VETERINAIRE VOLKSGEZONDHEID
HOORCOLLEGES - PARTIM II DE TRANSFORMATIE EN
DISTRIBUTIEFASE
Leercompetenties
1. Kennis van de dierlijke productiesystemen van bedrijf tot consument
2. Inzicht in de uitdagingen in de (dierlijke) voedselproductie
3. Kennis en inzicht in de voedselgevaren
4. Kennis en toepassen van de taken en verantwoordelijkheden van de
dierenarts in de voedselketen
5. Kennis van de wetgevende internationale, Europese en nationale
structuren
6. Kennis en toepassen van de dierwelzijnswetgeving op slachthuisniveau
- In alle fases verantwoordelijkheden van dierenarts kennen. Opfokfase,
slachtfase etc.
- Transformatie en distributiefase is de fase van de slachting tot de consument: 3
onderdelen namelijk VVG, transformatie en dierenwelzijn in de transformatie
Examen
- Deel 1 en deel 2 samen.
- Dit deel: multiple choice en korte open vragen
- Geen data, geen cijfers, geen formules en geen letterlijke reproductie voor dit
deel tenzij het heel duidelijk is aangegeven.
- Dus geen dingen helemaal van buiten te leren, gewoon begrijpen
- Zorgvuldig studeren en accuraat antwoorden
- Makkelijke cursus, niet nonchalant zijn.
DEEL 1 VETERINAIRE VOLKSGEZONDHEID
Wat is veterinaire volksgezondheid
- Wereldgezondheidsorganisatie (WHO): “de veterinaire volksgezondheid is dat
gedeelte van de volksgezondheid dat door toedoen van de competentie en de
kennis van de dierenarts de gezondheid van de mens beschermt en verbetert”
- Zelfde visie hierop als in fase I maar natuurlijk meer vanuit transformatiefase en
distrbutiefase gezien
- VVG is een erkende definitie wereldwijd
- In dit vakgebied van de volksgezondheid staat dus de mens centraal en NIET
het dier!
- We houden ons bezig met alles wat de gezondheid van de mens kan verbeteren
of kan beschermen (preventief)
- Deze definitie is zeer ruim, het gaat veel verder dan het slachten van dieren.
Beeld dat het hierom alleen gaat is onjuist.
- De tijd die gespendeerd wordt aan slachten, slachtfase is nog geen 10% van de
VVG. Er zijn veel andere en grotere uitdagingen op dit moment die de aandacht
vragen
- Het is in 2 gebieden uitgebreid. Beroep van VVG en beroep van dierenarts staat
niet langer opzich. Eerst werd alleen gefocust op dierziekten die dan mogelijk ook
schadelijk zijn voor volksgezondheid maar nu veel meer focussen op
diergeneeskunde en humane geneeskunde
- Zoönose: ziekten die overdraagbaar zijn van dier op mens. Groot deel van de
VVG
- Naast samenwerking tussen humane geneeskunde en diergeneeskunde is er
ook het milieu. Heel wat van de zoönoses die oorspronkelijk in dier aanwezig zijn
gaan in leven van dier of productieproces in milieu terecht komen. Hier kunnen
,ze een cyclus doorgaan en terugkomen bij mens of weer bij dier. Terecht komen
in milieu kan via water, fecaal materiaal, huid, etc.
- One health concept: concept waarbij we zowel diergeneeskunde, humane
geneeskunde en milieu in beschouwing nemen.
- One health concept: erkent de tussen interrelatie tussen dier, mens en
milieugezondheid.
- Focus ligt vooral op voedselproducerende dieren en eetwaren van dierlijke
oorsprong maar in de VVG is er ook een belangrijk aspect van de
gezelschapsdieren, hier zijn er ook belangrijke aandachtspunten
Gezelschapsdieren
- Bij gezelschapsdieren is er mogelijke overdracht van ziektes via direct contact.
Ook kan het indirect gaan via fecaal materiaal maar niet via eetwaren van
dierlijke oorsprong.
- Overgang van zoonoses via direct contact bij huisdieren is door dierenartsen
heel goed gekend maar het gebeurt vaak dat baasjes dit niet doorhebben, soms
met erge gevolgen.
- Likken van hond aan mens is erg gevaarlijk. Hondenspeeksel kan gevaarlijk zijn.
Elk jaar zijn er in Belgie een aantal sterftegevallen door ziektes die in de mond
van een hond of kat aanwezig zijn. Door het lekken/speels bijten/delen van
voedsel wordt dit overgedragen. We moeten dit afraden aan de klanten.
- Bij gezelschapsdieren komen er steeds meer dieren bij die als
gezelschapsdieren worden gehouden. Soms gaat het zo ver dat mensen dieren
thuis die niet gemogen worden houden.
- Je hebt de roodwangschildpad, deze is zeer berucht maar naarmate aquarium
groeit, groeit ook de schildpad mee. Vaak worden ze te groot en zetten mensen
ze uit. Gevaar is dat ze vaak salmonella-dragers zijn en dat mensen dit kunnen
krijgen tijdens het schoonmaken van het aquarium. Gebeurt aardig vaak. Vaak
met salmonellastammen die hier niet endemisch zijn en dus niet voorkomen.
Voedselproducerende dieren
- Ook hier kan de mens besmet worden door direct contact
- Als een rund aangetast is door een schimmelinfectie kunnen mensen met grote
gevoeligheid hiervoor dit overnemen
- Direct contact zal zich voornamelijk afspelen op landbouwbedrijf, veeartsen en
veehouders staan in de eerste linie
- Belangrijk is echter het indirect contact. Bij indirect contact spreken we over
besmetting of infectie door eetwaren van dierlijke oorsprong of via het milieu.
Organisatie en evulotie van de veterinaire volksgezondheid
- 3 fases:
1. (Georganiseerde) strijd tegen dierziekten
2. Vleeskeuring en zoönosebewaking
3. Gezondheidswetenschap
,- VVG is niet altijd zo geweest
- Ook beroep van dierenarts niet. Beroep van dierenarts stamt voort uit een
periode waar een persoon verantwoordelijk was voor de gezondheid van de
paarden van het leger (cavelerie). Zodat het leger kon beschikken over goede
cavelerie. Oude benaming van dierenarts is daarom paardenmeester. Ook heb je
gezonde soldaten nodig, soldaten zonder diarree/maagdarmontsteking. Heel snel
is ook de aandacht van de paardenmeester uitgebreid naar de voeding van de
soldaten. Dit is 200/250 jaar geleden. Dit is zo gebleven. Dierenartsen zijn zich
bezig blijven houden met gezondheid van het dier maar ook met
voedingsmiddelen die met dieren te maken hebben.
- 1899: eerste handboek voor studenten diergeneeskunde. Hier werden alle
symptomen/letsel die je kon waarnemen op levend dier/karkas/vlees en een
impact konden hebben op de volksgezondheid beschreven
- 200 jaar verder sinds allereerste begin van diergeneeskunde. Organisatie van
VVG is enorm geevolueerd. Lessen worden gedoseerd aan uiversiteit van Gent en
Antwerpen en staan onder directe visie van vlaamse gemeenschap. Zorgt ervoor
dat je lessen krijgt die je moet krijgen, je hoorcolleges kan volgen maar de
vaksinhouden worden bepaald door de Europese gemeenschap. Er zijn heel
weinig beroepen waar de vakbekwaamheidseisen vastgelegd zijn in een
Europese wet
- Dit betekent dat elke student diergeneeskunde in EU dezelfde opleiding krijgt in
VVG. Bijgevolg kun je VVG ook uitoefenen in elke Europese lidstaat.
- Er zijn wel nuances natuurlijk, landen met veel vishandel zullen hier meer
aandacht aan besteden en zoals Belgie zal meer aandacht besteden aan varkens
en pluimvee. Maar over het algemeen krijgt elke student dezelfde opleiding.
- Dit wordt gecontroleerd door de EAEVE. Deze komt alle faculteiten om de zoveel
jaren visiteren en geeft ze credits.
- Er is ook besturing door beroepsveld zelf. Er is een jaarlijkse
platform/samenkomst van lesgevers in de VVG waarin er afgesproken wordt wat
studenten moeten kennen en wat er nieuw is, wat ze extra moeten kennen. Moet
elke chemische formule nog gekend zijn?
- Steakholders: FAVV en FEVIA (federatie van de voedselindustrie)
- Dus Vlaamse Gemeenschap, Europese gemeenschap, EAEVE, FAVV en FEVIA
zijn verbonden met VVG
- VVG evolueert mee met wat er in de maatschappij zich afspeelt, maar ook
proberen te voorzien wat zich afspeelt als studenten afstuderen.
- Verordening: Europese wetgeving waarbij de nationale wetgeving wordt
verdrongen. Dit betekent dat deze tekst in alle Europese lidstaten exact
hetzelfde, enige wat af mag wijken is de taal
- 854/2004: hier staat het begrip officiele dierenarts in gedefinieerd. Een
officiele dierenarts is GEEN dierenarts die een diploma heeft of diergeneeskunde
heeft gestudeerd maar een dierenarts die voldoet aan de vakbekwaamheidseisen
gesteld in de Europese verordening en dat daarboven op de nationale overheid
deze dierenartsen heeft aangesteld.
- Dus een officiele dierenarts is een dierenarts die heeft gestudeerd aan een
erkende geaccreticeerde faculteit waar aan alle eisen in de verordening zijn
voldaan en waarbij bovenop de nationale overheid heeft gezegd dat deze
dierenarts in de VVG mag werken.
- Overheid kan je extra opleiding geven als je taken voor de overheid uitvoert of
dat je verantwoordelijk wordt gesteld voor aantal documenten als je bijvoorbeeld
in de primaire sector als practicus gaat werken.
Vakbekwaamheideisen van officiele dierenartsen
, 1. De bevoegde autoriteit mag alleen dierenartsen die zijn geslaagd voor een
proef die aan de eisen van punt 2 voldoet tot officiele dierenarts benoemen
2. De bevoegde autoriteit is verantwoordelijk voor de organisatie van de proef.
Tijdens de proef moet, voorzover dat nodig is gelet op de achtergrond en
kwalificatie van de dierenarts, de kennis van de volgende onderwerpen
blijken:
De nationale en communautaire wetgeving inzake volksgezondheid
(vanuit veterinair oogpunt), voedselveiligheid, gezondheid en welzijn van
dieren en farmaceutische stoffen
De beginselen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid,
marktmaatregelen, exportsubsidies en fraudeopsoring (ook in de
mondiale context: WTO, SPS, Codex Alimentarius, OIE)
De grondbeginselen van voedselverwerking en
voedingsmiddelentechnologie
- Er is een hele duidelijke evolutie, hier zijn vaak misverstanden over
- Onderscheiden in 3 fases. Meeste Europese landen bevinden zich in overgang
van fase 2-3, al dichterbij fase 3 dan 2
FASE 1: (georganiseerde) strijd tegen dierziekten
- Europa in de 19e eeuw
- Beroep van dierenarts is geofficialiseerd in 1899 maar veel eerder waren
mensen natuurlijk al bezig met dierziekten omdat deze grote economische
impact hebben
- Gaat voornamelijk om voldoende voedsel te voorzien van bevolking
- Als mensen besmetting opliepen, dan was dat maar zo
- Er zijn nog altijd landen die zich in fase 1 bevinden. Deze landen hebben geen
duidelijke of niet goed uitgebouwde veterinaire structuur (geen goed afgelijnde
opleiding van dierenarts, laboratoria, referentielaboratoria, wetten)
- Huidige 3e wereldlanden
- Ontwikkelende landen zonder veterinaire structuur
- Nadruk op voedselvoorziening in plaats van volksgezondheid
FASE 2: vleeskeuring
- In Belgie, Frankrijk en Nederland gestart eind 19 e eeuw, wetgeving vanaf 1952
- Hoogtepunt rond jaren 50 en jaren 80
- Eerst zeer uitgebreide nationale wetgeving en toen stil aan veranderd naar
europese wetgeving
- Landen met goed uitgebouwde veterinaire structuur bevinden zich minimaal in
fase 2
- Zowel voedselvoorziening als volksgezondheid.
- Zeer strenge nationale wetgeving. Zo gedetailleerd dat mensen zelfs werkten
met lijsten.
- Taak van de dierenarts bestond er voornamelijk in dat je goeie kennis moet
hebben van dierziekten/zoönosen en hoe je ze kan herkennen. Dus vooral
patholoog.
- In de meest geindustrialiseerde landen
- Goede kennis en opsporing van dierziekten en zoönosen
- Pathologische onderzoeken richten zich op 2 fasen: ante-mortem keuring
(levende keuring vlak voor de slacht) en post-mortem keuring
- Bij ante-mortem keuring is identificatie en gezondheid erg belangrijk
- Geregeld door stringente (nationaal/europese) wetgeving
1. Ante-mortem keuring: levende keuring, identificatie en
gezondheidsonderzoek
HOORCOLLEGES - PARTIM II DE TRANSFORMATIE EN
DISTRIBUTIEFASE
Leercompetenties
1. Kennis van de dierlijke productiesystemen van bedrijf tot consument
2. Inzicht in de uitdagingen in de (dierlijke) voedselproductie
3. Kennis en inzicht in de voedselgevaren
4. Kennis en toepassen van de taken en verantwoordelijkheden van de
dierenarts in de voedselketen
5. Kennis van de wetgevende internationale, Europese en nationale
structuren
6. Kennis en toepassen van de dierwelzijnswetgeving op slachthuisniveau
- In alle fases verantwoordelijkheden van dierenarts kennen. Opfokfase,
slachtfase etc.
- Transformatie en distributiefase is de fase van de slachting tot de consument: 3
onderdelen namelijk VVG, transformatie en dierenwelzijn in de transformatie
Examen
- Deel 1 en deel 2 samen.
- Dit deel: multiple choice en korte open vragen
- Geen data, geen cijfers, geen formules en geen letterlijke reproductie voor dit
deel tenzij het heel duidelijk is aangegeven.
- Dus geen dingen helemaal van buiten te leren, gewoon begrijpen
- Zorgvuldig studeren en accuraat antwoorden
- Makkelijke cursus, niet nonchalant zijn.
DEEL 1 VETERINAIRE VOLKSGEZONDHEID
Wat is veterinaire volksgezondheid
- Wereldgezondheidsorganisatie (WHO): “de veterinaire volksgezondheid is dat
gedeelte van de volksgezondheid dat door toedoen van de competentie en de
kennis van de dierenarts de gezondheid van de mens beschermt en verbetert”
- Zelfde visie hierop als in fase I maar natuurlijk meer vanuit transformatiefase en
distrbutiefase gezien
- VVG is een erkende definitie wereldwijd
- In dit vakgebied van de volksgezondheid staat dus de mens centraal en NIET
het dier!
- We houden ons bezig met alles wat de gezondheid van de mens kan verbeteren
of kan beschermen (preventief)
- Deze definitie is zeer ruim, het gaat veel verder dan het slachten van dieren.
Beeld dat het hierom alleen gaat is onjuist.
- De tijd die gespendeerd wordt aan slachten, slachtfase is nog geen 10% van de
VVG. Er zijn veel andere en grotere uitdagingen op dit moment die de aandacht
vragen
- Het is in 2 gebieden uitgebreid. Beroep van VVG en beroep van dierenarts staat
niet langer opzich. Eerst werd alleen gefocust op dierziekten die dan mogelijk ook
schadelijk zijn voor volksgezondheid maar nu veel meer focussen op
diergeneeskunde en humane geneeskunde
- Zoönose: ziekten die overdraagbaar zijn van dier op mens. Groot deel van de
VVG
- Naast samenwerking tussen humane geneeskunde en diergeneeskunde is er
ook het milieu. Heel wat van de zoönoses die oorspronkelijk in dier aanwezig zijn
gaan in leven van dier of productieproces in milieu terecht komen. Hier kunnen
,ze een cyclus doorgaan en terugkomen bij mens of weer bij dier. Terecht komen
in milieu kan via water, fecaal materiaal, huid, etc.
- One health concept: concept waarbij we zowel diergeneeskunde, humane
geneeskunde en milieu in beschouwing nemen.
- One health concept: erkent de tussen interrelatie tussen dier, mens en
milieugezondheid.
- Focus ligt vooral op voedselproducerende dieren en eetwaren van dierlijke
oorsprong maar in de VVG is er ook een belangrijk aspect van de
gezelschapsdieren, hier zijn er ook belangrijke aandachtspunten
Gezelschapsdieren
- Bij gezelschapsdieren is er mogelijke overdracht van ziektes via direct contact.
Ook kan het indirect gaan via fecaal materiaal maar niet via eetwaren van
dierlijke oorsprong.
- Overgang van zoonoses via direct contact bij huisdieren is door dierenartsen
heel goed gekend maar het gebeurt vaak dat baasjes dit niet doorhebben, soms
met erge gevolgen.
- Likken van hond aan mens is erg gevaarlijk. Hondenspeeksel kan gevaarlijk zijn.
Elk jaar zijn er in Belgie een aantal sterftegevallen door ziektes die in de mond
van een hond of kat aanwezig zijn. Door het lekken/speels bijten/delen van
voedsel wordt dit overgedragen. We moeten dit afraden aan de klanten.
- Bij gezelschapsdieren komen er steeds meer dieren bij die als
gezelschapsdieren worden gehouden. Soms gaat het zo ver dat mensen dieren
thuis die niet gemogen worden houden.
- Je hebt de roodwangschildpad, deze is zeer berucht maar naarmate aquarium
groeit, groeit ook de schildpad mee. Vaak worden ze te groot en zetten mensen
ze uit. Gevaar is dat ze vaak salmonella-dragers zijn en dat mensen dit kunnen
krijgen tijdens het schoonmaken van het aquarium. Gebeurt aardig vaak. Vaak
met salmonellastammen die hier niet endemisch zijn en dus niet voorkomen.
Voedselproducerende dieren
- Ook hier kan de mens besmet worden door direct contact
- Als een rund aangetast is door een schimmelinfectie kunnen mensen met grote
gevoeligheid hiervoor dit overnemen
- Direct contact zal zich voornamelijk afspelen op landbouwbedrijf, veeartsen en
veehouders staan in de eerste linie
- Belangrijk is echter het indirect contact. Bij indirect contact spreken we over
besmetting of infectie door eetwaren van dierlijke oorsprong of via het milieu.
Organisatie en evulotie van de veterinaire volksgezondheid
- 3 fases:
1. (Georganiseerde) strijd tegen dierziekten
2. Vleeskeuring en zoönosebewaking
3. Gezondheidswetenschap
,- VVG is niet altijd zo geweest
- Ook beroep van dierenarts niet. Beroep van dierenarts stamt voort uit een
periode waar een persoon verantwoordelijk was voor de gezondheid van de
paarden van het leger (cavelerie). Zodat het leger kon beschikken over goede
cavelerie. Oude benaming van dierenarts is daarom paardenmeester. Ook heb je
gezonde soldaten nodig, soldaten zonder diarree/maagdarmontsteking. Heel snel
is ook de aandacht van de paardenmeester uitgebreid naar de voeding van de
soldaten. Dit is 200/250 jaar geleden. Dit is zo gebleven. Dierenartsen zijn zich
bezig blijven houden met gezondheid van het dier maar ook met
voedingsmiddelen die met dieren te maken hebben.
- 1899: eerste handboek voor studenten diergeneeskunde. Hier werden alle
symptomen/letsel die je kon waarnemen op levend dier/karkas/vlees en een
impact konden hebben op de volksgezondheid beschreven
- 200 jaar verder sinds allereerste begin van diergeneeskunde. Organisatie van
VVG is enorm geevolueerd. Lessen worden gedoseerd aan uiversiteit van Gent en
Antwerpen en staan onder directe visie van vlaamse gemeenschap. Zorgt ervoor
dat je lessen krijgt die je moet krijgen, je hoorcolleges kan volgen maar de
vaksinhouden worden bepaald door de Europese gemeenschap. Er zijn heel
weinig beroepen waar de vakbekwaamheidseisen vastgelegd zijn in een
Europese wet
- Dit betekent dat elke student diergeneeskunde in EU dezelfde opleiding krijgt in
VVG. Bijgevolg kun je VVG ook uitoefenen in elke Europese lidstaat.
- Er zijn wel nuances natuurlijk, landen met veel vishandel zullen hier meer
aandacht aan besteden en zoals Belgie zal meer aandacht besteden aan varkens
en pluimvee. Maar over het algemeen krijgt elke student dezelfde opleiding.
- Dit wordt gecontroleerd door de EAEVE. Deze komt alle faculteiten om de zoveel
jaren visiteren en geeft ze credits.
- Er is ook besturing door beroepsveld zelf. Er is een jaarlijkse
platform/samenkomst van lesgevers in de VVG waarin er afgesproken wordt wat
studenten moeten kennen en wat er nieuw is, wat ze extra moeten kennen. Moet
elke chemische formule nog gekend zijn?
- Steakholders: FAVV en FEVIA (federatie van de voedselindustrie)
- Dus Vlaamse Gemeenschap, Europese gemeenschap, EAEVE, FAVV en FEVIA
zijn verbonden met VVG
- VVG evolueert mee met wat er in de maatschappij zich afspeelt, maar ook
proberen te voorzien wat zich afspeelt als studenten afstuderen.
- Verordening: Europese wetgeving waarbij de nationale wetgeving wordt
verdrongen. Dit betekent dat deze tekst in alle Europese lidstaten exact
hetzelfde, enige wat af mag wijken is de taal
- 854/2004: hier staat het begrip officiele dierenarts in gedefinieerd. Een
officiele dierenarts is GEEN dierenarts die een diploma heeft of diergeneeskunde
heeft gestudeerd maar een dierenarts die voldoet aan de vakbekwaamheidseisen
gesteld in de Europese verordening en dat daarboven op de nationale overheid
deze dierenartsen heeft aangesteld.
- Dus een officiele dierenarts is een dierenarts die heeft gestudeerd aan een
erkende geaccreticeerde faculteit waar aan alle eisen in de verordening zijn
voldaan en waarbij bovenop de nationale overheid heeft gezegd dat deze
dierenarts in de VVG mag werken.
- Overheid kan je extra opleiding geven als je taken voor de overheid uitvoert of
dat je verantwoordelijk wordt gesteld voor aantal documenten als je bijvoorbeeld
in de primaire sector als practicus gaat werken.
Vakbekwaamheideisen van officiele dierenartsen
, 1. De bevoegde autoriteit mag alleen dierenartsen die zijn geslaagd voor een
proef die aan de eisen van punt 2 voldoet tot officiele dierenarts benoemen
2. De bevoegde autoriteit is verantwoordelijk voor de organisatie van de proef.
Tijdens de proef moet, voorzover dat nodig is gelet op de achtergrond en
kwalificatie van de dierenarts, de kennis van de volgende onderwerpen
blijken:
De nationale en communautaire wetgeving inzake volksgezondheid
(vanuit veterinair oogpunt), voedselveiligheid, gezondheid en welzijn van
dieren en farmaceutische stoffen
De beginselen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid,
marktmaatregelen, exportsubsidies en fraudeopsoring (ook in de
mondiale context: WTO, SPS, Codex Alimentarius, OIE)
De grondbeginselen van voedselverwerking en
voedingsmiddelentechnologie
- Er is een hele duidelijke evolutie, hier zijn vaak misverstanden over
- Onderscheiden in 3 fases. Meeste Europese landen bevinden zich in overgang
van fase 2-3, al dichterbij fase 3 dan 2
FASE 1: (georganiseerde) strijd tegen dierziekten
- Europa in de 19e eeuw
- Beroep van dierenarts is geofficialiseerd in 1899 maar veel eerder waren
mensen natuurlijk al bezig met dierziekten omdat deze grote economische
impact hebben
- Gaat voornamelijk om voldoende voedsel te voorzien van bevolking
- Als mensen besmetting opliepen, dan was dat maar zo
- Er zijn nog altijd landen die zich in fase 1 bevinden. Deze landen hebben geen
duidelijke of niet goed uitgebouwde veterinaire structuur (geen goed afgelijnde
opleiding van dierenarts, laboratoria, referentielaboratoria, wetten)
- Huidige 3e wereldlanden
- Ontwikkelende landen zonder veterinaire structuur
- Nadruk op voedselvoorziening in plaats van volksgezondheid
FASE 2: vleeskeuring
- In Belgie, Frankrijk en Nederland gestart eind 19 e eeuw, wetgeving vanaf 1952
- Hoogtepunt rond jaren 50 en jaren 80
- Eerst zeer uitgebreide nationale wetgeving en toen stil aan veranderd naar
europese wetgeving
- Landen met goed uitgebouwde veterinaire structuur bevinden zich minimaal in
fase 2
- Zowel voedselvoorziening als volksgezondheid.
- Zeer strenge nationale wetgeving. Zo gedetailleerd dat mensen zelfs werkten
met lijsten.
- Taak van de dierenarts bestond er voornamelijk in dat je goeie kennis moet
hebben van dierziekten/zoönosen en hoe je ze kan herkennen. Dus vooral
patholoog.
- In de meest geindustrialiseerde landen
- Goede kennis en opsporing van dierziekten en zoönosen
- Pathologische onderzoeken richten zich op 2 fasen: ante-mortem keuring
(levende keuring vlak voor de slacht) en post-mortem keuring
- Bij ante-mortem keuring is identificatie en gezondheid erg belangrijk
- Geregeld door stringente (nationaal/europese) wetgeving
1. Ante-mortem keuring: levende keuring, identificatie en
gezondheidsonderzoek
