Betoog Welvaart - Business Ethics
Onder welvaart verstaan we de mate waarin men in staat is de primaire levensbehoeften, zoals
voeding, kleding en onderdak te verwerven en te behouden. Het wordt vaak geassocieerd met veel
geld hebben. Toch kun je de betekenis van het begrip welvaart ook in ruimere zin bekijken. Dit in de
vorm van gelijkheid van inkomsten, het milieu waarin we leven, je gezondheid, enzovoort.
Dit laatste is belangrijker dan ooit. We moeten goed voor onszelf zorgen om gezond en fit blijven. Dit
door gezond te eten, voldoende te bewegen en de tijd te nemen om te ontspannen. Toch lukt dit
niet altijd, we kunnen allemaal ziek worden. Of het nou een griep is, een langdurige
levensbedreigende ziekte of een gebroken been door een ongeluk.
De werkgever moet hier de kosten voor dragen, dit is door de wet bepaald. Deze kosten kunnen zeer
hoog oplopen wanneer de ziekte langere tijd duurt. Maar is dit wel altijd even eerlijk? Want nemen
we wel genoeg verantwoordelijkheid voor onze eigen gezondheid? Hebben we niet te veel slechten
gewoonten, zoals roken, drinken en slecht eten? Zoeken we een ongeluk niet op door een gevaarlijke
sport te beoefenen? En melden we ons niet te makkelijk ziek?
Mijn stelling is dan ook: “De medewerker moet verantwoordelijkheid nemen voor zijn eigen
gezondheid, omdat de werkgever de kosten moet dragen bij ziekte.”
Ik vind zeker dat we allemaal onze verantwoordelijkheid moeten nemen voor onze gezondheid. Dit
niet alleen omdat onze werkgever waar we met veel plezier bij werken de kosten moet dragen. Maar
ook omdat we eigen verantwoordelijkheid willen over ons leven. Wanneer je echt ziek bent, ben je
natuurlijk gewoon ziek, maar je moet je niet om de kleinste dingen ziekmelden en daarmee je
werkgever belasten.
Eerste argument
Mijn eerste argument voor deze stelling is het feit dat de werkgever altijd het loon moet doorbetalen
bij ziekte. Een ongeluk zit in een klein hoekje en kan je ook gewoon pech hebben. Maar wanneer de
medewerker ziek wordt door een stommiteit of eigen schuld zal dit zeker tot frustratie leiden bij de
werkgever. Voorbeelden hiervan zijn een medewerker die zijn been breekt, omdat ie dronken van
een trap valt en vervolgens weken niet kan werken, maar ook een werknemer die een
borstvergroting ondergaat en door een bacterie doodziek wordt en niet kan werken.
In artikel 7:629 BW staat dat de werkgever verplicht is 70% van het vastgestelde loon te betalen voor
de tijd gedurende welke de werknemer niet in staat is om zijn werkzaamheden te verrichten wegens
ziekte, zwangerschap of bevalling met een maximum van 104 weken. (Maxius.nl, n.d.) Daarnaast
moet de werkgever de werkzaamheden die niet uitgevoerd worden ook nog opvangen met andere
krachten. Dit kost de werkgever dus twee keer zo veel!
Er is een mogelijkheid om als werkgever de loondoorbetaling bij ziekte van een medewerker aan te
vechten in de rechtzaal. Dit wanneer je denkt te kunnen bewijzen dat de medewerker de ziekte had
kunnen voorkomen of zelfs met opzet ziek is geworden. Hier is wel een stevig dossier voor nodig en
andere bewijsstukken.
Echter is het antwoord op de vraag of de werkgever de medewerker moet doorbetalen tijdens ziekte
in vrijwel alle gevallen ‘JA’. Natuurlijk is het soms oneerlijk dat een werkgever moet opdraaien voor
de domme acties van zijn medewerkers, die ook nog in de vrije tijd zijn begaan. Toch is het alternatief
ook niet aantrekkelijk. Dan moet steeds worden uitgevochten of de werkgever aansprakelijk is voor
de arbeidsongeschiktheid en zo ja voor welk deel. Dat leidt tot nare discussies en ellenlange
rechtszaken. Uiteindelijk is daar volgens Oelen niemand bij gebaat. (Oelen, 2019) Dit kan vervolgens
ook de werkrelatie beschadigen en voor nog langer verzuim zorgen.
Onder welvaart verstaan we de mate waarin men in staat is de primaire levensbehoeften, zoals
voeding, kleding en onderdak te verwerven en te behouden. Het wordt vaak geassocieerd met veel
geld hebben. Toch kun je de betekenis van het begrip welvaart ook in ruimere zin bekijken. Dit in de
vorm van gelijkheid van inkomsten, het milieu waarin we leven, je gezondheid, enzovoort.
Dit laatste is belangrijker dan ooit. We moeten goed voor onszelf zorgen om gezond en fit blijven. Dit
door gezond te eten, voldoende te bewegen en de tijd te nemen om te ontspannen. Toch lukt dit
niet altijd, we kunnen allemaal ziek worden. Of het nou een griep is, een langdurige
levensbedreigende ziekte of een gebroken been door een ongeluk.
De werkgever moet hier de kosten voor dragen, dit is door de wet bepaald. Deze kosten kunnen zeer
hoog oplopen wanneer de ziekte langere tijd duurt. Maar is dit wel altijd even eerlijk? Want nemen
we wel genoeg verantwoordelijkheid voor onze eigen gezondheid? Hebben we niet te veel slechten
gewoonten, zoals roken, drinken en slecht eten? Zoeken we een ongeluk niet op door een gevaarlijke
sport te beoefenen? En melden we ons niet te makkelijk ziek?
Mijn stelling is dan ook: “De medewerker moet verantwoordelijkheid nemen voor zijn eigen
gezondheid, omdat de werkgever de kosten moet dragen bij ziekte.”
Ik vind zeker dat we allemaal onze verantwoordelijkheid moeten nemen voor onze gezondheid. Dit
niet alleen omdat onze werkgever waar we met veel plezier bij werken de kosten moet dragen. Maar
ook omdat we eigen verantwoordelijkheid willen over ons leven. Wanneer je echt ziek bent, ben je
natuurlijk gewoon ziek, maar je moet je niet om de kleinste dingen ziekmelden en daarmee je
werkgever belasten.
Eerste argument
Mijn eerste argument voor deze stelling is het feit dat de werkgever altijd het loon moet doorbetalen
bij ziekte. Een ongeluk zit in een klein hoekje en kan je ook gewoon pech hebben. Maar wanneer de
medewerker ziek wordt door een stommiteit of eigen schuld zal dit zeker tot frustratie leiden bij de
werkgever. Voorbeelden hiervan zijn een medewerker die zijn been breekt, omdat ie dronken van
een trap valt en vervolgens weken niet kan werken, maar ook een werknemer die een
borstvergroting ondergaat en door een bacterie doodziek wordt en niet kan werken.
In artikel 7:629 BW staat dat de werkgever verplicht is 70% van het vastgestelde loon te betalen voor
de tijd gedurende welke de werknemer niet in staat is om zijn werkzaamheden te verrichten wegens
ziekte, zwangerschap of bevalling met een maximum van 104 weken. (Maxius.nl, n.d.) Daarnaast
moet de werkgever de werkzaamheden die niet uitgevoerd worden ook nog opvangen met andere
krachten. Dit kost de werkgever dus twee keer zo veel!
Er is een mogelijkheid om als werkgever de loondoorbetaling bij ziekte van een medewerker aan te
vechten in de rechtzaal. Dit wanneer je denkt te kunnen bewijzen dat de medewerker de ziekte had
kunnen voorkomen of zelfs met opzet ziek is geworden. Hier is wel een stevig dossier voor nodig en
andere bewijsstukken.
Echter is het antwoord op de vraag of de werkgever de medewerker moet doorbetalen tijdens ziekte
in vrijwel alle gevallen ‘JA’. Natuurlijk is het soms oneerlijk dat een werkgever moet opdraaien voor
de domme acties van zijn medewerkers, die ook nog in de vrije tijd zijn begaan. Toch is het alternatief
ook niet aantrekkelijk. Dan moet steeds worden uitgevochten of de werkgever aansprakelijk is voor
de arbeidsongeschiktheid en zo ja voor welk deel. Dat leidt tot nare discussies en ellenlange
rechtszaken. Uiteindelijk is daar volgens Oelen niemand bij gebaat. (Oelen, 2019) Dit kan vervolgens
ook de werkrelatie beschadigen en voor nog langer verzuim zorgen.
