Samenvatting Voorbereiding bijeenkomst 2

DE DIAGNOSTISCHE CYCLUS

Hoofdstuk 7. Probleemanalyse
7.1 Verantwoording

In het model van de diagnostische cyclus bestaat de probleemanalyse uit

- Beschrijving: klachtbeleving moet gekoppeld worden aan observeerbare gedragingen
- Ordening: ordenen van probleemgedragingen in categorieën  samenvatten van
problemen om te kijken waar het probleem zit. Daarnaast zijn probleemgedragingen
vaak aan elkaar gerelateerd.  disfunctioneel gedragscluster.
- Benoeming: heeft twee richtingen:
 Het vat samen
 Het geeft toegang tot kennis in de literatuur die de diagnosticus als professional
verplicht is te kennen en/of te raadplegen. Op grond van deze kennis voert de
diagnosticus de verklarings- en indicatieanalyse uit.
- Taxatie van de ernst van het probleemgedrag: bij beperkte middelen zal de
diagnosticus doorgaans een keuze moeten maken welk probleem wel en welke niet
of niet verder meer kan worden onderzocht. Afweging van de ernst zal hierbij altijd
een rol spelen. Bovendien noodzakelijk als voorbereiding op verklarings- en
indicatieanalyse.

7.2 Begrippen

7.2.1 Probleemgedrag

Probleemgedrag: interne en externe disfunctionele gedragingen die een normaal
ontwikkelingsverloop in gevaar brengen.

7.2.2 Beschrijving en inventarisatie

- Beschrijving: diagnosticus legt een zo objectief mogelijk eerste beeld vast van de
omvang en de aard van het probleemgedrag.
- Inventariseren: een beschrijving geven van de problemen zoals ze zich observeerbaar
en ook voor anderen waarneembaar voordoen.

7.2.3 Ordening en benoeming (classificatie)

- Ordening: het onderbrengen van probleemgedragingen van het individuele kind in
syndromen of stoornissen.  classificeren of toewijzen van individueel
probleemgedrag aan vooraf gegeven categorieën.
- Benoeming: a.d.h.v. samenvattende term die door vakgenoten in de onderlinge
communicatie op dezelfde wijze wordt gebruikt.  diagnosticus toetst de
onderkennende hypothese(n)

, 7.2.4 Taxatie van ernst

Taxatie heeft betrekking op een uitspraak over de gradatie of mate van ernst, niet alleen van
afzonderlijke probleemgedragingen, maar ook van het syndroom/stoornis als zodanig.

7.3 Voorwaarden

Probleemanalyse verloopt in de volgende stappen:

- Beschrijving en inventarisatie van probleemgedrag
- Ordening en benoeming (classificatie)
- Taxatie van de ernst

7.3.1 Methodologische voorwaarden

- Beschrijving en inventarisatie:
 Relevantie: de disfunctionele gedragingen die de diagnosticus in kaart brengt,
moeten afkomstig zijn uit situaties in het dagelijks leven en dienen goed aan t
sluiten bij de gegevens van de klachtanalyse
 Volledigheid: zowel betrekking op de huidige leefsituatie als op het verleden. 
kan nagenoeg nooit helemaal aan worden voldaan. Steekproefvaliditeit:
garandeert dat het geobserveerde een goede afspiegeling is van de inhoud van
datgene wat men wil observeren
- Ordening en benoeming: classificatie
 Relevantie
 Volledigheid
 Optimale bereik: mogelijk om nagenoeg de hele verscheidenheid van individuele
gedragsprofielen in het systeem onder te brengen
- Taxatie van de ernst:
 Ontwikkelingsdimensie: de ernst van de probleemgedragingen en stoornissen
dient te worden afgemeten aan duidelijk omschreven criteria van verwachte en
verstoorde ontwikkeling.

7.3.2 Psychometrische voorwaarden

- Beschrijving en inventarisatie
 Objectiviteit: diagnosticus tracht het disfunctionele gedrag zo te beschrijven dat
de eigen subjectieve interpretatie zo min mogelijk een rol speelt.  voorwaarde
van interbeoordelaarbetrouwbaarheid
- Ordening en benoeming; classificatie:
 Intern consistent: gedragingen die in één categorie opgenomen zijn, moeten
vaker met elkaar samengaan dan op grond van toeval te verwachten is