Samenvatting Hoofdstuk 6 bestuursrecht
Een bestuursbevoegdheid dient op de wet te berusten en moet overeenkomstig de wet worden
uitgeoefend (legaliteitsbeginsel). Veel informatie die nodig is om het bestuursoptreden te kunnen
beoordelen, is opgenomen in de zogenoemde bijzondere wetten.
Bijzondere wet: een wet die speciaal voor dat type optreden is geschreven. Zo een wet bevat vaak
de bevoegdheidstoekenning zelf en de regels die het bestuur daarbij in acht moet nemen.
Voor het beantwoorden van de vraag aan welke normen een bepaald bestuursoptreden moet
voldoen, is het dan ook zaak in de eerste plaats te kijken naar de (bijzondere) wettelijke regeling
waarop het handelen is gebaseerd.
Je gaat dan na of deze regeling aan het bestuursorgaan inderdaad een bevoegdheid aan het
bestuursorgaan toekent, en zo ja, met welke bijzondere normen het bestuursorgaan daarbij rekening
moet houden.
Gelede normstelling: in de praktijk van het bestuursrecht vindt de bijzondere normstelling vaak
plaats op verschillende niveaus. Dit betekent dat alle niveaus van regelgeving moeten worden bezien
om een compleet beeld te krijgen van de voor de concrete bestuurshandeling geldende regels.
Je begint bij een bevoegdheid in een formele wet en daalt steeds verder af naar lagere regels om te
bezien hoe van die bevoegdheid gebruik kan worden gemaakt. Aan de keuze voor een systeem van
gelede normstelling (niet alles bij formele wet regelen) kunnen verschillende redenen ten grondslag
liggen:
Het is praktisch onmogelijk om alles bij formele wet te regelen;
Normen moeten voortdurend en snel aangepast worden aan de (maatschappelijke)
omstandigheden (en dat kan eenvoudiger bij een lagere regeling dan bij formele wet);
Nadere regelgeving vergt soms vergaande administratieve en technische details; het zou
zinloos zijn daarmee het parlement te belasten;
Het decentralisatiebeginsel; besluitvorming zo dicht mogelijk bij de burger;
Het is gewenst dat normen worden vastgelegd na overleg en/of inspraak; dat is bij formele
wetgeving moeilijker te realiseren dan bij normstelling op lager niveau;
Pas in een concreet geval kan worden aangegeven hoe moet worden gehandeld; er zal een
individuele beslissing genomen moeten worden.
Een bestuursbevoegdheid dient op de wet te berusten en moet overeenkomstig de wet worden
uitgeoefend (legaliteitsbeginsel). Veel informatie die nodig is om het bestuursoptreden te kunnen
beoordelen, is opgenomen in de zogenoemde bijzondere wetten.
Bijzondere wet: een wet die speciaal voor dat type optreden is geschreven. Zo een wet bevat vaak
de bevoegdheidstoekenning zelf en de regels die het bestuur daarbij in acht moet nemen.
Voor het beantwoorden van de vraag aan welke normen een bepaald bestuursoptreden moet
voldoen, is het dan ook zaak in de eerste plaats te kijken naar de (bijzondere) wettelijke regeling
waarop het handelen is gebaseerd.
Je gaat dan na of deze regeling aan het bestuursorgaan inderdaad een bevoegdheid aan het
bestuursorgaan toekent, en zo ja, met welke bijzondere normen het bestuursorgaan daarbij rekening
moet houden.
Gelede normstelling: in de praktijk van het bestuursrecht vindt de bijzondere normstelling vaak
plaats op verschillende niveaus. Dit betekent dat alle niveaus van regelgeving moeten worden bezien
om een compleet beeld te krijgen van de voor de concrete bestuurshandeling geldende regels.
Je begint bij een bevoegdheid in een formele wet en daalt steeds verder af naar lagere regels om te
bezien hoe van die bevoegdheid gebruik kan worden gemaakt. Aan de keuze voor een systeem van
gelede normstelling (niet alles bij formele wet regelen) kunnen verschillende redenen ten grondslag
liggen:
Het is praktisch onmogelijk om alles bij formele wet te regelen;
Normen moeten voortdurend en snel aangepast worden aan de (maatschappelijke)
omstandigheden (en dat kan eenvoudiger bij een lagere regeling dan bij formele wet);
Nadere regelgeving vergt soms vergaande administratieve en technische details; het zou
zinloos zijn daarmee het parlement te belasten;
Het decentralisatiebeginsel; besluitvorming zo dicht mogelijk bij de burger;
Het is gewenst dat normen worden vastgelegd na overleg en/of inspraak; dat is bij formele
wetgeving moeilijker te realiseren dan bij normstelling op lager niveau;
Pas in een concreet geval kan worden aangegeven hoe moet worden gehandeld; er zal een
individuele beslissing genomen moeten worden.
