, Stap 1: Handelen/ervaring
Door middel van dit anamnese gesprek wilde ik meer inzicht krijgen in de situatie en de
klachten van de patiënte. Daarnaast wilde ik meer weten over de achtergrond van de
patiënte en eventuele andere onderliggende problemen. Mijn taak binnen deze situatie was
de patiënte op haar gemak te stellen. Dit wilde ik bereiken door begrip te tonen voor de
patiënte en open vragen te stellen. Door middel van open vragen te stellen hoopte ik zoveel
mogelijk informatie te ontvangen van de patiënte. Het resultaat van deze acties was dat de
patiënte aangaf dat ze zich op haar gemak voelde en dat ze het idee had dat ze in goede
handen was.
Stap 2: Terugblikken op het handelen
Wat mij opviel is dat ik de patiënte goed uitlegde wat het gesprek precies inhield en wat de
structuur van het gesprek zou zijn. Dit deed ik door in het begin uit te leggen wat ik precies
van plan was en wat ik graag wilde weten. Daarnaast maakte ik veel gebruik van
gezichtsuitdrukkingen. Als de patiënte iets vervelends vertelde toonde ik een serieus gezicht.
Ik toonde medeleven door te zeggen ‘dat snap ik’ of door ‘ja’ te zeggen, soms iets te veel.
Daarnaast heb ik voor het grootste gedeelte open vragen gesteld, maar soms ook wel
gesloten vragen of samengestelde vragen. Ook heb ik tussendoor de antwoorden van de
patiënte samengevat om de patiënte het gevoel te geven dat ik echt naar haar luisterde.
De patiënte gaf duidelijk en uitgebreid antwoord op mijn vragen waardoor ik een goed beeld
kreeg van de situatie en de klachten.
Stap 3: Bewustwording van essentiële aspecten
Het verband tussen stap 1 en stap 2 is dat mijn uitleg over wat de patiënte te wachten stond
ervoor zorgde dat de patiënte op haar gemak was. Daarnaast zorgde mijn
gezichtsuitdrukkingen ervoor dat de patiënte het gevoel kreeg dat ik mee leefde met haar
situatie. Soms toonde ik iets te veel medeleven door iets te vaak te zeggen ‘dat snap ik’ of
‘dat is begrijpelijk’.
Stap 4: Alternatieven ontwikkelen en daaruit kiezen
De consequentie van stap 3 is, door te veel medeleven te tonen kan ik de patiënte het idee
geven dat er iets ernstigs aan de hand is of, de patiënte een slechter gevoel geven over de
situatie. Dit kan ik de volgende keer anders doen door iets vaker een stilte te laten vallen of
door ‘ja’ te zeggen, in plaats van ‘dat snap ik’.
Stap 5: Uitproberen in nieuwe situaties
Voor de volgende keer wil ik bereiken dat ik zelfverzekerd het gesprek in ga. Daarnaast wil ik
werken aan het minder medeleven tonen en het stellen van open vragen. Dit wil ik voor het
volgende gesprek gaan uitproberen.
Door middel van dit anamnese gesprek wilde ik meer inzicht krijgen in de situatie en de
klachten van de patiënte. Daarnaast wilde ik meer weten over de achtergrond van de
patiënte en eventuele andere onderliggende problemen. Mijn taak binnen deze situatie was
de patiënte op haar gemak te stellen. Dit wilde ik bereiken door begrip te tonen voor de
patiënte en open vragen te stellen. Door middel van open vragen te stellen hoopte ik zoveel
mogelijk informatie te ontvangen van de patiënte. Het resultaat van deze acties was dat de
patiënte aangaf dat ze zich op haar gemak voelde en dat ze het idee had dat ze in goede
handen was.
Stap 2: Terugblikken op het handelen
Wat mij opviel is dat ik de patiënte goed uitlegde wat het gesprek precies inhield en wat de
structuur van het gesprek zou zijn. Dit deed ik door in het begin uit te leggen wat ik precies
van plan was en wat ik graag wilde weten. Daarnaast maakte ik veel gebruik van
gezichtsuitdrukkingen. Als de patiënte iets vervelends vertelde toonde ik een serieus gezicht.
Ik toonde medeleven door te zeggen ‘dat snap ik’ of door ‘ja’ te zeggen, soms iets te veel.
Daarnaast heb ik voor het grootste gedeelte open vragen gesteld, maar soms ook wel
gesloten vragen of samengestelde vragen. Ook heb ik tussendoor de antwoorden van de
patiënte samengevat om de patiënte het gevoel te geven dat ik echt naar haar luisterde.
De patiënte gaf duidelijk en uitgebreid antwoord op mijn vragen waardoor ik een goed beeld
kreeg van de situatie en de klachten.
Stap 3: Bewustwording van essentiële aspecten
Het verband tussen stap 1 en stap 2 is dat mijn uitleg over wat de patiënte te wachten stond
ervoor zorgde dat de patiënte op haar gemak was. Daarnaast zorgde mijn
gezichtsuitdrukkingen ervoor dat de patiënte het gevoel kreeg dat ik mee leefde met haar
situatie. Soms toonde ik iets te veel medeleven door iets te vaak te zeggen ‘dat snap ik’ of
‘dat is begrijpelijk’.
Stap 4: Alternatieven ontwikkelen en daaruit kiezen
De consequentie van stap 3 is, door te veel medeleven te tonen kan ik de patiënte het idee
geven dat er iets ernstigs aan de hand is of, de patiënte een slechter gevoel geven over de
situatie. Dit kan ik de volgende keer anders doen door iets vaker een stilte te laten vallen of
door ‘ja’ te zeggen, in plaats van ‘dat snap ik’.
Stap 5: Uitproberen in nieuwe situaties
Voor de volgende keer wil ik bereiken dat ik zelfverzekerd het gesprek in ga. Daarnaast wil ik
werken aan het minder medeleven tonen en het stellen van open vragen. Dit wil ik voor het
volgende gesprek gaan uitproberen.
