ARTIKELEN CULTURAL DIVERSITY
Artikel 1: Rogoff et al.
Ontwikkelingsonderzoek moet zich meer richten op de geleefde ervaring van kinderen.
De socioculturele theorie richt zich op de participatie van kinderen in hun alledaagse omgevingen.
De ontwikkelingspsychologie probeert al lange tijd het leven van kinderen in context te begrijpen.
Onderzoek moet de generaliseerbaarheid over populaties en situaties onderzoeken in plaats van
aannemen.
Onderzoekers moeten de ontwikkeling van kinderen bestuderen binnen de ecologische contexten waarin
deze plaatsvindt.
Kinderen overal ter wereld moeten leren navigeren binnen de unieke omgevingen van hun leven.
Onderzoek betreffend ontwikkeling moet zich meer richten op het beschrijven van de culturele paradigma’s van
de geleefde ervaringen van kinderen – de deelname van kinderen in de setting van hun (culturele) levens.
Nodig om geleefde ervaringen te begrijpen:
Onderzoek naar generaliteit van bevindingen tussen populaties en situaties
Bevindingen interpreteren op basis van kennis van kinderen over het leven i.p.v. de intuïties van
onderzoekers
Ontwikkeling van kinderen onderzoeken in de ecologie waarin deze plaatsvindt.
Vraag: Waarom is het voor de kennis over ontwikkeling belangrijk om te kijken naar de situatie/cultuur waarin
een kind opgroeit?
Bevindingen
Om de ontwikkeling te verklaren, is het noodzakelijk om rekening te houden met zowel de soorten
gebeurtenissen waaraan kinderen deelnemen aan het dagelijks leven als hoe kinderen zich ontwikkelen
door hun betrokkenheid bij deze evenementen.
In plaats van ontwikkeling te behandelen als een proces van internalisering, betoogt Rogoff dat we beter
kunnen kijken naar ontwikkeling van kinderen als een proces van groei in manieren om deel te nemen
aan de inspanningen van hun gemeenschappen, in een proces van transformatie van deelname. Vanuit
dit perspectief, als mensen deelnemen aan evenementen, zijn de evenementen niet buiten hen.
Integendeel, mensen transformeren hun deelname door hun betrokkenheid bij evenementen, op zowel
korte als lange termijn.
Piagets theorie over de kinderontwikkeling lijkt volgens dit artikel afhankelijk van de cultuur en het
karakter van het kind.
Twee richtingen binnen de ontwikkelingspsychologie:
- Focus op de ontwikkeling in de context van het kinderleven.
- Focus op de ontwikkeling van meerdere, aparte domeinen (biologisch, fysiek, sociaal etc)
De ‘witte’ middenklasse als norm nemen heeft een risico-effect op kinderen en gemeenschappen die op
een andere logica hebben; er wordt over generaliseerd. Hier wordt over het algemeen ook de situatie
van het kind vergeten. Gedragswetenschap focust zich vaak op een WEIRD sample: Western, Educated,
Industrialised, Rich and Democratic. Hierdoor kunnen assumpties ontstaan over de hele bevolking;
generalisaties.
In onderzoeksituaties met labs als onderzoekplek, wordt de gewone situatie van het kind vergeten en
kunnen misconcepties ontstaan. Zulk onderzoek kan blijven, zolang onderzoekers maar weet hebben
van het dagelijks leven van het kind en zich hieraan aanpassen. Alle theorieën over kinderontwikkeling
bevatten ecologische commitments = assumpties, hypotheses en implicaties over ervaringen van
kinderen en activiteiten in het dagelijks leven. Situeer een kind bij onderzoek in de ecologie waarin het
kind zich dan bevindt.
Proberen om aspecten van cultuur te ontleden - de manieren waarop mensen leven - in afzonderlijke
factoren, verwijdert aspecten van cultuur uit hun ecologische relaties en verstoort zo de mogelijkheid
om cultuur vanuit een meer geïntegreerd perspectief te begrijpen.
In plaats van aan te nemen dat contextvrije interne constructies de basis vormen voor het leren en de
ontwikkeling van kinderen, beweert het participatieperspectief dat kinderen leren en zich ontwikkelen
in de voortdurende inspanningen van hun families, school en leeftijdsgenoten, en gemeenschappen.
Sociocultureel theoretisch perspectief = Het leren en ontwikkelen van kinderen vindt plaats in het proces van de
deelname aan de activiteiten en evenementen van hun culturele gemeenschappen.
,Cultuur = manieren van leven van generaties mensen in gemeenschappen. Cultuur wordt gevormd door
individuen en vice versa cultuur vormt het leven van individuen
Participatie = omvat scherpe observatie van anderen en bijdragen aan beslissingen en inspanningen met ideeën
en actie.
Off-the-shelf tasks = onderzoek waarbij constructen worden onderzocht volledig los van de context.
Wat is het doel van het huidige artikel?
In dit artikel wordt gesteld dat ontwikkelingsonderzoek zich meer moet richten op het begrijpen van de
ervaringen en praktijken van kinderen in de dagelijkse omgeving van hun leven, als deelnemers aan culturele
gemeenschappen. De ontwikkeling van kinderen vindt plaats in en door hun dagelijkse ervaringen, die culturele
ervaringen zijn voor alle kinderen. Het is belangrijk om de leermogelijkheden en de maatschappelijke organisatie
te begrijpen die betrokken zijn bij wat ze weten en doen.
In de ontwikkelingspsychologie wordt niet veel aandacht besteed aan het bestuderen van kinderen die hun leven
leiden, op de plaatsen waar ze hun leven leiden. Het standpunt in dit artikel is dat de portefeuille van ons
vakgebied een koerscorrectie nodig heeft. Om de ontwikkeling van kinderen te begrijpen, moeten we ons begrip
verdiepen en bijwerken van wat kinderen in hun dagelijks leven doen, in de verschillende culturele omgevingen
waarin ze zich navigeren. Een belangrijke vraag die naar voren komt, is hoe ze hun navigatie door verschillende
instellingen beheren. Alle theorieën over hoe kinderen zich ontwikkelen, bevatten aannames, hypothesen en
implicaties over het dagelijks leven van kinderen. De intuïtie van onderzoekers of theoretici over het dagelijks
leven van kinderen – waarschijnlijk gebaseerd op hun eigen culturele ervaring – wordt vaak verondersteld de
‘normale’ vorm van de menselijke kindertijd te zijn. Deze veronderstelling verergert de problemen van
onwetendheid over het dagelijkse leven van kinderen. In dit artikel wordt gesteld dat de
ontwikkelingspsychologie het onderzoeksportfolio moet verbreden om meer onderzoek op te nemen dat de
geleefde ervaring van kinderen onderzoekt, in combinatie met andere benaderingen zoals laboratorium- en
experimenteel onderzoek.
Hoe beïnvloedt cultuur de geleefde dagelijkse ervaring van een kind?
Onze oproep aan de ontwikkelingspsychologie om meer aandacht te besteden aan de geleefde ervaring van
kinderen, bouwt voort op een breed sociaal-cultureel/historisch praktijkperspectief. Dit perspectief stelt dat leren
en ontwikkeling plaatsvinden in het proces van participatie van mensen in de activiteiten en evenementen van
hun culturele gemeenschappen. In participatie- of praktijktheoretische standpunten wordt cultuur gezien als de
manier van leven van generaties mensen in gemeenschappen. Kinderen observeren, dragen bij aan, bespreken en
krijgen instructies over culturele praktijken door dagelijkse interacties met broers en zussen, leeftijdsgenoten,
ouders en andere leden van de gemeenschap. Terwijl ze deelnemen aan culturele praktijken, groeien en
transformeren kinderen hun manieren van zijn.
Praktijktheorieën of participatie bieden een manier om contextuele en culturele aspecten van het leven te
integreren in het begrip van het kind in de ontwikkeling. Dit is belangrijk voor onderzoek naar de
belevingswereld van kinderen. In de participatietheorie worden individu en context of cultuur niet als
afzonderlijke entiteiten gezien; in plaats daarvan worden ze beschouwd als wederzijds vormende aspecten van
het levensproces. Vanuit dit perspectief, als mensen deelnemen aan evenementen, staan de evenementen niet
buiten hen. Integendeel, mensen veranderen hun deelname aan evenementen op korte en lange termijn. We
benadrukken dat culturele aspecten van de ontwikkeling van kinderen essentieel zijn om hun geleefde ervaring te
begrijpen. De culturele participatie van kinderen is niet beperkt tot de aspecten van hun leven die per
gemeenschap verschillen. Hun culturele participatie omvat ook kenmerken die alle gemeenschappen gemeen
hebben, waaronder enkele aspecten van de dagelijkse routines van kinderen, de inspanningen van hun verzorgers
om hen te begeleiden, en gemeenschapswaarden.
Hoe is dit onderwerp door de afgelopen decennia heen benaderd binnen de ontwikkelingspsychologie?
In de jaren zestig en zeventig maakte de psychologie een crisis door, toen onderzoekers en wetenschappers de
beperkingen van het veld beseften die voortkwamen uit het negeren van de rol van context in de menselijke
ontwikkeling. De crisis werd voor een groot deel aangewakkerd door cultureel onderzoek dat vraagtekens zette
bij de veronderstelling dat stadia en mentale vermogens algemeen van toepassing waren, ongeacht de context en
culturele aspecten van het dagelijks leven. Een belangrijk debat ontstond uit vele interculturele studies die
aangaven dat de constructies van Piaget (bijvoorbeeld objectduurzaamheid 'hebben' of concreet operationeel
denken) op heel verschillende leeftijden in verschillende culturele gemeenschappen voorkwamen, en zelfs bij
dezelfde persoon, afhankelijk van de context. In het licht van overweldigend bewijs van het belang van context,
vooral in verschillende culturele gemeenschappen, onderzocht de ontwikkelingspsychologie zichzelf. Het
, resultaat was een groeiende interesse in twee richtingen, een die meer naar de context van het leven van kinderen
keek, en een andere die de algemeenheid van de psychologische constructies verminderde:
Eén richting was gericht op het begrijpen van de ontwikkeling van kinderen in de context van hun leven. Dit
omvatte een toegenomen belangstelling voor het opnemen van leren op school en informeel leren in de studie
van (ruimtelijke) cognitie. Voorbeelden zijn het onderzoeken van geheugenontwikkeling in verscheidene
contexten, zoals getuigenissen van kinderen in juridische omgevingen en het vertellen van persoonlijke
gebeurtenissen, en het bestuderen van ruimtelijke cognitie terwijl mensen routes plannen of navigeren in echte
ruimtes. Gedeeltelijk geïnspireerd door cultureel onderzoek, de theorie van Vygotsky en sociolinguïstisch
onderzoek en wetenschap, bracht deze richting theoretische vorderingen voort die verschillende sociaal-culturele
theoretische benaderingen omvatten die in de vorige paragraaf werden genoemd.
De andere richting verdeelde wat als algemene vermogens (zoals conceptontwikkeling of geheugen) werd
beschouwd, in meer specifieke domeinen, zoals biologische, wiskundige, fysieke en sociale conceptuele
ontwikkeling, en proactief, autobiografisch en verhalend geheugen. In deze richting is de algemene faculteit
specifieker gemaakt, maar vaak niet gebonden aan de context van het leven van kinderen. Deze richting heeft
zich eerder gericht op kleinere, meer gelokaliseerde domeinen (waarvan soms werd aangenomen dat ze 'modules'
in de hersenen van mensen weerspiegelden) die als onafhankelijk van de context werden behandeld.
Het creëren van een meer afgeronde onderzoeksportfolio vereist dat het veld empirisch algemene vragen over
gemeenschappen en situaties beantwoordt, verder gaat dan de intuïtie van onderzoekers en onze inspanningen
uitbreidt om te begrijpen hoe de ontwikkeling van kinderen zich afspeelt in de ecologie van het leven van
kinderen.
Hoe heeft een laboratorium setting invloed op de uitkomsten van onderzoek naar het leven van kinderen?
De onwetendheid van de ontwikkelingspsychologie over het dagelijks leven van kinderen leidt vaak tot
overgeneralisatie, gebaseerd op de beperkte populaties en situaties die worden bemonsterd. Dit komt tot uiting in
het voortdurende wijdverbreide gebrek aan aandacht voor culturele verschillen in onderzoekspopulaties en in de
voortdurende overgeneralisatie van de ene culturele groep naar de mens in het algemeen. Als de psychologie zich
te nauw richt op de reacties van kinderen op door onderzoekers gecontroleerde situaties, zonder veel aandacht te
besteden aan het leven van kinderen buiten deze ongebruikelijke setting, lopen we het gevaar de fenomenen uit
het oog te verliezen die we proberen te begrijpen: hoe ontwikkelen kinderen zich en leren ze over hun levens?
Het is essentieel dat we laboratoriummethoden in evenwicht brengen met aandacht voor het dagelijks leven van
kinderen. Hoewel experimentele controle cruciaal is in experimenten, lijkt de focus op controle in de methoden
van de psychologie soms te hebben geleid tot onderzoekservaringen die steeds minder lijken op het dagelijks
leven. Dit maakt het moeilijk om te weten in welke mate de prestaties van kinderen in deze
laboratoriumomgevingen gegeneraliseerd kan worden naar hun dagelijkse denken en omgang met anderen. Dit
geldt vooral voor kinderen uit gemeenschappen die heel anders zijn dan de gemeenschap van de onderzoekers.
We bevelen niet aan dat alle onderzoekers overgaan op observatie of etnografisch onderzoek. Maar we zeggen
dat laboratoriumonderzoek meer betekenis heeft naarmate het gebaseerd is op de relevante alledaagse ervaringen
van kinderen in de onderzochte gemeenschap.
Waarom is het belangrijk om onderscheid te maken tussen theorieën die gebaseerd zijn op de perceptie van de
onderzoeker of op basis van de ervaring van een kind?
Alle ontwikkelingstheorieën hebben onderzoek nodig naar het dagelijks leven van kinderen.
Ontwikkelingstheorieën maken onvermijdelijk beweringen over het dagelijks leven, omdat de meeste
ontwikkeling plaatsvindt in het dagelijks leven. Het experimentele en naturalistische onderzoek naar het helpen
van baby's illustreert de risico's van het gebruiken van bevindingen uit de ene context, bijvoorbeeld het
laboratorium, om beweringen te doen over een andere context, bijvoorbeeld thuis. Laboratorium- en
experimentele studies hebben hun plaats, maar ze leveren geen bewijs over het dagelijkse leven van kinderen in
situaties die niet door onderzoekers worden gecontroleerd. Voor zover onderzoekers beweringen willen doen die
hun werk uitbreiden naar het dagelijks leven van kinderen - en de meeste ontwikkelingsonderzoekers doen dat -
hebben ze direct bewijs nodig over het dagelijks leven van kinderen.
Hoe navigeren kinderen tussen verschillende contexten in hun leven?
Overgeneralisatie van de prestaties van kinderen bij een taak en een verkeerde interpretatie van de prestaties van
kinderen bij standaardtaken kunnen minstens even vaak voorkomen bij kinderen uit de middenklasse. In studies
met de gebruikelijke steekproeven is het voor onderzoekers met dezelfde achtergrond gemakkelijk om aan te
nemen dat ze de betekenis van de taak voor kinderen van verschillende leeftijden begrijpen. Hierbij negeren ze
het belang van de interpretatie van kinderen over de sociale situatie op basis van de eigen leefsituatie van de
kinderen. De veronderstelling dat een taak die wordt uitgevoerd door een niet-reagerende volwassene een 'niet-
Artikel 1: Rogoff et al.
Ontwikkelingsonderzoek moet zich meer richten op de geleefde ervaring van kinderen.
De socioculturele theorie richt zich op de participatie van kinderen in hun alledaagse omgevingen.
De ontwikkelingspsychologie probeert al lange tijd het leven van kinderen in context te begrijpen.
Onderzoek moet de generaliseerbaarheid over populaties en situaties onderzoeken in plaats van
aannemen.
Onderzoekers moeten de ontwikkeling van kinderen bestuderen binnen de ecologische contexten waarin
deze plaatsvindt.
Kinderen overal ter wereld moeten leren navigeren binnen de unieke omgevingen van hun leven.
Onderzoek betreffend ontwikkeling moet zich meer richten op het beschrijven van de culturele paradigma’s van
de geleefde ervaringen van kinderen – de deelname van kinderen in de setting van hun (culturele) levens.
Nodig om geleefde ervaringen te begrijpen:
Onderzoek naar generaliteit van bevindingen tussen populaties en situaties
Bevindingen interpreteren op basis van kennis van kinderen over het leven i.p.v. de intuïties van
onderzoekers
Ontwikkeling van kinderen onderzoeken in de ecologie waarin deze plaatsvindt.
Vraag: Waarom is het voor de kennis over ontwikkeling belangrijk om te kijken naar de situatie/cultuur waarin
een kind opgroeit?
Bevindingen
Om de ontwikkeling te verklaren, is het noodzakelijk om rekening te houden met zowel de soorten
gebeurtenissen waaraan kinderen deelnemen aan het dagelijks leven als hoe kinderen zich ontwikkelen
door hun betrokkenheid bij deze evenementen.
In plaats van ontwikkeling te behandelen als een proces van internalisering, betoogt Rogoff dat we beter
kunnen kijken naar ontwikkeling van kinderen als een proces van groei in manieren om deel te nemen
aan de inspanningen van hun gemeenschappen, in een proces van transformatie van deelname. Vanuit
dit perspectief, als mensen deelnemen aan evenementen, zijn de evenementen niet buiten hen.
Integendeel, mensen transformeren hun deelname door hun betrokkenheid bij evenementen, op zowel
korte als lange termijn.
Piagets theorie over de kinderontwikkeling lijkt volgens dit artikel afhankelijk van de cultuur en het
karakter van het kind.
Twee richtingen binnen de ontwikkelingspsychologie:
- Focus op de ontwikkeling in de context van het kinderleven.
- Focus op de ontwikkeling van meerdere, aparte domeinen (biologisch, fysiek, sociaal etc)
De ‘witte’ middenklasse als norm nemen heeft een risico-effect op kinderen en gemeenschappen die op
een andere logica hebben; er wordt over generaliseerd. Hier wordt over het algemeen ook de situatie
van het kind vergeten. Gedragswetenschap focust zich vaak op een WEIRD sample: Western, Educated,
Industrialised, Rich and Democratic. Hierdoor kunnen assumpties ontstaan over de hele bevolking;
generalisaties.
In onderzoeksituaties met labs als onderzoekplek, wordt de gewone situatie van het kind vergeten en
kunnen misconcepties ontstaan. Zulk onderzoek kan blijven, zolang onderzoekers maar weet hebben
van het dagelijks leven van het kind en zich hieraan aanpassen. Alle theorieën over kinderontwikkeling
bevatten ecologische commitments = assumpties, hypotheses en implicaties over ervaringen van
kinderen en activiteiten in het dagelijks leven. Situeer een kind bij onderzoek in de ecologie waarin het
kind zich dan bevindt.
Proberen om aspecten van cultuur te ontleden - de manieren waarop mensen leven - in afzonderlijke
factoren, verwijdert aspecten van cultuur uit hun ecologische relaties en verstoort zo de mogelijkheid
om cultuur vanuit een meer geïntegreerd perspectief te begrijpen.
In plaats van aan te nemen dat contextvrije interne constructies de basis vormen voor het leren en de
ontwikkeling van kinderen, beweert het participatieperspectief dat kinderen leren en zich ontwikkelen
in de voortdurende inspanningen van hun families, school en leeftijdsgenoten, en gemeenschappen.
Sociocultureel theoretisch perspectief = Het leren en ontwikkelen van kinderen vindt plaats in het proces van de
deelname aan de activiteiten en evenementen van hun culturele gemeenschappen.
,Cultuur = manieren van leven van generaties mensen in gemeenschappen. Cultuur wordt gevormd door
individuen en vice versa cultuur vormt het leven van individuen
Participatie = omvat scherpe observatie van anderen en bijdragen aan beslissingen en inspanningen met ideeën
en actie.
Off-the-shelf tasks = onderzoek waarbij constructen worden onderzocht volledig los van de context.
Wat is het doel van het huidige artikel?
In dit artikel wordt gesteld dat ontwikkelingsonderzoek zich meer moet richten op het begrijpen van de
ervaringen en praktijken van kinderen in de dagelijkse omgeving van hun leven, als deelnemers aan culturele
gemeenschappen. De ontwikkeling van kinderen vindt plaats in en door hun dagelijkse ervaringen, die culturele
ervaringen zijn voor alle kinderen. Het is belangrijk om de leermogelijkheden en de maatschappelijke organisatie
te begrijpen die betrokken zijn bij wat ze weten en doen.
In de ontwikkelingspsychologie wordt niet veel aandacht besteed aan het bestuderen van kinderen die hun leven
leiden, op de plaatsen waar ze hun leven leiden. Het standpunt in dit artikel is dat de portefeuille van ons
vakgebied een koerscorrectie nodig heeft. Om de ontwikkeling van kinderen te begrijpen, moeten we ons begrip
verdiepen en bijwerken van wat kinderen in hun dagelijks leven doen, in de verschillende culturele omgevingen
waarin ze zich navigeren. Een belangrijke vraag die naar voren komt, is hoe ze hun navigatie door verschillende
instellingen beheren. Alle theorieën over hoe kinderen zich ontwikkelen, bevatten aannames, hypothesen en
implicaties over het dagelijks leven van kinderen. De intuïtie van onderzoekers of theoretici over het dagelijks
leven van kinderen – waarschijnlijk gebaseerd op hun eigen culturele ervaring – wordt vaak verondersteld de
‘normale’ vorm van de menselijke kindertijd te zijn. Deze veronderstelling verergert de problemen van
onwetendheid over het dagelijkse leven van kinderen. In dit artikel wordt gesteld dat de
ontwikkelingspsychologie het onderzoeksportfolio moet verbreden om meer onderzoek op te nemen dat de
geleefde ervaring van kinderen onderzoekt, in combinatie met andere benaderingen zoals laboratorium- en
experimenteel onderzoek.
Hoe beïnvloedt cultuur de geleefde dagelijkse ervaring van een kind?
Onze oproep aan de ontwikkelingspsychologie om meer aandacht te besteden aan de geleefde ervaring van
kinderen, bouwt voort op een breed sociaal-cultureel/historisch praktijkperspectief. Dit perspectief stelt dat leren
en ontwikkeling plaatsvinden in het proces van participatie van mensen in de activiteiten en evenementen van
hun culturele gemeenschappen. In participatie- of praktijktheoretische standpunten wordt cultuur gezien als de
manier van leven van generaties mensen in gemeenschappen. Kinderen observeren, dragen bij aan, bespreken en
krijgen instructies over culturele praktijken door dagelijkse interacties met broers en zussen, leeftijdsgenoten,
ouders en andere leden van de gemeenschap. Terwijl ze deelnemen aan culturele praktijken, groeien en
transformeren kinderen hun manieren van zijn.
Praktijktheorieën of participatie bieden een manier om contextuele en culturele aspecten van het leven te
integreren in het begrip van het kind in de ontwikkeling. Dit is belangrijk voor onderzoek naar de
belevingswereld van kinderen. In de participatietheorie worden individu en context of cultuur niet als
afzonderlijke entiteiten gezien; in plaats daarvan worden ze beschouwd als wederzijds vormende aspecten van
het levensproces. Vanuit dit perspectief, als mensen deelnemen aan evenementen, staan de evenementen niet
buiten hen. Integendeel, mensen veranderen hun deelname aan evenementen op korte en lange termijn. We
benadrukken dat culturele aspecten van de ontwikkeling van kinderen essentieel zijn om hun geleefde ervaring te
begrijpen. De culturele participatie van kinderen is niet beperkt tot de aspecten van hun leven die per
gemeenschap verschillen. Hun culturele participatie omvat ook kenmerken die alle gemeenschappen gemeen
hebben, waaronder enkele aspecten van de dagelijkse routines van kinderen, de inspanningen van hun verzorgers
om hen te begeleiden, en gemeenschapswaarden.
Hoe is dit onderwerp door de afgelopen decennia heen benaderd binnen de ontwikkelingspsychologie?
In de jaren zestig en zeventig maakte de psychologie een crisis door, toen onderzoekers en wetenschappers de
beperkingen van het veld beseften die voortkwamen uit het negeren van de rol van context in de menselijke
ontwikkeling. De crisis werd voor een groot deel aangewakkerd door cultureel onderzoek dat vraagtekens zette
bij de veronderstelling dat stadia en mentale vermogens algemeen van toepassing waren, ongeacht de context en
culturele aspecten van het dagelijks leven. Een belangrijk debat ontstond uit vele interculturele studies die
aangaven dat de constructies van Piaget (bijvoorbeeld objectduurzaamheid 'hebben' of concreet operationeel
denken) op heel verschillende leeftijden in verschillende culturele gemeenschappen voorkwamen, en zelfs bij
dezelfde persoon, afhankelijk van de context. In het licht van overweldigend bewijs van het belang van context,
vooral in verschillende culturele gemeenschappen, onderzocht de ontwikkelingspsychologie zichzelf. Het
, resultaat was een groeiende interesse in twee richtingen, een die meer naar de context van het leven van kinderen
keek, en een andere die de algemeenheid van de psychologische constructies verminderde:
Eén richting was gericht op het begrijpen van de ontwikkeling van kinderen in de context van hun leven. Dit
omvatte een toegenomen belangstelling voor het opnemen van leren op school en informeel leren in de studie
van (ruimtelijke) cognitie. Voorbeelden zijn het onderzoeken van geheugenontwikkeling in verscheidene
contexten, zoals getuigenissen van kinderen in juridische omgevingen en het vertellen van persoonlijke
gebeurtenissen, en het bestuderen van ruimtelijke cognitie terwijl mensen routes plannen of navigeren in echte
ruimtes. Gedeeltelijk geïnspireerd door cultureel onderzoek, de theorie van Vygotsky en sociolinguïstisch
onderzoek en wetenschap, bracht deze richting theoretische vorderingen voort die verschillende sociaal-culturele
theoretische benaderingen omvatten die in de vorige paragraaf werden genoemd.
De andere richting verdeelde wat als algemene vermogens (zoals conceptontwikkeling of geheugen) werd
beschouwd, in meer specifieke domeinen, zoals biologische, wiskundige, fysieke en sociale conceptuele
ontwikkeling, en proactief, autobiografisch en verhalend geheugen. In deze richting is de algemene faculteit
specifieker gemaakt, maar vaak niet gebonden aan de context van het leven van kinderen. Deze richting heeft
zich eerder gericht op kleinere, meer gelokaliseerde domeinen (waarvan soms werd aangenomen dat ze 'modules'
in de hersenen van mensen weerspiegelden) die als onafhankelijk van de context werden behandeld.
Het creëren van een meer afgeronde onderzoeksportfolio vereist dat het veld empirisch algemene vragen over
gemeenschappen en situaties beantwoordt, verder gaat dan de intuïtie van onderzoekers en onze inspanningen
uitbreidt om te begrijpen hoe de ontwikkeling van kinderen zich afspeelt in de ecologie van het leven van
kinderen.
Hoe heeft een laboratorium setting invloed op de uitkomsten van onderzoek naar het leven van kinderen?
De onwetendheid van de ontwikkelingspsychologie over het dagelijks leven van kinderen leidt vaak tot
overgeneralisatie, gebaseerd op de beperkte populaties en situaties die worden bemonsterd. Dit komt tot uiting in
het voortdurende wijdverbreide gebrek aan aandacht voor culturele verschillen in onderzoekspopulaties en in de
voortdurende overgeneralisatie van de ene culturele groep naar de mens in het algemeen. Als de psychologie zich
te nauw richt op de reacties van kinderen op door onderzoekers gecontroleerde situaties, zonder veel aandacht te
besteden aan het leven van kinderen buiten deze ongebruikelijke setting, lopen we het gevaar de fenomenen uit
het oog te verliezen die we proberen te begrijpen: hoe ontwikkelen kinderen zich en leren ze over hun levens?
Het is essentieel dat we laboratoriummethoden in evenwicht brengen met aandacht voor het dagelijks leven van
kinderen. Hoewel experimentele controle cruciaal is in experimenten, lijkt de focus op controle in de methoden
van de psychologie soms te hebben geleid tot onderzoekservaringen die steeds minder lijken op het dagelijks
leven. Dit maakt het moeilijk om te weten in welke mate de prestaties van kinderen in deze
laboratoriumomgevingen gegeneraliseerd kan worden naar hun dagelijkse denken en omgang met anderen. Dit
geldt vooral voor kinderen uit gemeenschappen die heel anders zijn dan de gemeenschap van de onderzoekers.
We bevelen niet aan dat alle onderzoekers overgaan op observatie of etnografisch onderzoek. Maar we zeggen
dat laboratoriumonderzoek meer betekenis heeft naarmate het gebaseerd is op de relevante alledaagse ervaringen
van kinderen in de onderzochte gemeenschap.
Waarom is het belangrijk om onderscheid te maken tussen theorieën die gebaseerd zijn op de perceptie van de
onderzoeker of op basis van de ervaring van een kind?
Alle ontwikkelingstheorieën hebben onderzoek nodig naar het dagelijks leven van kinderen.
Ontwikkelingstheorieën maken onvermijdelijk beweringen over het dagelijks leven, omdat de meeste
ontwikkeling plaatsvindt in het dagelijks leven. Het experimentele en naturalistische onderzoek naar het helpen
van baby's illustreert de risico's van het gebruiken van bevindingen uit de ene context, bijvoorbeeld het
laboratorium, om beweringen te doen over een andere context, bijvoorbeeld thuis. Laboratorium- en
experimentele studies hebben hun plaats, maar ze leveren geen bewijs over het dagelijkse leven van kinderen in
situaties die niet door onderzoekers worden gecontroleerd. Voor zover onderzoekers beweringen willen doen die
hun werk uitbreiden naar het dagelijks leven van kinderen - en de meeste ontwikkelingsonderzoekers doen dat -
hebben ze direct bewijs nodig over het dagelijks leven van kinderen.
Hoe navigeren kinderen tussen verschillende contexten in hun leven?
Overgeneralisatie van de prestaties van kinderen bij een taak en een verkeerde interpretatie van de prestaties van
kinderen bij standaardtaken kunnen minstens even vaak voorkomen bij kinderen uit de middenklasse. In studies
met de gebruikelijke steekproeven is het voor onderzoekers met dezelfde achtergrond gemakkelijk om aan te
nemen dat ze de betekenis van de taak voor kinderen van verschillende leeftijden begrijpen. Hierbij negeren ze
het belang van de interpretatie van kinderen over de sociale situatie op basis van de eigen leefsituatie van de
kinderen. De veronderstelling dat een taak die wordt uitgevoerd door een niet-reagerende volwassene een 'niet-
