Mcfadden
Inhoudsopgave
Hoofdstuk 10:......................................................................................................... 2
10.1: principes van hormonale regulering:..........................................................2
10.2: stoornissen van de glucoseregulering en bijbehorende geneesmiddelen:. 2
10.3: hormonale regulering van de menstruatiecyclus en bijbehorende
geneesmiddelen:................................................................................................. 4
10.4: de schildklier: anatomie, fysiologie, pathologie en bijbehorende
geneesmiddelen:................................................................................................. 5
, Hoofdstuk 10:
10.1: principes van hormonale regulering:
Het hormonale stelsel en zenuwstelsel werken samen. Er zijn verschillende
soorten hormonen:
Peptidehormonen: deze zijn hydrofiel en lossen op in water. Hieruit volgt dat ze
lipofoob (vetafstotend) zijn en dus niet in vet oplossen. Celmembranen zijn
vetachtige structuren, dus kunnen ze er niet door, dus binden ze zich aan de
buitenkant van celmembranen aan receptoren.
Steroïdhormonen: zijn allemaal afgeleid van cholesterol. Ze zijn vet oplosbaar en
passeren dus de celmembraan. Vaak zetten ze aan tot productie van eiwitten.
Animehormonen: zijn afgeleid van het aminozuur tyrosine en hebben
verschillende werkingen.
10.2: stoornissen van de glucoseregulering en
bijbehorende geneesmiddelen:
Glucose wordt in de cellen afgebroken om ATP te maken. Het kan ook worden
omgezet in glycogeen. Dit wordt opgeslagen in de hepatocyten en kan weer in
glucose worden omgezet als de glucosespiegel daalt. Bij hypoglykemie kunnen
neurologische processen in de hersenen nadelig worden beïnvloed. Bij
hyperglykemie kunnen ook neurologische stoornissen ontstaan, zoals onscherp
zien en hoofdpijn. Chronische hyperglykemie is een kenmerk van diabetes.
De hersenen zijn gevoelig voor een daling van de glucosespiegel, omdat deze
voor hun energie volledig afhankelijk zijn van glucose en zelf kan het weinig
glucose opslaan.
De pancreas heeft twee rollen; spijsverteringsenzymen afgeven en insuline en
glucagon aan het bloed afgeven. De twee hormonen worden uitgescheiden door
kleine groepjes kliercellen dei de eilandjes van Langerhans worden genoemd. De
alfacellen (produceren glucagon) en de bètacellen (produceren insuline).
Bij een stijging van de spiegel geven de betacellen meer insuline aan het bloed
af. Insuline stimuleert cellen, vooral vet- en spiercellen, om glucose uit het bloed
op te nemen. Het is een relatief groot molecuul en heeft een
glucosetransporteiwit nodig om een membraan te passeren en de cel binnen te
gaan.
glucagon werkt als tegenovergestelde van insuline, het verhoogt de
glucosespiegel en stimuleert processen waarbij glucose wordt gespaard. Het
stimuleert vooral levercellen om opgeslagen glycogeen om te zetten in glucose
en deze glucose aan het bloed af te geven.
DM1 is het gevolg van vernietiging van insuline producerende bètacellen van de
pancreas door het immuunsysteem. Hierdoor wordt er geen insuline meer
geproduceerd en om de spiegel te reguleren, moet regelmatig insuline worden
geïnjecteerd.
Inhoudsopgave
Hoofdstuk 10:......................................................................................................... 2
10.1: principes van hormonale regulering:..........................................................2
10.2: stoornissen van de glucoseregulering en bijbehorende geneesmiddelen:. 2
10.3: hormonale regulering van de menstruatiecyclus en bijbehorende
geneesmiddelen:................................................................................................. 4
10.4: de schildklier: anatomie, fysiologie, pathologie en bijbehorende
geneesmiddelen:................................................................................................. 5
, Hoofdstuk 10:
10.1: principes van hormonale regulering:
Het hormonale stelsel en zenuwstelsel werken samen. Er zijn verschillende
soorten hormonen:
Peptidehormonen: deze zijn hydrofiel en lossen op in water. Hieruit volgt dat ze
lipofoob (vetafstotend) zijn en dus niet in vet oplossen. Celmembranen zijn
vetachtige structuren, dus kunnen ze er niet door, dus binden ze zich aan de
buitenkant van celmembranen aan receptoren.
Steroïdhormonen: zijn allemaal afgeleid van cholesterol. Ze zijn vet oplosbaar en
passeren dus de celmembraan. Vaak zetten ze aan tot productie van eiwitten.
Animehormonen: zijn afgeleid van het aminozuur tyrosine en hebben
verschillende werkingen.
10.2: stoornissen van de glucoseregulering en
bijbehorende geneesmiddelen:
Glucose wordt in de cellen afgebroken om ATP te maken. Het kan ook worden
omgezet in glycogeen. Dit wordt opgeslagen in de hepatocyten en kan weer in
glucose worden omgezet als de glucosespiegel daalt. Bij hypoglykemie kunnen
neurologische processen in de hersenen nadelig worden beïnvloed. Bij
hyperglykemie kunnen ook neurologische stoornissen ontstaan, zoals onscherp
zien en hoofdpijn. Chronische hyperglykemie is een kenmerk van diabetes.
De hersenen zijn gevoelig voor een daling van de glucosespiegel, omdat deze
voor hun energie volledig afhankelijk zijn van glucose en zelf kan het weinig
glucose opslaan.
De pancreas heeft twee rollen; spijsverteringsenzymen afgeven en insuline en
glucagon aan het bloed afgeven. De twee hormonen worden uitgescheiden door
kleine groepjes kliercellen dei de eilandjes van Langerhans worden genoemd. De
alfacellen (produceren glucagon) en de bètacellen (produceren insuline).
Bij een stijging van de spiegel geven de betacellen meer insuline aan het bloed
af. Insuline stimuleert cellen, vooral vet- en spiercellen, om glucose uit het bloed
op te nemen. Het is een relatief groot molecuul en heeft een
glucosetransporteiwit nodig om een membraan te passeren en de cel binnen te
gaan.
glucagon werkt als tegenovergestelde van insuline, het verhoogt de
glucosespiegel en stimuleert processen waarbij glucose wordt gespaard. Het
stimuleert vooral levercellen om opgeslagen glycogeen om te zetten in glucose
en deze glucose aan het bloed af te geven.
DM1 is het gevolg van vernietiging van insuline producerende bètacellen van de
pancreas door het immuunsysteem. Hierdoor wordt er geen insuline meer
geproduceerd en om de spiegel te reguleren, moet regelmatig insuline worden
geïnjecteerd.
