Samenvatting taak 2 – Blok 4 – Addiction
Gerevich (2005) – A case report:Pavlovian conditioning as a risk factor of heroin
‘overdose’ death.
Morfineconcentraties gemeten in gevallen van drugsgerelateerd overlijden verschillen niet
wezenlijk van die gemeten in gevallen waarin de uitkomst niet fataal is. Kennis van het
conditioneringsmechanisme kan bijdragen tot het voorkomen van fatale gevallen van een
vergelijkbaar type.
Mechanismen die rechtstreeks tot drugsgerelateerd sterfte leiden:
- Het gehalte aan werkzame stof van een op de zwarte markt gekocht geneesmiddel
verschilt van het gebruikelijk niveau.
- Het gebruik van geneesmiddelen in combinatie verhoogt ook het gevaar van een
fatale overdosis.
- Situatiespecifieke tolerantie kan het fatale gevolg van een fatale overdosis van een
opiaat voorkomen.
o Wanneer ratten na toediening van morfine een grote dosis morfine krijgen in
een omgeving die aanzienlijk verschilt van die waarin zij de effecten van
morfine ondervonden, verschijnen snel tekenen van overdosering en leiden in
enkele gevallen tot de dood van een rat.
o In het geval van ratten, waarbij de morfine in dezelfde omstandigheden wordt
gedoseerd, heeft dezelfde dosis een aanzienlijk kleiner effect omdat de stof in
de gebruikelijke omgeving werd gegeven en dus werd het effect ervan
verwacht.
O’ Brien → Geconditioneerde tolerantie: door een drug steeds op dezelfde plek in te
nemen wordt je tolerantie verhoogd door conditionering met die plek en heb je steeds meer
nodig van die drug om hetzelfde effect op te wekken.
Heroïneverslaafden in een dubbelblinde situatie, bij 4 verschillende gelegenheden:
1. Matige dosis hydromorfon in infusie zonder te weten wat ze kregen en wanneer
2. Injecteerden dezelfde dosis zelf
1. Matige dosis zout in infusie zonder te weten wat ze kregen en wanneer
2. Injecteerden dezelfde dosis zout
Bij 1 vertoonden de proefpersonen een significant grotere fysiologische reactie na het
volledige effect dan wanneer ze wisten dat ze het kregen zoals bij 2.
→ Conclusie: wanneer je niet weet dat je een middel krijgt toegediend is de fysiologische
reactie van je lichaam op het middel groter dan wanneer je wel weet dat je het krijgt
toegediend.
Pavloviaanse conditionering: eigenlijk gewoon klassieke conditionering. Vergelijkbaar met
geconditioneerde tolerantie.
,Conclusie:
- Het fatale gevolg van een injectie heroïne kan zijn veroorzaakt door het falen van
geconditioneerde tolerantie. Wanneer een geconditioneerde plaats voorkeur
ontstaat, moet de gebruiker elke keer een grotere dosis nemen om het hetzelfde
effect te bereiken als de gebruiker die geen gelegenheid heeft voor secundaire
conditionering met omgevingsprikkels, omdat hij of zij de plaats voortdurend
verandert waar het medicijn wordt ingenomen
- Wanneer het medicijn in een vreemde omgeving wordt ingenomen, werkt de
geconditioneerde tolerantie niet, omdat het organisme het medicijn niet
"verwacht". Het eindresultaat is dat de anders gebruikelijke dosis leidt tot een
overdosis en daarmee tot de dood.
→ Dit is waarom de term overdosis misleidend is, omdat de hoeveelheid die
genomen wordt niet groter is dan andere keren die niet fataal waren.
- Waarschijnlijk stierf de gebruiker omdat hij het medicijn niet op de gebruikelijke
plaats en in de gebruikelijke omstandigheden heeft ingenomen. In de vreemde,
ongebruikelijke omgeving werkte de hierboven beschreven geconditioneerde
tolerantie die het effect van de werking van het geneesmiddel verminderde niet en
resulteerde een relatieve overdosis
- De heroïne die door de patiënten werd gebruikt verschilde ook niet in samenstelling
van wat ze eerder hadden gebruikt. Een aantal mensen kochten de stof zelfs tegelijk.
Heroïne-concentratieniveaus in een geval A na conditionering op een gebruikelijke plaats
, (A1) en op een nieuwe plaats (A2), en in geval B zonder conditionering.
Drummond (2002) – Theories of drug craving, ancient and modern
De belangrijkste theoretische modellen van hunkering naar drugs zijn ingedeeld in 3
categorieën:
- Phenomological models – op basis van klinische observatie en beschrijving
- Conditioning models – gebaseerd op conditioneringstheorie
- Cognitive theories - gebaseerd op cognitieve sociale leertheorie
→ Geen enkele specifieke theorie biedt een complete verklaring voor het fenomeen van
craving.
Cue-reactiviteitsmodel: heeft hoop in het onderzoeken van de relatie tussen craving en
terugval.
Craving:
- Hunkering naar alcohol als Pathologische verdorvenheid van het eetlust centrum
- De verschrikkelijke hunkering naar drank als een straf.
Volgens Jellinek was hunkering deels te wijten aan een echte fysieke vraag naar alcohol als
gevolg van veranderingen in cellulair metabolisme. (Je lichaam is cellulair zo veranderd dat
het naar alcohol vraagt alsof het eten/drinken is, het heeft het nodig).
…. onderzoeken overslaan
Wat is verlangen/craving?
Het is makkelijker om te zeggen wat verlangen niet is dan wat het wel is. De definitie van
craving: een sterk verlangen. Personen met alcohol gerelateerde problemen gebruiken het
woord als: elke wens of aandrang, zelfs een zwakte om die stof te gebruiken.
Onderzoekers en clinici gebruiken de term craving voor verschillende dingen te beschrijven
zoals: leuk vinden, willen, drang om iets te doen, behoefte, intentie of dwang om te
gebruiken.
Soms zijn de autonomische en gedragsmatige aspecten van verlangen opgenomen in de
definitie van craving. In het algemeen wordt echter hunkering bedoeld als de bewuste
ervaring van een verlangen om een drug te nemen.
Phenomological models:
Fenomenologische modellen van verlangen zijn meer beschrijvend dan verklarend. Ze zijn
meer afgeleid van het interview en de observatie dan van klinisch verslaafde populaties.
Verlangen wordt beschouwd als een symptoom van een ondergeschikt verslavende stoornis.
(Zoals bij een depressie je het symptoom somberheid ervaart, ervaar je bij een verslavende
stoornis het symptoom verlangen).
- Fysieke craving (non-symbolic craving)= ontwenningsverschijnselen van
Gerevich (2005) – A case report:Pavlovian conditioning as a risk factor of heroin
‘overdose’ death.
Morfineconcentraties gemeten in gevallen van drugsgerelateerd overlijden verschillen niet
wezenlijk van die gemeten in gevallen waarin de uitkomst niet fataal is. Kennis van het
conditioneringsmechanisme kan bijdragen tot het voorkomen van fatale gevallen van een
vergelijkbaar type.
Mechanismen die rechtstreeks tot drugsgerelateerd sterfte leiden:
- Het gehalte aan werkzame stof van een op de zwarte markt gekocht geneesmiddel
verschilt van het gebruikelijk niveau.
- Het gebruik van geneesmiddelen in combinatie verhoogt ook het gevaar van een
fatale overdosis.
- Situatiespecifieke tolerantie kan het fatale gevolg van een fatale overdosis van een
opiaat voorkomen.
o Wanneer ratten na toediening van morfine een grote dosis morfine krijgen in
een omgeving die aanzienlijk verschilt van die waarin zij de effecten van
morfine ondervonden, verschijnen snel tekenen van overdosering en leiden in
enkele gevallen tot de dood van een rat.
o In het geval van ratten, waarbij de morfine in dezelfde omstandigheden wordt
gedoseerd, heeft dezelfde dosis een aanzienlijk kleiner effect omdat de stof in
de gebruikelijke omgeving werd gegeven en dus werd het effect ervan
verwacht.
O’ Brien → Geconditioneerde tolerantie: door een drug steeds op dezelfde plek in te
nemen wordt je tolerantie verhoogd door conditionering met die plek en heb je steeds meer
nodig van die drug om hetzelfde effect op te wekken.
Heroïneverslaafden in een dubbelblinde situatie, bij 4 verschillende gelegenheden:
1. Matige dosis hydromorfon in infusie zonder te weten wat ze kregen en wanneer
2. Injecteerden dezelfde dosis zelf
1. Matige dosis zout in infusie zonder te weten wat ze kregen en wanneer
2. Injecteerden dezelfde dosis zout
Bij 1 vertoonden de proefpersonen een significant grotere fysiologische reactie na het
volledige effect dan wanneer ze wisten dat ze het kregen zoals bij 2.
→ Conclusie: wanneer je niet weet dat je een middel krijgt toegediend is de fysiologische
reactie van je lichaam op het middel groter dan wanneer je wel weet dat je het krijgt
toegediend.
Pavloviaanse conditionering: eigenlijk gewoon klassieke conditionering. Vergelijkbaar met
geconditioneerde tolerantie.
,Conclusie:
- Het fatale gevolg van een injectie heroïne kan zijn veroorzaakt door het falen van
geconditioneerde tolerantie. Wanneer een geconditioneerde plaats voorkeur
ontstaat, moet de gebruiker elke keer een grotere dosis nemen om het hetzelfde
effect te bereiken als de gebruiker die geen gelegenheid heeft voor secundaire
conditionering met omgevingsprikkels, omdat hij of zij de plaats voortdurend
verandert waar het medicijn wordt ingenomen
- Wanneer het medicijn in een vreemde omgeving wordt ingenomen, werkt de
geconditioneerde tolerantie niet, omdat het organisme het medicijn niet
"verwacht". Het eindresultaat is dat de anders gebruikelijke dosis leidt tot een
overdosis en daarmee tot de dood.
→ Dit is waarom de term overdosis misleidend is, omdat de hoeveelheid die
genomen wordt niet groter is dan andere keren die niet fataal waren.
- Waarschijnlijk stierf de gebruiker omdat hij het medicijn niet op de gebruikelijke
plaats en in de gebruikelijke omstandigheden heeft ingenomen. In de vreemde,
ongebruikelijke omgeving werkte de hierboven beschreven geconditioneerde
tolerantie die het effect van de werking van het geneesmiddel verminderde niet en
resulteerde een relatieve overdosis
- De heroïne die door de patiënten werd gebruikt verschilde ook niet in samenstelling
van wat ze eerder hadden gebruikt. Een aantal mensen kochten de stof zelfs tegelijk.
Heroïne-concentratieniveaus in een geval A na conditionering op een gebruikelijke plaats
, (A1) en op een nieuwe plaats (A2), en in geval B zonder conditionering.
Drummond (2002) – Theories of drug craving, ancient and modern
De belangrijkste theoretische modellen van hunkering naar drugs zijn ingedeeld in 3
categorieën:
- Phenomological models – op basis van klinische observatie en beschrijving
- Conditioning models – gebaseerd op conditioneringstheorie
- Cognitive theories - gebaseerd op cognitieve sociale leertheorie
→ Geen enkele specifieke theorie biedt een complete verklaring voor het fenomeen van
craving.
Cue-reactiviteitsmodel: heeft hoop in het onderzoeken van de relatie tussen craving en
terugval.
Craving:
- Hunkering naar alcohol als Pathologische verdorvenheid van het eetlust centrum
- De verschrikkelijke hunkering naar drank als een straf.
Volgens Jellinek was hunkering deels te wijten aan een echte fysieke vraag naar alcohol als
gevolg van veranderingen in cellulair metabolisme. (Je lichaam is cellulair zo veranderd dat
het naar alcohol vraagt alsof het eten/drinken is, het heeft het nodig).
…. onderzoeken overslaan
Wat is verlangen/craving?
Het is makkelijker om te zeggen wat verlangen niet is dan wat het wel is. De definitie van
craving: een sterk verlangen. Personen met alcohol gerelateerde problemen gebruiken het
woord als: elke wens of aandrang, zelfs een zwakte om die stof te gebruiken.
Onderzoekers en clinici gebruiken de term craving voor verschillende dingen te beschrijven
zoals: leuk vinden, willen, drang om iets te doen, behoefte, intentie of dwang om te
gebruiken.
Soms zijn de autonomische en gedragsmatige aspecten van verlangen opgenomen in de
definitie van craving. In het algemeen wordt echter hunkering bedoeld als de bewuste
ervaring van een verlangen om een drug te nemen.
Phenomological models:
Fenomenologische modellen van verlangen zijn meer beschrijvend dan verklarend. Ze zijn
meer afgeleid van het interview en de observatie dan van klinisch verslaafde populaties.
Verlangen wordt beschouwd als een symptoom van een ondergeschikt verslavende stoornis.
(Zoals bij een depressie je het symptoom somberheid ervaart, ervaar je bij een verslavende
stoornis het symptoom verlangen).
- Fysieke craving (non-symbolic craving)= ontwenningsverschijnselen van
