswege omgezet naar een contract voor
onbepaalde tijd.
Een overeenkomst van opdracht (art. 7:400 BW) is een specifieke type
overeenkomst waarbij de ene partij zich verbindt om bepaalde werkzaamheden
of diensten uit te voeren voor de andere partij. Kenmerken van een
overeenkomst van opdracht:
De opdrachtnemer voert de opdracht zelfstanding uit en is niet in dienst bij
de opdrachtgever. Er is geen gezagsverhouding zoals bij een
arbeidsovereenkomst.
Werk moet persoonlijk worden verricht, art. 7:404 BW.
Vaak in de vorm van een freelance-overeenkomst zoals: artiesten,
journalisten, fotografen, accountants, advocaten, artsen en makelaars.
Arrest Deliveroo
De rechter oordeelt dat ondanks de claim van de maaltijdbezorger dat er sprake
is van een arbeidsovereenkomst met Deliveroo, het als een overeenkomst van
opdracht moet worden beschouwd. Dit vanwege expliciete afspraken en het
, bewuste zelfstandig ondernemerschap van de bezorger, waardoor het
rechtsvermoeden van een arbeidsovereenkomst niet van toepassing is.
Een overeenkomst van aanneming van werk (art. 7:750 BW) is verwijst naar
een contract waarbij de ene partij zich verbindt om een bepaald werk tot stand te
brengen en de andere partij zich verbindt om daarvoor een prijs te betalen.
De aannemer verbindt zich tot het opleveren van een concreet resultaat,
zoals de bouw van een huis, de aanleg van een tuin of de productie van
een kunstwerk. Het gaat hierbij om een tastbaar eindproduct.
De aannemer voert het werk doorgaans zelfstandig uit en heeft hierbij een
zekere mate van vrijheid in de uitvoering.
Bij aanneming van werk heeft de opdrachtgever geen dagelijkse controle
over de wijze waarop het werk wordt uitgevoerd, en dus geen
gezagsverhouding.
Een nul-urencontract is een type arbeidsovereenkomst waarbij de werkgever
geen vaste uren garandeert aan de werknemer. In plaats daarvan wordt de
werknemer oproepbaar gesteld en wordt alleen gewerkt wanneer dat nodig is. De
werknemer krijgt betaald voor de daadwerkelijk gewerkte uren.
Een min-maxcontract, ook wel bekend als een contract met uitgestelde
prestatieplicht, is een vorm van arbeidsovereenkomst waarbij de werkgever een
werknemer een minimaal aantal uren en een maximaal aantal uren per week,
maand of jaar garandeert.
Een uitzendovereenkomst is een arbeidsovereenkomst tussen drie partijen: de
uitzendkracht, het uitzendbureau en de inlener.
Tussen uitzendkracht en uitzendbureau: arbeidsovereenkomst
Tussen uitzendbureau en inlener: overeenkomst van opdracht
Tussen uitzendkracht en inlener: ‘terbeschikkingstelling’
Het uitzendbeding is een bepaling in de uitzendovereenkomst die ervoor zorgt
dat deze overeenkomst tussen uitzendkracht en uitzendbureau eindigt als de
opdrachtgever de terbeschikkingstelling beëindigt. Dit is de tewerkstelling van
de uitzendkracht bij de opdrachtgever. Dus: einde opdracht is einde
uitzendovereenkomst! Art. 7:691 lid 2 BW. Dit mag alleen in de eerste 26 weken,
na kan niet! Lid 3. Indien sprake is van CAO mag deze termijn verlengd worden
tot ten hoogste 78 weken, lid 8 onderdeel a.
Bedingen
Proeftijdbeding, art. 7:651 jo. 7:676 BW
Hier hebben zowel de werkgever als de werknemer het recht om de
arbeidsovereenkomst binnen een bepaalde periode te beëindigen zonder opgave
van reden en zonder verdere verplichtingen. Deze periode staat bekend als de
proeftijd.
- Een proeftijd is voor beide partijen gelijk, lid 1.
- De proeftijd wordt schriftelijk overeengekomen, lid 2. Mag in contract maar
ook in CAO, vaak ook beide.
- De proeftijd moet de correcte maximale duur zijn
