Samenvatting artikelen Overheidsbeleid & Wetgeving 2018/2019.
Artikel 1:
“In de knel tussen ideaal en bezuiniging”- Groene Amsterdammer.
- Psychiatrische patiënten moeten in de wijk wonen, dit is een ideaal van de GGZ maar
voornamelijk een kostenbesparing voor de overheid. Dit pakt tot nu toe niet goed uit
want er is te weinig ambulante hulp om patiënten in de wijk te laten wonen,
- Voor de GGZ is het een ideaal, voor de overheid een kostenbesparing. Dit is geen
goede combinatie omdat er twee verschillende doelen achter de verandering zitten.
- Er is veel sprake van beddenafbouw dit betekent het schrappen van locaties om te
verblijven, behandeltrajecten en GGZ medewerkers (bezuiniging).
- De reden hierachter is dat men er van uit gaat dat te lang in een instelling verblijven
ongezond is. Dit kan leiden tot hospitalisatie. Cliënten moeten juist zelfstandig en
zelfredzaam zijn.
- De beddenafbouw verloopt te snel. Er was geen goed plan voor kijk maar naar de
weinig ambulante zorg.
, Artikel 2: “Position paper betreffende evaluatie jeugdwet” Kinderombudsvrouw.
Er is frictie tussen het Kinderrechtenverdrag en de Jeugdwet:
1. Te grote verschillen
Tussen gemeenten is er te veel verschil met betrekking tot jeugdhulp. Zo kan het zijn dat in
gemeente X de wachtlijst twee maanden is en in gemeente Y een jaar. Ook worden er te
veel verschillende behandelingen per gemeente aangeboden.
2. Het ontwikkelingsbelang van het kind staat niet voorop, de transformatiedoelen zijn
leidend.
Er wordt te veel nadruk gelegd op het behalen van de doelen. Voorbeeld: er wordt veel
verwezen naar ‘eigen kracht’ zonder te kijken of dit passend is voor de hulpvraag en of het
eigen netwerk dit uberhaupt aankan.
3. Kinderen worden niet altijd gehoord.
Kinderen en jeugdigen die te maken krijgen met jeugdhulp hebben weinig tot geen inspraak
in hun eigen jeugdhulp.
Knelpunten in de uitvoeringspraktijk met nieuwe Jeugdwet:
1. Beschikbaarheid van de zorg.
De wachtlijsten zijn erg lang en er is een tekort aan plaatsingsmogelijkheden (denk aan
beddenafbouw). Soms worden zelfs vrijwilligers ingezet om deze wachttijd te overbruggen.
Hier zijn vrijwilligers natuurlijk niet voor en ze zijn zeker niet bevoegd om jeugdhulp te
verlenen.
2. Groot verloop van personeel.
Cliënten krijgen te maken met veel verschillende hulpverleners omdat er een groot verloop is
van personeel. Er gaat veel personeel vanwege zware werkomstandigheden weg maar er
komt ook weer nieuw personeel bij.
3. Kwaliteit/ diagnostiek is niet altijd voldoende.
Er wordt gevraagd dat jeugdhulp wordt geboden binnen een multidisciplinair team. Aan deze
eis wordt niet altijd voldaan. Hierdoor is er te weinig kennis en worden soms onjuiste
diagnoses gesteld waardoor het kind de onjuiste hulp krijgt.
4. Gebrek aan regie.
Er wordt veel samengewerkt binnen de zorg, maar dat zorgt er ook voor dat er veel naar
elkaar gewezen wordt. Niemand neemt een beslissing.
5. Integrale aanpak ontbreekt.
De term ‘één gezin, één plan, één hulpverlener’ ontbreekt vaak.
6. Geen continuïteit van zorg na achttiende verjaardag.
Jeugdhulp loopt tot je 18e verjaardag. Na deze leeftijd is er weinig zorg voor deze kinderen.
De ombudsvrouw geeft de volgende aanwijzingen:
- Maak gebruik van stelselverantwoordelijkheid.
De verschillen tussen de regio’s zijn nu te groot. Dat er verschil tussen regio’s is is niet erg
mits dit gaat om de behoeften in die regio.
- Zet het ontwikkelingsbelang van het kind centraal.
- Laat kinderen hun stem horen en inspraak hebben in hun eigen hulp.
- Ga voor een integrale aanpak.
- Voor kwaliteit mag betaald worden
Zorg voor middelen als scholing en werf meer nieuw personeel.
Artikel 1:
“In de knel tussen ideaal en bezuiniging”- Groene Amsterdammer.
- Psychiatrische patiënten moeten in de wijk wonen, dit is een ideaal van de GGZ maar
voornamelijk een kostenbesparing voor de overheid. Dit pakt tot nu toe niet goed uit
want er is te weinig ambulante hulp om patiënten in de wijk te laten wonen,
- Voor de GGZ is het een ideaal, voor de overheid een kostenbesparing. Dit is geen
goede combinatie omdat er twee verschillende doelen achter de verandering zitten.
- Er is veel sprake van beddenafbouw dit betekent het schrappen van locaties om te
verblijven, behandeltrajecten en GGZ medewerkers (bezuiniging).
- De reden hierachter is dat men er van uit gaat dat te lang in een instelling verblijven
ongezond is. Dit kan leiden tot hospitalisatie. Cliënten moeten juist zelfstandig en
zelfredzaam zijn.
- De beddenafbouw verloopt te snel. Er was geen goed plan voor kijk maar naar de
weinig ambulante zorg.
, Artikel 2: “Position paper betreffende evaluatie jeugdwet” Kinderombudsvrouw.
Er is frictie tussen het Kinderrechtenverdrag en de Jeugdwet:
1. Te grote verschillen
Tussen gemeenten is er te veel verschil met betrekking tot jeugdhulp. Zo kan het zijn dat in
gemeente X de wachtlijst twee maanden is en in gemeente Y een jaar. Ook worden er te
veel verschillende behandelingen per gemeente aangeboden.
2. Het ontwikkelingsbelang van het kind staat niet voorop, de transformatiedoelen zijn
leidend.
Er wordt te veel nadruk gelegd op het behalen van de doelen. Voorbeeld: er wordt veel
verwezen naar ‘eigen kracht’ zonder te kijken of dit passend is voor de hulpvraag en of het
eigen netwerk dit uberhaupt aankan.
3. Kinderen worden niet altijd gehoord.
Kinderen en jeugdigen die te maken krijgen met jeugdhulp hebben weinig tot geen inspraak
in hun eigen jeugdhulp.
Knelpunten in de uitvoeringspraktijk met nieuwe Jeugdwet:
1. Beschikbaarheid van de zorg.
De wachtlijsten zijn erg lang en er is een tekort aan plaatsingsmogelijkheden (denk aan
beddenafbouw). Soms worden zelfs vrijwilligers ingezet om deze wachttijd te overbruggen.
Hier zijn vrijwilligers natuurlijk niet voor en ze zijn zeker niet bevoegd om jeugdhulp te
verlenen.
2. Groot verloop van personeel.
Cliënten krijgen te maken met veel verschillende hulpverleners omdat er een groot verloop is
van personeel. Er gaat veel personeel vanwege zware werkomstandigheden weg maar er
komt ook weer nieuw personeel bij.
3. Kwaliteit/ diagnostiek is niet altijd voldoende.
Er wordt gevraagd dat jeugdhulp wordt geboden binnen een multidisciplinair team. Aan deze
eis wordt niet altijd voldaan. Hierdoor is er te weinig kennis en worden soms onjuiste
diagnoses gesteld waardoor het kind de onjuiste hulp krijgt.
4. Gebrek aan regie.
Er wordt veel samengewerkt binnen de zorg, maar dat zorgt er ook voor dat er veel naar
elkaar gewezen wordt. Niemand neemt een beslissing.
5. Integrale aanpak ontbreekt.
De term ‘één gezin, één plan, één hulpverlener’ ontbreekt vaak.
6. Geen continuïteit van zorg na achttiende verjaardag.
Jeugdhulp loopt tot je 18e verjaardag. Na deze leeftijd is er weinig zorg voor deze kinderen.
De ombudsvrouw geeft de volgende aanwijzingen:
- Maak gebruik van stelselverantwoordelijkheid.
De verschillen tussen de regio’s zijn nu te groot. Dat er verschil tussen regio’s is is niet erg
mits dit gaat om de behoeften in die regio.
- Zet het ontwikkelingsbelang van het kind centraal.
- Laat kinderen hun stem horen en inspraak hebben in hun eigen hulp.
- Ga voor een integrale aanpak.
- Voor kwaliteit mag betaald worden
Zorg voor middelen als scholing en werf meer nieuw personeel.
