Taak 07: Integratie
Inspanning
Invloed op cardiovasculaire systeem
Korte termijn
- Verhoogde hartslag (tachycardie): Tijdens inspanning neemt de zuurstofbehoefte van de spieren toe.
De sympathische zenuwactiviteit wordt verhoogd, waardoor het hart sneller gaat kloppen en het
slagvolume (de hoeveelheid bloed die per hartslag wordt gepompt) stijgt. Dit verhoogt
het hartminuutvolume (cardiac output), dat belangrijk is om meer zuurstof en voedingsstoffen naar de
spieren te sturen.
- Toename van bloeddruk: Met name de systolische bloeddruk stijgt om de verhoogde bloedstroom
naar de spieren mogelijk te maken. Dit komt omdat het hart krachtiger pompt om voldoende bloed
naar actieve weefsels te sturen.
- Vasodilatatie in skeletspieren: Er treedt lokale vasodilatatie op in de actieve spieren, doordat
metabole bijproducten (zoals CO₂, melkzuur en adenosine) de bloedvaten lokaal verwijden. Dit
verhoogt de doorbloeding en dus de zuurstoftoevoer naar die spieren.
- Redistributie van bloed: Bloed wordt omgeleid naar de spieren en weg van minder actieve organen
zoals de nieren en spijsverteringsorganen, om de bloedtoevoer naar de spieren te optimaliseren.
Lange termijn
- Hartspierhypertrofie: Regelmatige inspanning, vooral aerobe training, leidt tot fysiologische
hypertrofie van de hartspier. De linker hartkamer wordt groter en sterker, wat leidt tot een toename
van het slagvolume. Dit betekent dat het hart efficiënter werkt en minder hard hoeft te pompen in rust
(lagere rusthartslag).
- Verhoogde capillaire dichtheid: Door aanhoudende training ontstaan er meer capillairen (kleine
bloedvaten) in de spieren, wat de zuurstoftoevoer naar de spieren verbetert en de verwijdering van
afvalstoffen vergemakkelijkt. Dit verhoogt het uithoudingsvermogen.
- Verbeterde bloeddrukcontrole: Regelmatige inspanning helpt de vasculaire tonus te verbeteren, wat
leidt tot een betere regulatie van de bloeddruk. Dit resulteert vaak in een lagere rustbloeddruk.
Invloed op renale systeem
Korte termijn
- Verminderde nierdoorbloeding: Door de vasoconstrictie in minder actieve weefsels wordt de
bloedtoevoer naar de nieren verminderd, zodat meer bloed naar de werkende spieren kan worden
geleid.
- Antidiuretisch hormoon (ADH) activatie: De vermindering van de nierdoorbloeding leidt tot de
vrijgave van ADH (ook bekend als vasopressine) vanuit de hypofyse. ADH vermindert de urineproductie
door de reabsorptie van water in de nieren te vergroten. Hierdoor wordt vochtverlies via de urine
beperkt tijdens inspanning, wat helpt om uitdroging te voorkomen.
Lange termijn
- Efficiëntere waterhuishouding: Langdurige inspanning stimuleert het lichaam om efficiënter om te
gaan met vochtverlies door transpiratie. De nieren verbeteren hun vermogen om water en elektrolyten
te reguleren, waardoor uitdroging beter wordt voorkomen en de vochtbalans in balans blijft.
- Verbeterde uitscheiding van afvalstoffen: De verhoogde doorbloeding van de nieren na rust helpt bij
een effectievere verwijdering van metabole afvalstoffen zoals ureum en creatinine.
Inspanning
Invloed op cardiovasculaire systeem
Korte termijn
- Verhoogde hartslag (tachycardie): Tijdens inspanning neemt de zuurstofbehoefte van de spieren toe.
De sympathische zenuwactiviteit wordt verhoogd, waardoor het hart sneller gaat kloppen en het
slagvolume (de hoeveelheid bloed die per hartslag wordt gepompt) stijgt. Dit verhoogt
het hartminuutvolume (cardiac output), dat belangrijk is om meer zuurstof en voedingsstoffen naar de
spieren te sturen.
- Toename van bloeddruk: Met name de systolische bloeddruk stijgt om de verhoogde bloedstroom
naar de spieren mogelijk te maken. Dit komt omdat het hart krachtiger pompt om voldoende bloed
naar actieve weefsels te sturen.
- Vasodilatatie in skeletspieren: Er treedt lokale vasodilatatie op in de actieve spieren, doordat
metabole bijproducten (zoals CO₂, melkzuur en adenosine) de bloedvaten lokaal verwijden. Dit
verhoogt de doorbloeding en dus de zuurstoftoevoer naar die spieren.
- Redistributie van bloed: Bloed wordt omgeleid naar de spieren en weg van minder actieve organen
zoals de nieren en spijsverteringsorganen, om de bloedtoevoer naar de spieren te optimaliseren.
Lange termijn
- Hartspierhypertrofie: Regelmatige inspanning, vooral aerobe training, leidt tot fysiologische
hypertrofie van de hartspier. De linker hartkamer wordt groter en sterker, wat leidt tot een toename
van het slagvolume. Dit betekent dat het hart efficiënter werkt en minder hard hoeft te pompen in rust
(lagere rusthartslag).
- Verhoogde capillaire dichtheid: Door aanhoudende training ontstaan er meer capillairen (kleine
bloedvaten) in de spieren, wat de zuurstoftoevoer naar de spieren verbetert en de verwijdering van
afvalstoffen vergemakkelijkt. Dit verhoogt het uithoudingsvermogen.
- Verbeterde bloeddrukcontrole: Regelmatige inspanning helpt de vasculaire tonus te verbeteren, wat
leidt tot een betere regulatie van de bloeddruk. Dit resulteert vaak in een lagere rustbloeddruk.
Invloed op renale systeem
Korte termijn
- Verminderde nierdoorbloeding: Door de vasoconstrictie in minder actieve weefsels wordt de
bloedtoevoer naar de nieren verminderd, zodat meer bloed naar de werkende spieren kan worden
geleid.
- Antidiuretisch hormoon (ADH) activatie: De vermindering van de nierdoorbloeding leidt tot de
vrijgave van ADH (ook bekend als vasopressine) vanuit de hypofyse. ADH vermindert de urineproductie
door de reabsorptie van water in de nieren te vergroten. Hierdoor wordt vochtverlies via de urine
beperkt tijdens inspanning, wat helpt om uitdroging te voorkomen.
Lange termijn
- Efficiëntere waterhuishouding: Langdurige inspanning stimuleert het lichaam om efficiënter om te
gaan met vochtverlies door transpiratie. De nieren verbeteren hun vermogen om water en elektrolyten
te reguleren, waardoor uitdroging beter wordt voorkomen en de vochtbalans in balans blijft.
- Verbeterde uitscheiding van afvalstoffen: De verhoogde doorbloeding van de nieren na rust helpt bij
een effectievere verwijdering van metabole afvalstoffen zoals ureum en creatinine.
