Samenvatting psychologie en de multiculturele samenleving
Cultuur heeft betrekking op gedragingen en ervaringen die het resultaat zijn van een
leerproces. Nu is aan elk menselijk gedrag een leerproces voorafgegaan. Wanneer wij over
cultuur spreken, verwijzen we juist naar dit aangeleerde aspect.
De gebondenheid aan een cultuur is niet alleen een extern, maar ook een intern fenomeen.
Pas als iemand wordt geconfronteerd met een andere cultuur, beseft hij hoezeer zijn gedrag
en beleving vorm hebben gekregen in een specifieke situatie. Dan dringt het besef door dat
niet alles zo vanzelfsprekend is als voorondersteld werd.
In principe heeft elk mens welhaast oneindige mogelijkheden. De bijna beperkte
mogelijkheden worden begrensd door een noodzakelijke keuze, die richting geeft aan het
gedrag van de individuele mens.
De cultuur geeft zekerheid. Culturele gewoonten en gebruiken zijn de grote
‘vereenvoudigers’. Zij voorkomen dat een persoon ieder moment zelf moet beslissen en
improviseren.
Cultuur is een menselijk product, maar tegelijk is ze een macht buiten het individu geworden.
Mensen ontwikkelen een gewoonte of regel, waarna deze gewoonte of regel een dwingend
karakter rijgt. Het naleven ervan wordt een verplichting en reguleert vervolgens gedrag en
beleving.
De cultuur modelleert gevoelens, gedragingen en denkbeelden, zodat wij handelen, voelen
en denken in overeenstemming met (ongeschreven) voorschriften van de cultuur en tegelijk
van uitgaan dat deze uitingen uit ons zelf voortkomen. De cultuur heeft daarmee een ‘supra-
individueel’ én paradoxaal karakter. Zij schept zowel verplichtingen als de ruimte tot
menselijke vrijheid.
Paradox van cultuur; je denkt dat je origineel bent en dat je handelt op basis van eigen
inzicht maar in feite volg je patronen die ook de andere leden van de gemeenschap
kenmerken.
Wanneer we het begrip ‘cultuur’ hanteren, gaat het steeds om gedrag en ervaringen die
kenmerkend zijn voor een persoon als lid van een groep. Cultuur heeft betrekking op zaken
die in meer of mindere mate worden gedeeld door een collectief. Dat veronderstelt overigens
niet dat iedereen over precies dezelfde eigenschappen beschikt. Er is niet
noodzakelijkerwijze een psychologische uniformiteit.
Het unieke gedrag van een individu valt buiten de definitie van het begrip ‘cultuur’, ofschoon
de cultuur wel degelijk uitmaakt in hoeverre individuele eigenaardigheden toegestaan zijn.
voorts bestaan tussen het gedrag van individuen en cultuur een wederkerige relatie; cultuur
beïnvloedt het gedrag van de leden van een gemeenschap, maar omgekeerd hebben ook
individuen invloed op cultuur.
Cultuur heeft te maken met voorschriften, regels en symbolen, met betekenisgeving.
Groepen van mensen verschillen immers doordat zij aan personen en zaken een
verschillende betekenis toekennen.
Cultuur verwijst naar voorstellingen, ideeën en verwachtingen. Er bestaan 2 benaderingen
van het begrip cultuur die vaak tegenover elkaar worden gezet, maar die eigenlijk in elkaars
verlengde liggen;
- Enerzijds cultuur als iets zichtbaars
o Zoals gedragingen of materiële producten
Cultuur heeft betrekking op gedragingen en ervaringen die het resultaat zijn van een
leerproces. Nu is aan elk menselijk gedrag een leerproces voorafgegaan. Wanneer wij over
cultuur spreken, verwijzen we juist naar dit aangeleerde aspect.
De gebondenheid aan een cultuur is niet alleen een extern, maar ook een intern fenomeen.
Pas als iemand wordt geconfronteerd met een andere cultuur, beseft hij hoezeer zijn gedrag
en beleving vorm hebben gekregen in een specifieke situatie. Dan dringt het besef door dat
niet alles zo vanzelfsprekend is als voorondersteld werd.
In principe heeft elk mens welhaast oneindige mogelijkheden. De bijna beperkte
mogelijkheden worden begrensd door een noodzakelijke keuze, die richting geeft aan het
gedrag van de individuele mens.
De cultuur geeft zekerheid. Culturele gewoonten en gebruiken zijn de grote
‘vereenvoudigers’. Zij voorkomen dat een persoon ieder moment zelf moet beslissen en
improviseren.
Cultuur is een menselijk product, maar tegelijk is ze een macht buiten het individu geworden.
Mensen ontwikkelen een gewoonte of regel, waarna deze gewoonte of regel een dwingend
karakter rijgt. Het naleven ervan wordt een verplichting en reguleert vervolgens gedrag en
beleving.
De cultuur modelleert gevoelens, gedragingen en denkbeelden, zodat wij handelen, voelen
en denken in overeenstemming met (ongeschreven) voorschriften van de cultuur en tegelijk
van uitgaan dat deze uitingen uit ons zelf voortkomen. De cultuur heeft daarmee een ‘supra-
individueel’ én paradoxaal karakter. Zij schept zowel verplichtingen als de ruimte tot
menselijke vrijheid.
Paradox van cultuur; je denkt dat je origineel bent en dat je handelt op basis van eigen
inzicht maar in feite volg je patronen die ook de andere leden van de gemeenschap
kenmerken.
Wanneer we het begrip ‘cultuur’ hanteren, gaat het steeds om gedrag en ervaringen die
kenmerkend zijn voor een persoon als lid van een groep. Cultuur heeft betrekking op zaken
die in meer of mindere mate worden gedeeld door een collectief. Dat veronderstelt overigens
niet dat iedereen over precies dezelfde eigenschappen beschikt. Er is niet
noodzakelijkerwijze een psychologische uniformiteit.
Het unieke gedrag van een individu valt buiten de definitie van het begrip ‘cultuur’, ofschoon
de cultuur wel degelijk uitmaakt in hoeverre individuele eigenaardigheden toegestaan zijn.
voorts bestaan tussen het gedrag van individuen en cultuur een wederkerige relatie; cultuur
beïnvloedt het gedrag van de leden van een gemeenschap, maar omgekeerd hebben ook
individuen invloed op cultuur.
Cultuur heeft te maken met voorschriften, regels en symbolen, met betekenisgeving.
Groepen van mensen verschillen immers doordat zij aan personen en zaken een
verschillende betekenis toekennen.
Cultuur verwijst naar voorstellingen, ideeën en verwachtingen. Er bestaan 2 benaderingen
van het begrip cultuur die vaak tegenover elkaar worden gezet, maar die eigenlijk in elkaars
verlengde liggen;
- Enerzijds cultuur als iets zichtbaars
o Zoals gedragingen of materiële producten
