Juridische aspecten van mediation
Hoofdstuk 1 – Veel gestelde vragen
Niet van belang
Hoofdstuk 2 – Het juridische kader van mediation
2.1 Inleiding
Mediation berust op een primair samenstel van psychologische inzichten die vertaald zijn in een
specifiek proces en een aantal interventiemethoden. Vaak wordt mediation toegepast om conflicten
op te lossen in een juridische context. Een vakbekwaam uitgevoerde mediation vereist dat de
mediator op de hoogte is van de relevante juridische kwesties die bij een bepaald soort conflict
kunnen spelen. De partijen maken ook met de mediator afspraken over de mediation waarbij ze
rechten en plichten op zich nemen. Daar zitten ook juridische aspecten aan.
2.2 Mediation is primair overeenkomstenrecht
De verhouding tussen betrokkenen in de mediation wordt bepaald door de afspraken die zij met
elkaar maken. Deze verhoudingen spelen zich af op drie niveaus:
Relatie tussen partijen onderling
Relatie tussen mediator en partijen
Relatie tussen mediator en mediationorganisatie
De relatie tussen de partijen onderling en de mediator en de partijen hebben hun basis in de
mediationovereenkomst. De relatie tussen de mediator en de mediationorganisatie wordt door de
toetredingsovereennkomst bepaald. Hierbij onderwerpt de mediator zich aan het klacht- en
tuchtrecht. Als partijen hun conflict oplossen wordt dit uitgewerkt in de vaststellingsovereenkomst.
Mediation in burgerlijke en handelszaken worden vastgelegd in de Europese regelgeving waardoor
het een wettelijke basis zal vinden. Dit legt rechten en plichten op aan partijen en de mediator.
De Wet op de Rechtsbijstand maakt melding van mediation. Hierdoor wordt aan onvermogende en
minvermogende financiële bijstand geboden als zij een partij zijn in een mediation en de mediator
aan bepaalde eisen voldoet.
2.3 Tien belangrijke beperkingen van een overeenkomst
Partijen hebben contractsvrijheid. Dit houdt in dat partijen vrij zijn om afspraken te maken, zoals zij
dat zelf goed vinden tenzij uit de wet het tegendeel blijkt. De burger mag alles doen zolang de wet
het niet expliciet heeft verboden. De overheid mag bij het uitoefenen van specifieke overheidstaken
alleen doen wat gebaseerd is op een wettelijke regeling. Dit wordt legaliteitsvereiste genoemd.
1
Hoofdstuk 1 – Veel gestelde vragen
Niet van belang
Hoofdstuk 2 – Het juridische kader van mediation
2.1 Inleiding
Mediation berust op een primair samenstel van psychologische inzichten die vertaald zijn in een
specifiek proces en een aantal interventiemethoden. Vaak wordt mediation toegepast om conflicten
op te lossen in een juridische context. Een vakbekwaam uitgevoerde mediation vereist dat de
mediator op de hoogte is van de relevante juridische kwesties die bij een bepaald soort conflict
kunnen spelen. De partijen maken ook met de mediator afspraken over de mediation waarbij ze
rechten en plichten op zich nemen. Daar zitten ook juridische aspecten aan.
2.2 Mediation is primair overeenkomstenrecht
De verhouding tussen betrokkenen in de mediation wordt bepaald door de afspraken die zij met
elkaar maken. Deze verhoudingen spelen zich af op drie niveaus:
Relatie tussen partijen onderling
Relatie tussen mediator en partijen
Relatie tussen mediator en mediationorganisatie
De relatie tussen de partijen onderling en de mediator en de partijen hebben hun basis in de
mediationovereenkomst. De relatie tussen de mediator en de mediationorganisatie wordt door de
toetredingsovereennkomst bepaald. Hierbij onderwerpt de mediator zich aan het klacht- en
tuchtrecht. Als partijen hun conflict oplossen wordt dit uitgewerkt in de vaststellingsovereenkomst.
Mediation in burgerlijke en handelszaken worden vastgelegd in de Europese regelgeving waardoor
het een wettelijke basis zal vinden. Dit legt rechten en plichten op aan partijen en de mediator.
De Wet op de Rechtsbijstand maakt melding van mediation. Hierdoor wordt aan onvermogende en
minvermogende financiële bijstand geboden als zij een partij zijn in een mediation en de mediator
aan bepaalde eisen voldoet.
2.3 Tien belangrijke beperkingen van een overeenkomst
Partijen hebben contractsvrijheid. Dit houdt in dat partijen vrij zijn om afspraken te maken, zoals zij
dat zelf goed vinden tenzij uit de wet het tegendeel blijkt. De burger mag alles doen zolang de wet
het niet expliciet heeft verboden. De overheid mag bij het uitoefenen van specifieke overheidstaken
alleen doen wat gebaseerd is op een wettelijke regeling. Dit wordt legaliteitsvereiste genoemd.
1
