Samenvatting Nutrition 1.2

1. Vetten
Je benoemt de verschillende soorten vetten in onze
voeding.
We hebben het in de samenvattingen van Chemie en Fysiologie al uitgebreid over de soorten vetten
gehad; glycerol, vetzuren, fosfolipiden en sterolen. Ik zal nu toelichten welke vetzuren essentieel zijn
voor ons lichaam, omdat we ze zelf niet kunnen aanmaken:

 Linolzuur

Dit is een omega 6 vetzuur van 18 koolstofketen lang. Dit vetzuur is voornamelijk te vinden in mais-
en zonnebloemolie.

 Alfa-linoleenzuur

Dit is een omega 3 vetzuur van 18 koolstofketen lang. Dit vetzuur komt vooral voor in lijnzaadolie.

 eicosapentaeenzuur (EPA)

Dit is een semi-essentieel vetzuur, omdat het lichaam alfa-linoleenzuur kan ombouwen in
eicosapentaeenzuur (EPA). Deze vetzuren zijn 20 koolstofketen lang en behoren tot de omega 3
familie. Dit is een visvetzuur en dus te vinden in vis.

 docosahexaeenzuur (DHA)

Dit is een semi-essentieel vetzuur, omdat het lichaam alfa-linoleenzuur kan ombouwen in
docosahexaeenzuur (DHA). Deze vetzuren zijn 22 koolstofketen lang en behoren tot de omega 3
familie. Dit is een visvetzuur en dus te vinden in vis.

Je licht toe waar de discussie over ‘wel of geen
negatieve gezondheidseffecten van verzadigd vet’ op
gebaseerd is.
Er zijn veel observatie studies die de resultaten van verzadigde vetten in voeding tegen spreken bij
RCT’s. Maar zoals je al weer wegen RCT’s zwaarder omdat deze betrouwbaardere informatie
opleveren.

,Je legt uit wat de achtergrond is van de aanbeveling
voor verschillende vetten en vetzuren.

Niet visvetzuren


Dit plaatje geeft een heel duidelijk beeld van de richtlijnen inname vetten:




Visvetzuren
De aanbeveling visvetzuren is in 2015 veranderd door de gezondheidsraad. De aanbeveling komt nu
neer op 0,2 gram/dag. Dit komt overeen met 1 keer per week vette vis (paling, makreel, zalm).
Voorheen stond deze norm op 2 keer per week vette vis maar hier zijn geen extra voordelen aan toe
te kennen.

, 2. Koolhydraten
Vorig blok hebben we het al uit gebreid over de koolhydraten gehad. We behandelen nu nog twee
termen die vorig blok in aan bod zijn gekomen.

Glycemische index (GI)
stijging van de glucoseconcentratie in het bloed gedurende twee uur na de consumptie van een
voedingsmiddel dat 50 g koolhydraten bevat, uitgedrukt als percentage van de respons na
consumptie van 50 g glucose of een hoeveelheid witbrood die 50 g koolhydraten bevat.

Dit is een maatstaaf voor de snelheid waarmee de opgenomen glucose uit voeding in het bloed
terecht komt. Dit verschilt per product en dit heeft een aantal redenen:

 Type koolhydraten (zetmeel vs. Dextrose)
 Bewerking of bereiding van het voedingsmiddel. (aardappel puree word sneller ogenomen
dan gekookte aardappel)
 Samenstelling en fysieke eigenschappen. (product met vezels maakt vertering moeilijker)
 Samestelling en fysieke eigenschappen 2. (rijpheid fruit, dikte van pasta)

Als een product een 55 procent of lagere stijging heeft in vergelijking met witbrood dan is de GI laag.

Als een product een 70 procent of hogere stijging heeft in vergelijking met witbrood dan is de GI
hoog.

Glycemische belasting (GL)
De glycemische index is leuk maar het zegt niet zo heel veel. Want de koolhydraten in een wortel
kunnen wel heel snel opgenomen worden maar voordat je 50 gram koolhydraten uit wortels heb
gegeten ben je 4 kilo wortels verder.

Om deze reden hebben de de glycemische belasting bedacht. Hiermee houd je ook rekening met het
aantal koolhydraten dat werkelijk in een portie zit.

De berekening ziet er als volgt uit: de GI deel je door 100. Daarna vermenigvuldig je het met het
aantal koolhydraten dat in het gegeten portie zat.

Als er een getal gelijk of kleiner dan 10 uitkomt dan is de GL laag.

Als er een getal gelijk of groter dan 20 uitkomt dan is de GL hoog.