BEGRIPPEN/NAMEN LIJST HISTORIOGRAFIE
Hoofdstuk 1: Oudste Geschiedschrijving
Weidner Kroniek (551-449 v.Chr.//5de eeuw v.Chr.)
Oudst bekendste Mesopotamisch literair werk. Geschreven in het Akkadisch waarin
een koningslijst staat waarbij de koningen worden beoordeel over hun religieuze
toewijding aan de God Marduk. Was een moreel en legitimerend doeleinde.
Hoofdstuk 2: De Klassieke oudheid
Confucius (551-449 v.Chr.//5de eeuw v.Chr.)
Confucius was een Chinese filosoof en grondlegger v.h. Confucianisme. Hij zag
geschiedenis als een bron om morele lessen te trekken uit het verleden om een
deugdzaam heerser te zijn. Hierin mochten auteurs naast de opsomming v.d. feiten
hun eigen waardeoordeel geven. Door dit Confucianisme zal de Chinese
historiografie tot de 20ste eeuw naast feitelijk ook moreel van aard zijn.
Sima Qian (145-86 v.Chr//1ste eeuw v.Chr.)
Was de eerste Chinese historicus en zal indienst v/h Chinese hof de Shiji schrijven
(volledige geschiedenis van China). Dit in een nieuw model dat naast een opsomming
van politieke data er ook een aandacht had voor cultuur, muziek en astronomie,
steeds met de auteur zijn commentaar. In deze Shiji was vanachter een tabel die de
chronologie en parallel v.d. gebeurtenissen moest weergeven. Deze Shiji wordt tot
op vandaag geschreven en moet steeds vernieuwd worden met een nieuwe heerser.
Thales van Milette (624-546 v.Chr.//6de eeuw v.Chr.)
Was een Griekse filosoof en een voorbeeld v.d. intellectuele revolutie in Griekenland
v.d. 6de eeuw. Hij creëerde een intellectuele stroming die Goden voor het eerst
ondergeschikt maakte aan de argumentatie. Zijn invloed op de geschiedschrijving
zorgde ervoor dat geschiedenis gecreëerd moest worden op basis van argumentatie en
dat mensen lessen moesten trekken uit het verleden.
Herodotos (484-425 v.Chr.//5de eeuw v.Chr.)
Was een Griekse historicus en wordt gezien als de vader v/d geschiedschrijving.
Schrijf zijn werk Historia waarin hij de oorzaken v.d. Grieks Perzische oorlog wou
verklaren. Vernieuwend hierin was dat hij het verhaal van 2 kanten wou vertellen
a.d.h.v. getuigenissen met dan op het einde zijn eigen oordeel. Hij vond retoriek zeer
belangrijk en herschreef hierdoor soms de getuigenissen.
Milan Piron
, Thucydides (460-400 v.Chr.// 5de eeuw v.Chr.)
Was een Griekse historicus die een geschiedenis v.d. Peloponnesische oorlogen
schreef. In tegenstelling tot Herodotos wou Thucydides enkel aandacht hebben aan de
strikte feiten, die hij zelf selecteerde, om zo de juiste geschiedenis weer te geven. Dit
a.d.h.v. ooggetuigen van beide kanten en zonder beroep op Goden en/of mythes.
Polybius (203-120 v.Chr.//2de eeuw v.Chr)
Was een Griekse historicus die in dienst stond v/h Romeinse rijk. Hij schreef het
werk Historiae waaruit het vanuit een teleologische visie wou verklaren waarom
Rome een hegemonie is geworden. Hij maakte hierbij gebruik van ooggetuigen en
zocht zo op een analytische manier de oorzaken waarom Rome een hegemonie is
geworden. Hij zag geschiedenis als een morele leerbron voor heersers.
Dionysius van Halikarnassos (60-7 v.Chr.// 1ste eeuw v.Chr)
Dionysius was een Griekse historicus en retoricus die zich vestigde in Rome. In zijn
werk (Romeinse Oudheden) probeerde hij een brug te slaan tussen de Griekse en
Romeinse culturen. Hij stelde dat de Romeinse cultuur en instellingen voortkwamen uit
een gemeenschappelijke oorsprong met de Griekse beschaving. Door deze gedeelde
wortels te benadrukken, wilde hij de Romeinse overheersing voor Griekse lezers
aanvaardbaarder maken, en tegelijk Romeinen laten zien dat hun beschaving geen
barbaarse breuk was met het culturele erfgoed van Hellas.
Hoofdstuk 3: Religie in Euroazië
Flavius Josephus (37-100//1ste eeuw)
Was een Joodse historicus en priesters die vocht tegen de Romeinen in de Joodse
opstand in Judea en werd gevangengenomen door de Romeinse keizer. Onder
bescherming v.d. Romeinse keizer schreef hij in het Grieks de Joodse oudheden en
de joodse oorlog over zijn eigen ervaringen. Hij belicht hier de 2 kanten van dit
recent verhaal waarbij hij ooggetuigen gebruikt om de juiste geschiedenis weer te
geven. Is zelf Jood, schrijft in het Grieks en werkt voor een Romein.
Eusebius van Caesarea (260-339//3de eeuw)
Was een Christelijke bisschop en historicus en wordt beschouwd als de vader v.d.
Kerkgeschiedenis. Hij schreef twee hoofdwerken Chronikoi Kanones en
Ekklisiastikí istoría. Hij schreef in het Grieks waarbij hij schriftelijke bronnen
belangrijker vindt dan mondelingen en citeert hij ook uit deze werken (begin
wetenschappelijke geschiedschrijving). Combineert een universele geschiedenis
met het lokale. Hij belicht de twee kanten v.h. verhaal maar met duidelijke vijand (het
Jodendom) waarin hij de geschiedenis in een lineair perspectief wordt geplaats met
een versmelting v.h. wereldlijke (Rome) met het sacrale (god en de kerk). Ziet de
Romeinse keizer ook als een afgezant van God.
Milan Piron
Hoofdstuk 1: Oudste Geschiedschrijving
Weidner Kroniek (551-449 v.Chr.//5de eeuw v.Chr.)
Oudst bekendste Mesopotamisch literair werk. Geschreven in het Akkadisch waarin
een koningslijst staat waarbij de koningen worden beoordeel over hun religieuze
toewijding aan de God Marduk. Was een moreel en legitimerend doeleinde.
Hoofdstuk 2: De Klassieke oudheid
Confucius (551-449 v.Chr.//5de eeuw v.Chr.)
Confucius was een Chinese filosoof en grondlegger v.h. Confucianisme. Hij zag
geschiedenis als een bron om morele lessen te trekken uit het verleden om een
deugdzaam heerser te zijn. Hierin mochten auteurs naast de opsomming v.d. feiten
hun eigen waardeoordeel geven. Door dit Confucianisme zal de Chinese
historiografie tot de 20ste eeuw naast feitelijk ook moreel van aard zijn.
Sima Qian (145-86 v.Chr//1ste eeuw v.Chr.)
Was de eerste Chinese historicus en zal indienst v/h Chinese hof de Shiji schrijven
(volledige geschiedenis van China). Dit in een nieuw model dat naast een opsomming
van politieke data er ook een aandacht had voor cultuur, muziek en astronomie,
steeds met de auteur zijn commentaar. In deze Shiji was vanachter een tabel die de
chronologie en parallel v.d. gebeurtenissen moest weergeven. Deze Shiji wordt tot
op vandaag geschreven en moet steeds vernieuwd worden met een nieuwe heerser.
Thales van Milette (624-546 v.Chr.//6de eeuw v.Chr.)
Was een Griekse filosoof en een voorbeeld v.d. intellectuele revolutie in Griekenland
v.d. 6de eeuw. Hij creëerde een intellectuele stroming die Goden voor het eerst
ondergeschikt maakte aan de argumentatie. Zijn invloed op de geschiedschrijving
zorgde ervoor dat geschiedenis gecreëerd moest worden op basis van argumentatie en
dat mensen lessen moesten trekken uit het verleden.
Herodotos (484-425 v.Chr.//5de eeuw v.Chr.)
Was een Griekse historicus en wordt gezien als de vader v/d geschiedschrijving.
Schrijf zijn werk Historia waarin hij de oorzaken v.d. Grieks Perzische oorlog wou
verklaren. Vernieuwend hierin was dat hij het verhaal van 2 kanten wou vertellen
a.d.h.v. getuigenissen met dan op het einde zijn eigen oordeel. Hij vond retoriek zeer
belangrijk en herschreef hierdoor soms de getuigenissen.
Milan Piron
, Thucydides (460-400 v.Chr.// 5de eeuw v.Chr.)
Was een Griekse historicus die een geschiedenis v.d. Peloponnesische oorlogen
schreef. In tegenstelling tot Herodotos wou Thucydides enkel aandacht hebben aan de
strikte feiten, die hij zelf selecteerde, om zo de juiste geschiedenis weer te geven. Dit
a.d.h.v. ooggetuigen van beide kanten en zonder beroep op Goden en/of mythes.
Polybius (203-120 v.Chr.//2de eeuw v.Chr)
Was een Griekse historicus die in dienst stond v/h Romeinse rijk. Hij schreef het
werk Historiae waaruit het vanuit een teleologische visie wou verklaren waarom
Rome een hegemonie is geworden. Hij maakte hierbij gebruik van ooggetuigen en
zocht zo op een analytische manier de oorzaken waarom Rome een hegemonie is
geworden. Hij zag geschiedenis als een morele leerbron voor heersers.
Dionysius van Halikarnassos (60-7 v.Chr.// 1ste eeuw v.Chr)
Dionysius was een Griekse historicus en retoricus die zich vestigde in Rome. In zijn
werk (Romeinse Oudheden) probeerde hij een brug te slaan tussen de Griekse en
Romeinse culturen. Hij stelde dat de Romeinse cultuur en instellingen voortkwamen uit
een gemeenschappelijke oorsprong met de Griekse beschaving. Door deze gedeelde
wortels te benadrukken, wilde hij de Romeinse overheersing voor Griekse lezers
aanvaardbaarder maken, en tegelijk Romeinen laten zien dat hun beschaving geen
barbaarse breuk was met het culturele erfgoed van Hellas.
Hoofdstuk 3: Religie in Euroazië
Flavius Josephus (37-100//1ste eeuw)
Was een Joodse historicus en priesters die vocht tegen de Romeinen in de Joodse
opstand in Judea en werd gevangengenomen door de Romeinse keizer. Onder
bescherming v.d. Romeinse keizer schreef hij in het Grieks de Joodse oudheden en
de joodse oorlog over zijn eigen ervaringen. Hij belicht hier de 2 kanten van dit
recent verhaal waarbij hij ooggetuigen gebruikt om de juiste geschiedenis weer te
geven. Is zelf Jood, schrijft in het Grieks en werkt voor een Romein.
Eusebius van Caesarea (260-339//3de eeuw)
Was een Christelijke bisschop en historicus en wordt beschouwd als de vader v.d.
Kerkgeschiedenis. Hij schreef twee hoofdwerken Chronikoi Kanones en
Ekklisiastikí istoría. Hij schreef in het Grieks waarbij hij schriftelijke bronnen
belangrijker vindt dan mondelingen en citeert hij ook uit deze werken (begin
wetenschappelijke geschiedschrijving). Combineert een universele geschiedenis
met het lokale. Hij belicht de twee kanten v.h. verhaal maar met duidelijke vijand (het
Jodendom) waarin hij de geschiedenis in een lineair perspectief wordt geplaats met
een versmelting v.h. wereldlijke (Rome) met het sacrale (god en de kerk). Ziet de
Romeinse keizer ook als een afgezant van God.
Milan Piron
