A good life for all within planetary boundaries – O’Neill, D.W., (2018)
O’Neill, D. W., Fanning, A. L., Lamb, W. F., & Steinberger, J. K. (2018). A good life for all
within planetary boundariesLinks to an external site.. Nature Sustainability, 1(2), 88.
Mensheid staat voor de uitdaging om een hoge kwaliteit van leven te bereiken voor meer dan
zeven miljard mensen zonder kritieke planetaire processen te destabiliseren. Aan fysieke
behoeften zoals voeding, sanitaire voorzieningen, etc. kunnen voor alle mensen worden
voldaan zonder de planetaire grenzen te overschrijden. Het universele bereik van meer
kwalitatieve doelen (bijv. tevredenheid met leven) zou een niveau van hulpbronnengebruik
vereisen dat 2 tot 6 keer duurzamer is dan nu.
DOEL ARTIKEL: belangrijke vraag in de duurzaamheidswetenschap behandelen: welk
niveau van gebruik van biofysische hulpbronnen wordt geassocieerd met het voldoen aan de
basisbehoeften van mensen, en kan dit niveau van hulpbronnengebruik worden uitgebreid tot
alle mensen zonder de kritische planetaire grenzen te overschrijden?
Een veilige en rechtvaardige ruimte
Twee vorderingen gemaakt bij het definiëren van biofysische processen:
1. De planetaire grenzen identificeren negen grenzen die verband houden met kritische
aardesysteemprocessen. Waarin de stabiele omstandigheden van het Holoceen kunnen
worden gehandhaafd. Momenteel worden er 4 overschreden: integriteit biosfeer,
klimaatverandering, biogeochemische stromen en veranderring landsysteem).
2. Schatting van ecologische ‘voetafdruk’-indicatoren voor meerdere soorten biofysische
hulpbronnenstromen. Brengen specifieke milieudruk in verband met het verbruik van
goederen en diensten. Verantwoordelijkheid gebruik natuurlijke hulpbronnen wordt
bij eindgebruikers gelegd.
Binnen onze analyse passen we een top-down benadering toe die de aandelen van elke
planetaire grens over naties verdeelt op basis van de huidige bevolking (een biofysische
grensbenadering per hoofd van de bevolking). -> onderzoeken welke kwaliteit van leven
universeel kan worden bereikt als de middelen gelijkelijk worden verdeeld.
De theorie van de menselijke behoeften stelt dat er een eindig aantal menselijke
basisbehoeften is die universeel, verzadigbaar en niet-substitueerbaar zijn.
De theorie van menselijke behoeften ontwikkeld door de bovengenoemde auteurs ondersteunt
het "veilige en rechtvaardige ruimte" (SJS) raamwerk voorgesteld door Kate. Het raamwerk
combineert het concept van planetaire grenzen met het complementaire concept van sociale
grenzen. Het visualiseert duurzaamheid in termen van een donutvormige ruimte waar het
gebruik van hulpbronnen hoog genoeg is om in de basisbehoeften van mensen te voorzien (de
binnengrens), maar niet zo hoog dat de planetaire grenzen worden overschreden (de
buitengrens).
Wat het SJS-raamwerk echter mist, is een conceptualisering van hoe hulpbronnengebruik en
sociale resultaten met elkaar verbonden zijn. Het begrijpen en kwantificeren van deze link is
van cruciaal belang om te bepalen of het daadwerkelijk mogelijk is voor landen om te
opereren binnen de ‘veilige en rechtvaardige ruimte’.
Analytisch kader
is dat het raamwerk geen eenzijdig causaal verband impliceert tussen het gebruik van
hulpbronnen en sociale resultaten; in plaats daarvan is het bedoeld om aan te tonen dat
sociale resultaten afhankelijk zijn van gezonde, functionerende ecosystemen en de
hulpbronnen die ze leveren.
O’Neill, D. W., Fanning, A. L., Lamb, W. F., & Steinberger, J. K. (2018). A good life for all
within planetary boundariesLinks to an external site.. Nature Sustainability, 1(2), 88.
Mensheid staat voor de uitdaging om een hoge kwaliteit van leven te bereiken voor meer dan
zeven miljard mensen zonder kritieke planetaire processen te destabiliseren. Aan fysieke
behoeften zoals voeding, sanitaire voorzieningen, etc. kunnen voor alle mensen worden
voldaan zonder de planetaire grenzen te overschrijden. Het universele bereik van meer
kwalitatieve doelen (bijv. tevredenheid met leven) zou een niveau van hulpbronnengebruik
vereisen dat 2 tot 6 keer duurzamer is dan nu.
DOEL ARTIKEL: belangrijke vraag in de duurzaamheidswetenschap behandelen: welk
niveau van gebruik van biofysische hulpbronnen wordt geassocieerd met het voldoen aan de
basisbehoeften van mensen, en kan dit niveau van hulpbronnengebruik worden uitgebreid tot
alle mensen zonder de kritische planetaire grenzen te overschrijden?
Een veilige en rechtvaardige ruimte
Twee vorderingen gemaakt bij het definiëren van biofysische processen:
1. De planetaire grenzen identificeren negen grenzen die verband houden met kritische
aardesysteemprocessen. Waarin de stabiele omstandigheden van het Holoceen kunnen
worden gehandhaafd. Momenteel worden er 4 overschreden: integriteit biosfeer,
klimaatverandering, biogeochemische stromen en veranderring landsysteem).
2. Schatting van ecologische ‘voetafdruk’-indicatoren voor meerdere soorten biofysische
hulpbronnenstromen. Brengen specifieke milieudruk in verband met het verbruik van
goederen en diensten. Verantwoordelijkheid gebruik natuurlijke hulpbronnen wordt
bij eindgebruikers gelegd.
Binnen onze analyse passen we een top-down benadering toe die de aandelen van elke
planetaire grens over naties verdeelt op basis van de huidige bevolking (een biofysische
grensbenadering per hoofd van de bevolking). -> onderzoeken welke kwaliteit van leven
universeel kan worden bereikt als de middelen gelijkelijk worden verdeeld.
De theorie van de menselijke behoeften stelt dat er een eindig aantal menselijke
basisbehoeften is die universeel, verzadigbaar en niet-substitueerbaar zijn.
De theorie van menselijke behoeften ontwikkeld door de bovengenoemde auteurs ondersteunt
het "veilige en rechtvaardige ruimte" (SJS) raamwerk voorgesteld door Kate. Het raamwerk
combineert het concept van planetaire grenzen met het complementaire concept van sociale
grenzen. Het visualiseert duurzaamheid in termen van een donutvormige ruimte waar het
gebruik van hulpbronnen hoog genoeg is om in de basisbehoeften van mensen te voorzien (de
binnengrens), maar niet zo hoog dat de planetaire grenzen worden overschreden (de
buitengrens).
Wat het SJS-raamwerk echter mist, is een conceptualisering van hoe hulpbronnengebruik en
sociale resultaten met elkaar verbonden zijn. Het begrijpen en kwantificeren van deze link is
van cruciaal belang om te bepalen of het daadwerkelijk mogelijk is voor landen om te
opereren binnen de ‘veilige en rechtvaardige ruimte’.
Analytisch kader
is dat het raamwerk geen eenzijdig causaal verband impliceert tussen het gebruik van
hulpbronnen en sociale resultaten; in plaats daarvan is het bedoeld om aan te tonen dat
sociale resultaten afhankelijk zijn van gezonde, functionerende ecosystemen en de
hulpbronnen die ze leveren.
