De zaak van de grotverkenners
Deze zaak is fictief en is dus niet echt gebeurd. De zaak speelt zich af in het jaar 4300.
In het land Newgarth, raken vijf grotverkenners vanwege een aardverschuiving opgesloten in
een afgelegen grot. Met de grootste moeite worden zij, ruim een maand nadat zij vast kwamen
te zitten, bevrijd. Er komen echter maar vier grotverkenners levend tevoorschijn: de vijfde,
Roger Whetmore, is door de anderen opgegeten omdat anders alle vijf zouden zijn
verhongerd. Na hun bevrijding worden de vier overgebleven grotverkenners in de rechtbank
schuldig bevonden aan moord, en zij worden ter dood veroordeeld.
De grotverkenners gaan in hoger beroep bij het Hooggerechtshof van Newgarth, in de hoop
dat ze het vonnis terug kunnen laten draaien. De vijf rechters aan dit Hooggerechtshof:
- Opperrechter Truepenny
- Rechter Foster
- Rechter Tatting
- Rechter Keen
- Rechter Handy
Geven ieder hun mening over de zaak, en zij zijn het grondig met elkaar oneens. De vijf
rechters proberen in hun opinies tot een aanvaardbare oplossing te komen in deze
rechtsfilosofische en rechtstheoretische puzzel.
De feiten
De vier gedaagden zijn lid van het Speleogisch Genootschap, dit is een organisatie van
amateurs die geïnteresseerd zijn in het verkennen van grotten. In 4299 drongen de vijf
grotverkenners door tot het binnenste van een kalksteengrot. Deze type kalksteengrot is bij
meerderen bekend, maar toen er plots een aardverschuiving was, werd de enige bekende
ingang geblokkeerd. Door de aardverschuiving vielen rotsen naar beneden en zaten de
verkenners opgesloten.
De families merkten op dat ze al lang weg waren en besloten dit aan te geven bij hun
genootschap. De verkenners hadden van tevoren laten weten waar ze heen gingen, dus de
reddingsploeg wist waar ze heen moesten.
Het redden was erg lastig, de grot was afgelegen en bovendien waren er nog meer
aardverschuivingen die volgden. Hierbij zijn ook tien werklieden overleden tijdens het vrij
maken van de ingang.
Op de 32e dag nadat de mannen de grot binnen gingen, werden ze bevrijd. Althans niet
allemaal, Roger Whetmore was dood. Op de 20e dag werd ontdekt dat de mannen een
communicatieapparaat met zich mee de grot in hadden genomen. In het redding kamp werd
ook zo een apparaat geïnstalleerd, waardoor ze nu met elkaar konden communiceren.
De mannen vroegen hoelang het nog zou duren om hen te bevrijden. Het antwoord
hierop was tien dagen, tenzij er een aardverschuiving zou komen.
De verkenners vroegen zich af of ze met een arts konden spreken. Ze vroegen aan de arts of
ze het nog tien dagen zonder voedsel zouden kunnen overleven. De arts zei dat dit zeer
onwaarschijnlijk zou zijn.
Whetmore vroeg 8 uur later aan de arts of ze het zouden overleven als ze het vlees van
een van hen zouden eten. Met tegenzin beantwoorde de arts deze vraag bevestigend.
, Whetmore vroeg aan de arts of het aan te raden was om te loten die van hen opgegeten zou
moeten worden, maar de arts wou deze vraag niet beantwoorden. Ook vroeg hij of er een
rechter of priester hun vraag zou willen beantwoorden, maar niemand wou dit.
Hierna werden er geen berichten meer uit de grot ontvangen. Er werd (onterecht)
aangenomen dat de batterij leeg was.
Na de bevrijding werd duidelijk dat Whetmore op de 23e dag was gedood en opgegeten door
zijn metgezellen.
Uit de verklaring van de gedaagden, blijkt dat het Whetmore was die als eerste
voorstelde dat ze de voedingstoffen zouden kunnen vinden in het vlees van een van hen. Deze
voedingstoffen waren nodig om te overleven. Ook was het Whetmore zijn idee om te
dobbelen wie opgegeten zou worden. Eerst wilden de andere verkenners dit niet, maar na het
gesprek met de arts, gingen ze toch akkoord.
Voordat ze begonnen met dobbelen begon Whetmore twijfels te krijgen en besloot hij dat hij
nog een week wou wachten. D anderen beschuldigden hem van vertrouwensbreuk en gingen
van start met het werpen van de dobbelstenen.
Toen het Whetmore’s beurt was, werden de dobbelstenen voor hem gegooid door een
van de gedaagden en werd hem gevraagd of hij bezwaren had betreffende de eerlijkheid van
de worp. Hij verklaarde dat hij deze bezwaren niet had. De worp viel slecht voor hem uit, en
hij werd ter dood gebracht en opgegeten door zijn metgezellen.
Na de redding van de gedaagden, en na een verblijf in het ziekenhuis voor ondervoeding en
shock, werden zij aangeklaagd voor de moord op Roger Whetmore.
Tijdens het proces, nadat alle getuigenissen afgelegd waren, informeerde de juryvoorzitter
(advocaat) bij de rechtbank of de jury niet tot een speciaal oordeel kon komen, waarbij het aan
de rechtbank zou worden overgelaten om te zeggen of de gedaagden schuldig waren op basis
van feiten.
Na enige discussie werd deze procedure aangenomen. Bij een speciaal oordeel stelde
de jury de feiten vast en verklaarde verder dat, indien de gedaagden op basis van deze feiten
door de rechtbank schuldig zouden worden bevonden, ook de jury de gedaagden schuldig zou
bevinden.
In het boek worden de opinies van de rechters beschreven. Deze zal ik samenvatten.
Deze zaak is fictief en is dus niet echt gebeurd. De zaak speelt zich af in het jaar 4300.
In het land Newgarth, raken vijf grotverkenners vanwege een aardverschuiving opgesloten in
een afgelegen grot. Met de grootste moeite worden zij, ruim een maand nadat zij vast kwamen
te zitten, bevrijd. Er komen echter maar vier grotverkenners levend tevoorschijn: de vijfde,
Roger Whetmore, is door de anderen opgegeten omdat anders alle vijf zouden zijn
verhongerd. Na hun bevrijding worden de vier overgebleven grotverkenners in de rechtbank
schuldig bevonden aan moord, en zij worden ter dood veroordeeld.
De grotverkenners gaan in hoger beroep bij het Hooggerechtshof van Newgarth, in de hoop
dat ze het vonnis terug kunnen laten draaien. De vijf rechters aan dit Hooggerechtshof:
- Opperrechter Truepenny
- Rechter Foster
- Rechter Tatting
- Rechter Keen
- Rechter Handy
Geven ieder hun mening over de zaak, en zij zijn het grondig met elkaar oneens. De vijf
rechters proberen in hun opinies tot een aanvaardbare oplossing te komen in deze
rechtsfilosofische en rechtstheoretische puzzel.
De feiten
De vier gedaagden zijn lid van het Speleogisch Genootschap, dit is een organisatie van
amateurs die geïnteresseerd zijn in het verkennen van grotten. In 4299 drongen de vijf
grotverkenners door tot het binnenste van een kalksteengrot. Deze type kalksteengrot is bij
meerderen bekend, maar toen er plots een aardverschuiving was, werd de enige bekende
ingang geblokkeerd. Door de aardverschuiving vielen rotsen naar beneden en zaten de
verkenners opgesloten.
De families merkten op dat ze al lang weg waren en besloten dit aan te geven bij hun
genootschap. De verkenners hadden van tevoren laten weten waar ze heen gingen, dus de
reddingsploeg wist waar ze heen moesten.
Het redden was erg lastig, de grot was afgelegen en bovendien waren er nog meer
aardverschuivingen die volgden. Hierbij zijn ook tien werklieden overleden tijdens het vrij
maken van de ingang.
Op de 32e dag nadat de mannen de grot binnen gingen, werden ze bevrijd. Althans niet
allemaal, Roger Whetmore was dood. Op de 20e dag werd ontdekt dat de mannen een
communicatieapparaat met zich mee de grot in hadden genomen. In het redding kamp werd
ook zo een apparaat geïnstalleerd, waardoor ze nu met elkaar konden communiceren.
De mannen vroegen hoelang het nog zou duren om hen te bevrijden. Het antwoord
hierop was tien dagen, tenzij er een aardverschuiving zou komen.
De verkenners vroegen zich af of ze met een arts konden spreken. Ze vroegen aan de arts of
ze het nog tien dagen zonder voedsel zouden kunnen overleven. De arts zei dat dit zeer
onwaarschijnlijk zou zijn.
Whetmore vroeg 8 uur later aan de arts of ze het zouden overleven als ze het vlees van
een van hen zouden eten. Met tegenzin beantwoorde de arts deze vraag bevestigend.
, Whetmore vroeg aan de arts of het aan te raden was om te loten die van hen opgegeten zou
moeten worden, maar de arts wou deze vraag niet beantwoorden. Ook vroeg hij of er een
rechter of priester hun vraag zou willen beantwoorden, maar niemand wou dit.
Hierna werden er geen berichten meer uit de grot ontvangen. Er werd (onterecht)
aangenomen dat de batterij leeg was.
Na de bevrijding werd duidelijk dat Whetmore op de 23e dag was gedood en opgegeten door
zijn metgezellen.
Uit de verklaring van de gedaagden, blijkt dat het Whetmore was die als eerste
voorstelde dat ze de voedingstoffen zouden kunnen vinden in het vlees van een van hen. Deze
voedingstoffen waren nodig om te overleven. Ook was het Whetmore zijn idee om te
dobbelen wie opgegeten zou worden. Eerst wilden de andere verkenners dit niet, maar na het
gesprek met de arts, gingen ze toch akkoord.
Voordat ze begonnen met dobbelen begon Whetmore twijfels te krijgen en besloot hij dat hij
nog een week wou wachten. D anderen beschuldigden hem van vertrouwensbreuk en gingen
van start met het werpen van de dobbelstenen.
Toen het Whetmore’s beurt was, werden de dobbelstenen voor hem gegooid door een
van de gedaagden en werd hem gevraagd of hij bezwaren had betreffende de eerlijkheid van
de worp. Hij verklaarde dat hij deze bezwaren niet had. De worp viel slecht voor hem uit, en
hij werd ter dood gebracht en opgegeten door zijn metgezellen.
Na de redding van de gedaagden, en na een verblijf in het ziekenhuis voor ondervoeding en
shock, werden zij aangeklaagd voor de moord op Roger Whetmore.
Tijdens het proces, nadat alle getuigenissen afgelegd waren, informeerde de juryvoorzitter
(advocaat) bij de rechtbank of de jury niet tot een speciaal oordeel kon komen, waarbij het aan
de rechtbank zou worden overgelaten om te zeggen of de gedaagden schuldig waren op basis
van feiten.
Na enige discussie werd deze procedure aangenomen. Bij een speciaal oordeel stelde
de jury de feiten vast en verklaarde verder dat, indien de gedaagden op basis van deze feiten
door de rechtbank schuldig zouden worden bevonden, ook de jury de gedaagden schuldig zou
bevinden.
In het boek worden de opinies van de rechters beschreven. Deze zal ik samenvatten.
