Lokalisatie en het normale EEG
Hoofdstuk 1: Registreren potentiaalverschillen
Eeg: potentiaalverschillen van de hersenen worden gemeten en weergegeven in plaats en tijd. De
parameters hiervan zijn: moment en duur van optreden, grootte van de amplitude en de polariteit
van de golf. De polariteit is positief als de golf naar beneden is en negatief als de golf naar boven
gaat. De eerste helft van de golf (opgaande deel) bepaalt de polariteit van de potentiaalverandering.
Een eeg wordt verstoord door het lichtnet (wisselspanning, 50 Hz, brom in eeg) en de elektrische
activiteit van het hart (volumegeleiding, far field-potentiaal). Een gewone versterker versterkt ook
deze verstoringen. En als dit kapot gaat, kan er een grote stroom gaan lopen via de patient naar de
aarde. Daarom wordt een eeg met een verschilversterker gemeten (2 ingangen, 1 uitgang). Hiermee
worden de verstoringen ook gemeten, maar deze beïnvloeden beide ingangen evenveel waardoor
het potentiaalverschil nul is.
Verschilmeting
Je kunt meten ten opzichte van een ideale referentie, een absoluut nulpunt, dit geeft absolute
waarden. Het kan ook met een niet-ideale referentie, dit geeft relatieve waarden. Bij een relatieve
meting krijg je 2 gegevens: de grootte van het verschil (amplitude) en het teken van de polariteit van
het verschil.
De verschilversterker heeft 2 ingangen, de eerste is voor de afleidelektrode en de tweede voor de
opnamereferentie-elektrode (referentiekabeltje op voorhoofd). De ideale opnamereferentie is
elektronisch inactief (op bot geplaatst). De verschillende manieren waarop potentiaalverschillen
worden gemeten, zijn afleidingen.
Parate kennisvragen
1. Wat zijn parameters?
Meetbare eigenschappen van een potentiaalverandering
2. Wat zijn de parameters van een potentiaalverandering?
- Moment en duur van optreden
- Grootte van de amplitude
- Polariteit van de golf
3. Hoeveel ingangen heeft een gewone versterker?
1 ingang en 1 uitgang
4. Wat is brom?
Elektrische vervuiling van het EEG
5. Wat is een near field-potentiaal?
Potentialen die alleen op korte afstand van de oorsprong geregistreerd kunnen worden.
6. Hoeveel ingangen heeft een verschilversterker?
2 ingangen en 1 uitgang
7. Wat is een absolute meting?
Een meting met een absoluut nulpunt is zodat er een absolute waarde berekent kan worden.
8. Wat is een relatieve meting?
Een meting zonder absoluut nulpunt. Waarden kunnen tegen elkaar vergeleken worden
maar er kan geen waarde aan gehangen worden.
,9. Welke twee gegevens levert een verschilmeting op?
De grootte van het verschil en de polariteit van het verschil
10. wat is de relatie tussen polariteit en de volgorde waarin tussen twee elektroden gemeten
wordt?
Spanningen worden gemeten ten op zichte van elkaar. Als de spanning bij A groter is ten
opzicht van B dan is de polariteit positief.
11. Ten opzichte van welke elektrode worden alle andere elektroden opgenomen tijdens een
digitale registratie?
De opnamereferentie-elektrode.
12. Wat is het verschil tussen opnamereferentie-elektrode en referentie-elektrode?
De opnamereferentie elektrode is de losse elektrode in het gezicht. Tegen deze elektrode
worden de andere elektroden vergeleken. De referentie elektrode is de elektrode waartegen
een andere afleidelektrode wordt uitgezet.
13. Wat is een groot voordeel van digitale registraties?
De gemeten potentiaalverschillen kunnen worden bewerkt door andere afleidingen te
kiezen.
, Hoofdstuk 2: Afleidingen
Afleidingen bij een eeg zijn de wijzen en volgorde waarop een signaal weergegeven wordt. Er zijn 2
basisafleidtechnieken waarmee combinaties gemaakt kunnen worden:
Bipolaire serieafleiding met:
- Kleine afstanden tussen de elektroden
- Grote afstanden tussen de elektroden
Referentieafleidingen:
- Naar een gemeenschappelijke referentie
- Naar de gemeenschappelijke gemiddelde referentie
- De source-referentie
De regels voor het maken van combinaties zijn:
- Eenvoudig en overzichtelijk houden
- Gelijke afstanden tussen elektroden
- Bipolaire serie in één lijn Figuur 1 10-20 systeem
- Voor-achterwaarts (longitudinaal) en links-rechts (transversaal)
Een transversale afleiding die loopt over frontopolair of occipitaal, heet coronaire
serieafleiding.
- Symmetrisch opgebouwde afleidingen
Veelgebruikte afleidingen
Bipolaire serieafleidingen met kleine afstanden tussen de elektroden
Longitudinale of transversale afleiding, kan ook samen gebruikt worden.
De longitudinale afleiding is de dubbele banaan. Dit bestaat uit 2 symmetrische
longitudinale reeksen parasagittaal (mediaal) en twee symmetrische longitudinale
reeksen langs de basis (lateraal) en een longitudinale reeks over de middellijn
(mediaan). De dubbele banaan wordt gebruikt om links en rechts van de hersenen
goed te vergelijken en gelokaliseerde afwijkingen zijn goed te zien.
Figuur 2 longitudinale
afleiding, dubbele banaan
De transversale afleiding begint vaak bij T4 of A2. Een transversale afleiding wordt
ook gebruikt om gelokaliseerde afwijkingen op te sporen.
Figuur 3 Achterste coronaire afleiding
Figuur 4 Voorste coronaire afleiding
Longitudinale en transversale afleiding kunnen gecombineerd worden tot een kruisafleiding om zo de
lokale activiteit van een klein gebied te bestuderen. Een voorbeeld van een kruisafleiding is figuur 5.
Met deze afleiding kan het mu-ritme en lokale afwijkingen in het centrale gebied onderzocht
worden. In figuur 6 kunnen temporale afwijkingen worden onderzocht. En in figuur 7 wordt gekeken
naar de mediaan.
Hoofdstuk 1: Registreren potentiaalverschillen
Eeg: potentiaalverschillen van de hersenen worden gemeten en weergegeven in plaats en tijd. De
parameters hiervan zijn: moment en duur van optreden, grootte van de amplitude en de polariteit
van de golf. De polariteit is positief als de golf naar beneden is en negatief als de golf naar boven
gaat. De eerste helft van de golf (opgaande deel) bepaalt de polariteit van de potentiaalverandering.
Een eeg wordt verstoord door het lichtnet (wisselspanning, 50 Hz, brom in eeg) en de elektrische
activiteit van het hart (volumegeleiding, far field-potentiaal). Een gewone versterker versterkt ook
deze verstoringen. En als dit kapot gaat, kan er een grote stroom gaan lopen via de patient naar de
aarde. Daarom wordt een eeg met een verschilversterker gemeten (2 ingangen, 1 uitgang). Hiermee
worden de verstoringen ook gemeten, maar deze beïnvloeden beide ingangen evenveel waardoor
het potentiaalverschil nul is.
Verschilmeting
Je kunt meten ten opzichte van een ideale referentie, een absoluut nulpunt, dit geeft absolute
waarden. Het kan ook met een niet-ideale referentie, dit geeft relatieve waarden. Bij een relatieve
meting krijg je 2 gegevens: de grootte van het verschil (amplitude) en het teken van de polariteit van
het verschil.
De verschilversterker heeft 2 ingangen, de eerste is voor de afleidelektrode en de tweede voor de
opnamereferentie-elektrode (referentiekabeltje op voorhoofd). De ideale opnamereferentie is
elektronisch inactief (op bot geplaatst). De verschillende manieren waarop potentiaalverschillen
worden gemeten, zijn afleidingen.
Parate kennisvragen
1. Wat zijn parameters?
Meetbare eigenschappen van een potentiaalverandering
2. Wat zijn de parameters van een potentiaalverandering?
- Moment en duur van optreden
- Grootte van de amplitude
- Polariteit van de golf
3. Hoeveel ingangen heeft een gewone versterker?
1 ingang en 1 uitgang
4. Wat is brom?
Elektrische vervuiling van het EEG
5. Wat is een near field-potentiaal?
Potentialen die alleen op korte afstand van de oorsprong geregistreerd kunnen worden.
6. Hoeveel ingangen heeft een verschilversterker?
2 ingangen en 1 uitgang
7. Wat is een absolute meting?
Een meting met een absoluut nulpunt is zodat er een absolute waarde berekent kan worden.
8. Wat is een relatieve meting?
Een meting zonder absoluut nulpunt. Waarden kunnen tegen elkaar vergeleken worden
maar er kan geen waarde aan gehangen worden.
,9. Welke twee gegevens levert een verschilmeting op?
De grootte van het verschil en de polariteit van het verschil
10. wat is de relatie tussen polariteit en de volgorde waarin tussen twee elektroden gemeten
wordt?
Spanningen worden gemeten ten op zichte van elkaar. Als de spanning bij A groter is ten
opzicht van B dan is de polariteit positief.
11. Ten opzichte van welke elektrode worden alle andere elektroden opgenomen tijdens een
digitale registratie?
De opnamereferentie-elektrode.
12. Wat is het verschil tussen opnamereferentie-elektrode en referentie-elektrode?
De opnamereferentie elektrode is de losse elektrode in het gezicht. Tegen deze elektrode
worden de andere elektroden vergeleken. De referentie elektrode is de elektrode waartegen
een andere afleidelektrode wordt uitgezet.
13. Wat is een groot voordeel van digitale registraties?
De gemeten potentiaalverschillen kunnen worden bewerkt door andere afleidingen te
kiezen.
, Hoofdstuk 2: Afleidingen
Afleidingen bij een eeg zijn de wijzen en volgorde waarop een signaal weergegeven wordt. Er zijn 2
basisafleidtechnieken waarmee combinaties gemaakt kunnen worden:
Bipolaire serieafleiding met:
- Kleine afstanden tussen de elektroden
- Grote afstanden tussen de elektroden
Referentieafleidingen:
- Naar een gemeenschappelijke referentie
- Naar de gemeenschappelijke gemiddelde referentie
- De source-referentie
De regels voor het maken van combinaties zijn:
- Eenvoudig en overzichtelijk houden
- Gelijke afstanden tussen elektroden
- Bipolaire serie in één lijn Figuur 1 10-20 systeem
- Voor-achterwaarts (longitudinaal) en links-rechts (transversaal)
Een transversale afleiding die loopt over frontopolair of occipitaal, heet coronaire
serieafleiding.
- Symmetrisch opgebouwde afleidingen
Veelgebruikte afleidingen
Bipolaire serieafleidingen met kleine afstanden tussen de elektroden
Longitudinale of transversale afleiding, kan ook samen gebruikt worden.
De longitudinale afleiding is de dubbele banaan. Dit bestaat uit 2 symmetrische
longitudinale reeksen parasagittaal (mediaal) en twee symmetrische longitudinale
reeksen langs de basis (lateraal) en een longitudinale reeks over de middellijn
(mediaan). De dubbele banaan wordt gebruikt om links en rechts van de hersenen
goed te vergelijken en gelokaliseerde afwijkingen zijn goed te zien.
Figuur 2 longitudinale
afleiding, dubbele banaan
De transversale afleiding begint vaak bij T4 of A2. Een transversale afleiding wordt
ook gebruikt om gelokaliseerde afwijkingen op te sporen.
Figuur 3 Achterste coronaire afleiding
Figuur 4 Voorste coronaire afleiding
Longitudinale en transversale afleiding kunnen gecombineerd worden tot een kruisafleiding om zo de
lokale activiteit van een klein gebied te bestuderen. Een voorbeeld van een kruisafleiding is figuur 5.
Met deze afleiding kan het mu-ritme en lokale afwijkingen in het centrale gebied onderzocht
worden. In figuur 6 kunnen temporale afwijkingen worden onderzocht. En in figuur 7 wordt gekeken
naar de mediaan.
