Les 1
Francien (casus)
Familiair hypercholesterolemie is de meest voorkomende soort van hypercholesterolemie. Er
zit een mutatie in de LDL-receptor gen. Het is een autosomaal co-dominante aandoening.
Homozygoot
<25% receptor activiteit
Heterozygoot
1 functionele receptor en 1 dysfunctionele receptor
De LDL-receptor is een membraangebonden eiwit. Het is belangrijk om cholesterol op te
nemen. Er zijn meerdere soorten mutaties mogelijk; er worden 4 hoofdklasses beschreven.
Klasse 1 komt het meeste voor
LDL bindt aan de receptor op het membraan – internalization – lysosomale hydrolyse –
regulatory actions
Elke cel heeft LDL-receptoren en kan dus cholesterol opnemen. Wanneer er te veel aan
cholesterol in de cel is wordt opgeslagen als esters in de cel en de receptoren aan de
buitenkant van de cel worden ingetrokken.
Levercellen kunnen zelf ook cholesterol maken en LDL afgeven aan de circulatie.
Levercellen maken dit aan met HMG-CoA. Als de cellen geen receptor hebben gaan de
cellen zelf LDL maken en uitscheiden, hierdoor stijgt de hoeveelheid. Medicatie is gericht op
het verminderen van de aanmaak en verhoging van de uitscheiding in de urine.
,Het myocardinfarct wordt veroorzaakt door een te hoge hoeveelheden LDL. Deze hopen zich
op in de ogen, witte rand. Je kunt ze terugvinden als vetbultjes in de huid. En ze gaan zich
ophopen op pezen, dus bij achillespees. Dit is allemaal ongevaarlijk, wat wel gevaarlijk is dat
LDL zich gaat ophopen in de vaatwand, artherosclerose. Hierdoor kunnen mensen sneller
cardiovasculaire aandoeningen krijgen.
Artherosclerose is een proces waarbij LDL de bloedvatwand binnentreedt, hierdoor worden
een aantal processen in werking gesteld. Hierdoor wordt de diameter verkleind. Dit gebeurt in
de grote arteriën omdat het endotheel wordt verstoord. Dit komt doordat de bloeddruk hier
hoog is, de endotheelcellen raken hierdoor gestrest. Dus een hoge bloeddruk zorgt voor stress
onder de endotheelcellen. Hierdoor vindt er interactie plaats met LDL en de vaatwand. Bij
een gezond persoon met een normale LDL-spiegel heeft hier minder last van. OxLDL zorgt
voor de productie van chemokines en adhesie moleculen, hierdoor vindt er een
ontstekingsreactie plaats. OxLDL zorgt ook voor de afname van de diameter van de
bloedvaten. De macrofagen die komen ruimen de oxLDL op, hierdoor hebben de macrofagen
veel vet in hen en deze noem je schuimcellen. Deze schuimcellen hopen zich op en gaan in
necrose. De gladde spiercellen worden aangetrokken om te helpen in de tunica intima, ze
gaan zich delen en rondom de schuimcellen zitten. Hierdoor krijg je een verdikking in de
vaatwand van gladde spiercellen met collageen en aan de binnenkant schuimcellen met
necrose. De diameter van het bloedvat gaat hiermee naar beneden. De prop kan stabiliseren
waardoor er calcificatie plaatsvindt. Ook kan de prop instabiel worden, door de hoge
bloeddruk, en scheurt hij. Wanneer dit scheurt komt de binnenkant in contact met het bloed,
hierdoor gaat het bloed stollen en ontstaat er een trombus.
Het bloed drukt op de vaat wat we zien als de bloeddruk, maar het bloed ervaart ook
weerstand van de wand dit is de perifere weerstand. Dit wordt uitgedrukt in R
mmHg/ml/min. De diameter heeft invloed op de perifere weerstand. Een kleine verandering
in de straal heeft een grote invloed op de perifere weerstand, dit komt door de 4e macht.
De wet van Darcy geeft de relatie weer van de druk, weerstand en de bloodflow. Dit is
continu in evenwicht. Wanneer de weerstand dus verhoogd, moet de bloeddruk ook worden
verhoogd om de bloodflow gelijk te houden. Wanneer er sprake is van chronische
hypertensie, zorgt dit voor het oprekken van de vaatwand. Als dit in de nieren en hersenen
gebeurt verzwakken de wanden en kan de wand scheuren waardoor infarcten ontstaan. In de
kleinere vaten zorgt de extra rek voor extra stimulatie van het gladde spierweefsel. Deze
spiercellen raken getraind en krachtig contraheren en zorgen voor een verlaging van de
bloedwand. Hierdoor wordt het steeds erger. Ook zorgt hypertensie voor meer stress op de
endotheelcellen. Het hart moet ook steeds harder pompen waardoor er uiteindelijk hartfalen
kunnen ontstaan. Een chronische bloeddruk voedt zichzelf.
Een vat kan wel tot 75% van zn diameter verliezen voordat je er last van krijgt. Hierna kan
het bloedvat niet meer goed het zuurstof verplaatsen door de bloedvaten en krijgt de patiënt
pijn op de borst. Wanneer de hartspiercellen kapot zijn gegaan door zuurstofgebrek gaan de
neutrofielen en macrofagen het weefsel herstellen met fibroblasten. De contractiliteit neemt
hierdoor af waardoor het hart minder goed kan werken. Dit wordt ook wel decompensatio
cordis, oftewel hartfalen.
, Patiënten die een ernstig infarct hebben gehad krijgen vaak een cardiogenic shock. Hierbij
kan het hart niet meer voldoen aan de eisen doordat het weefsel dusdanig is beschadigd. Deze
mensen hebben een heel ernstig infarct gehad en kunnen dood neervallen.
De cardic output wordt bepaald door de hartslag en het slagvolume, de cardic output is de
hoeveelheid ml die per min wordt gepompt door het hart. De hartslag wordt bepaald door de
mate van het zenuwstelsel, ook hormonen kunnen hier invloed op hebben. Het slagvolume
kan worden beïnvloed door de hoeveelheid spiercellen, de hoeveelheid bloed die in het hart
wordt gepompt (preload) en de vaatweerstand (afterload).
De preload en afterload beinvloed de cardic output. Een acuut compensatiemechanisme is de
dat de hartslag omhooggaat bij een infarct of myocard. Dit gebeurt al in enkele seconden,
zodat de cardic output hersteld wordt wanneer de bloeddruk daalt.
Mensen die een myocard ervaren krijgen dus pijn op de borst, bleekheid en een hoge hartslag.
Dit zie je vaker bij mannen dan bij vrouwen.
Na de acute compensatie krijg je secundaire compensatie. Dit is dat de bloedvaten gaan
samenknijpen, hiermee gaat de perifere weerstand omhoog. Door dat de bloeddruk
omhooggaat, gaat de afterload omhoog. Wanneer de bloedvaten gaan samenknijpen, gaan de
venen bloed het hart inpompen waardoor de preload ook omhooggaat. Dit zorgt voor een
langer termijneffect.
Francien (casus)
Familiair hypercholesterolemie is de meest voorkomende soort van hypercholesterolemie. Er
zit een mutatie in de LDL-receptor gen. Het is een autosomaal co-dominante aandoening.
Homozygoot
<25% receptor activiteit
Heterozygoot
1 functionele receptor en 1 dysfunctionele receptor
De LDL-receptor is een membraangebonden eiwit. Het is belangrijk om cholesterol op te
nemen. Er zijn meerdere soorten mutaties mogelijk; er worden 4 hoofdklasses beschreven.
Klasse 1 komt het meeste voor
LDL bindt aan de receptor op het membraan – internalization – lysosomale hydrolyse –
regulatory actions
Elke cel heeft LDL-receptoren en kan dus cholesterol opnemen. Wanneer er te veel aan
cholesterol in de cel is wordt opgeslagen als esters in de cel en de receptoren aan de
buitenkant van de cel worden ingetrokken.
Levercellen kunnen zelf ook cholesterol maken en LDL afgeven aan de circulatie.
Levercellen maken dit aan met HMG-CoA. Als de cellen geen receptor hebben gaan de
cellen zelf LDL maken en uitscheiden, hierdoor stijgt de hoeveelheid. Medicatie is gericht op
het verminderen van de aanmaak en verhoging van de uitscheiding in de urine.
,Het myocardinfarct wordt veroorzaakt door een te hoge hoeveelheden LDL. Deze hopen zich
op in de ogen, witte rand. Je kunt ze terugvinden als vetbultjes in de huid. En ze gaan zich
ophopen op pezen, dus bij achillespees. Dit is allemaal ongevaarlijk, wat wel gevaarlijk is dat
LDL zich gaat ophopen in de vaatwand, artherosclerose. Hierdoor kunnen mensen sneller
cardiovasculaire aandoeningen krijgen.
Artherosclerose is een proces waarbij LDL de bloedvatwand binnentreedt, hierdoor worden
een aantal processen in werking gesteld. Hierdoor wordt de diameter verkleind. Dit gebeurt in
de grote arteriën omdat het endotheel wordt verstoord. Dit komt doordat de bloeddruk hier
hoog is, de endotheelcellen raken hierdoor gestrest. Dus een hoge bloeddruk zorgt voor stress
onder de endotheelcellen. Hierdoor vindt er interactie plaats met LDL en de vaatwand. Bij
een gezond persoon met een normale LDL-spiegel heeft hier minder last van. OxLDL zorgt
voor de productie van chemokines en adhesie moleculen, hierdoor vindt er een
ontstekingsreactie plaats. OxLDL zorgt ook voor de afname van de diameter van de
bloedvaten. De macrofagen die komen ruimen de oxLDL op, hierdoor hebben de macrofagen
veel vet in hen en deze noem je schuimcellen. Deze schuimcellen hopen zich op en gaan in
necrose. De gladde spiercellen worden aangetrokken om te helpen in de tunica intima, ze
gaan zich delen en rondom de schuimcellen zitten. Hierdoor krijg je een verdikking in de
vaatwand van gladde spiercellen met collageen en aan de binnenkant schuimcellen met
necrose. De diameter van het bloedvat gaat hiermee naar beneden. De prop kan stabiliseren
waardoor er calcificatie plaatsvindt. Ook kan de prop instabiel worden, door de hoge
bloeddruk, en scheurt hij. Wanneer dit scheurt komt de binnenkant in contact met het bloed,
hierdoor gaat het bloed stollen en ontstaat er een trombus.
Het bloed drukt op de vaat wat we zien als de bloeddruk, maar het bloed ervaart ook
weerstand van de wand dit is de perifere weerstand. Dit wordt uitgedrukt in R
mmHg/ml/min. De diameter heeft invloed op de perifere weerstand. Een kleine verandering
in de straal heeft een grote invloed op de perifere weerstand, dit komt door de 4e macht.
De wet van Darcy geeft de relatie weer van de druk, weerstand en de bloodflow. Dit is
continu in evenwicht. Wanneer de weerstand dus verhoogd, moet de bloeddruk ook worden
verhoogd om de bloodflow gelijk te houden. Wanneer er sprake is van chronische
hypertensie, zorgt dit voor het oprekken van de vaatwand. Als dit in de nieren en hersenen
gebeurt verzwakken de wanden en kan de wand scheuren waardoor infarcten ontstaan. In de
kleinere vaten zorgt de extra rek voor extra stimulatie van het gladde spierweefsel. Deze
spiercellen raken getraind en krachtig contraheren en zorgen voor een verlaging van de
bloedwand. Hierdoor wordt het steeds erger. Ook zorgt hypertensie voor meer stress op de
endotheelcellen. Het hart moet ook steeds harder pompen waardoor er uiteindelijk hartfalen
kunnen ontstaan. Een chronische bloeddruk voedt zichzelf.
Een vat kan wel tot 75% van zn diameter verliezen voordat je er last van krijgt. Hierna kan
het bloedvat niet meer goed het zuurstof verplaatsen door de bloedvaten en krijgt de patiënt
pijn op de borst. Wanneer de hartspiercellen kapot zijn gegaan door zuurstofgebrek gaan de
neutrofielen en macrofagen het weefsel herstellen met fibroblasten. De contractiliteit neemt
hierdoor af waardoor het hart minder goed kan werken. Dit wordt ook wel decompensatio
cordis, oftewel hartfalen.
, Patiënten die een ernstig infarct hebben gehad krijgen vaak een cardiogenic shock. Hierbij
kan het hart niet meer voldoen aan de eisen doordat het weefsel dusdanig is beschadigd. Deze
mensen hebben een heel ernstig infarct gehad en kunnen dood neervallen.
De cardic output wordt bepaald door de hartslag en het slagvolume, de cardic output is de
hoeveelheid ml die per min wordt gepompt door het hart. De hartslag wordt bepaald door de
mate van het zenuwstelsel, ook hormonen kunnen hier invloed op hebben. Het slagvolume
kan worden beïnvloed door de hoeveelheid spiercellen, de hoeveelheid bloed die in het hart
wordt gepompt (preload) en de vaatweerstand (afterload).
De preload en afterload beinvloed de cardic output. Een acuut compensatiemechanisme is de
dat de hartslag omhooggaat bij een infarct of myocard. Dit gebeurt al in enkele seconden,
zodat de cardic output hersteld wordt wanneer de bloeddruk daalt.
Mensen die een myocard ervaren krijgen dus pijn op de borst, bleekheid en een hoge hartslag.
Dit zie je vaker bij mannen dan bij vrouwen.
Na de acute compensatie krijg je secundaire compensatie. Dit is dat de bloedvaten gaan
samenknijpen, hiermee gaat de perifere weerstand omhoog. Door dat de bloeddruk
omhooggaat, gaat de afterload omhoog. Wanneer de bloedvaten gaan samenknijpen, gaan de
venen bloed het hart inpompen waardoor de preload ook omhooggaat. Dit zorgt voor een
langer termijneffect.
