Spierwerking bij inspanning - hoofdstuk 3
Spiervezeltypen en inspanning
Spiervezeltypen
Spieren worden door training versterkt en bveter toegerust voor de taak die zij vervullen. Spieren
blijken niet bij iedereen dezelfde samenstelling te hebben, dat i al vanaf de geboorte het geval.
Onderzoek naar spiersamenstelling heeft uitgeweze dat er verschillende typen spiervezels bestaan,
die verschillende contractiele en metabole eigenschappen hebben en die in verschillende mate
aerobe of anaerobe taken getraind kunnen worden.
De spiervezeltypen zijn op vele manieren te onderscheiden. Ze worden bescherven naar kleur(witte
en rode vezels), contractiesnelheid, enzymsamenstelling, naar glycogeen- of vetvoorraad en naar de
omzettingssnelheid van ATP door het myosine-ATP-ase enzym op de myosinekoppen in de
myosinefilamenten.
Het blijkt dat spiervezels afhankelijk van hun mate van training of inactiviteit andere myosines
inbouwen in de sacromeren.
Ongetrainde personen hebben een 50-50 verdeling van spiervezels type I en type II. Door een
veranderende belastingprikkel wordt in de spiervezels het DNA voor de codering van myosine
aangesproken, waarbij de cel andere myosine gaat maken. Deze plasticiteit van reageren op
belastingprikkels geeft een dynamisch beeld van het aanpassingsvermogen van een spier, dat
genetisch is vastgelegd.
Diverse indelingsmogelijkheden van spiervezelstypen
Rode spiervezels Intermediaire vezels Witte spiervezels
Tonische vezels Fasische vezels
Langzame vezels Snelle vezels
Aerobe vezels Anaerobe vezels
Slow oxidative (SO) Fast oxidative glycolytic(FOG) Fast glycolytic(FG)
Slow twitch(ST) Fast twitch a(FTA) Fast twitch b(FTB)
Fatigue resistant(FR) Fast fatiguable(FF)
Type I Type IIa Type IIx
Type C Type B Type A
Slow-twitch fibers, gebruiken weinig energie, doen dat voornamelijk aeroob door verbranding van
vetzuren en kunnen dit zeer lang volhouden. Zij worden type I vezels genoemd, naar hun langzame
myosine-ATP-ase.
Bij het vermeerderen van de benodigde kracht worden steeds meer motorische eenheden
ingeschakeld om hun bijdrage aan de contractie te leveren. Dit zijn vezels met een snellere contractie
bij activatie. Ze produceren veel meer kracht met meer en dikkere myofibrillen. Zij kunnen de kracht
ook leveren als de spier voor het leveren van vermogen te weinig zuurstof aangeleverd krijgt. Door
het bezit van myosine-ATP-ase met hoge omzettingssnelheid worden ze ingedeeld als type II vezels.
Bij de indeling van type II vezels wordt een onderscheidt gemaakt tussen type IIx en type IIa. Type IIx
is het meest gespecialiseerd in de anaerobe glycolyse en kan veel kracht leveren in anaerobe
omstandigheden. Deze kracht kan maar kort worden geleverd, want dan raakt de spier vermoeid.
Vezels van type IIa zijn intermediare vezels. Zij gebruiken zowel aerobe als anaerobe stofwisseling
met glucoseverbranding en zijn minder snel vermoeibaar.
Spiervezeltypen en inspanning
Spiervezeltypen
Spieren worden door training versterkt en bveter toegerust voor de taak die zij vervullen. Spieren
blijken niet bij iedereen dezelfde samenstelling te hebben, dat i al vanaf de geboorte het geval.
Onderzoek naar spiersamenstelling heeft uitgeweze dat er verschillende typen spiervezels bestaan,
die verschillende contractiele en metabole eigenschappen hebben en die in verschillende mate
aerobe of anaerobe taken getraind kunnen worden.
De spiervezeltypen zijn op vele manieren te onderscheiden. Ze worden bescherven naar kleur(witte
en rode vezels), contractiesnelheid, enzymsamenstelling, naar glycogeen- of vetvoorraad en naar de
omzettingssnelheid van ATP door het myosine-ATP-ase enzym op de myosinekoppen in de
myosinefilamenten.
Het blijkt dat spiervezels afhankelijk van hun mate van training of inactiviteit andere myosines
inbouwen in de sacromeren.
Ongetrainde personen hebben een 50-50 verdeling van spiervezels type I en type II. Door een
veranderende belastingprikkel wordt in de spiervezels het DNA voor de codering van myosine
aangesproken, waarbij de cel andere myosine gaat maken. Deze plasticiteit van reageren op
belastingprikkels geeft een dynamisch beeld van het aanpassingsvermogen van een spier, dat
genetisch is vastgelegd.
Diverse indelingsmogelijkheden van spiervezelstypen
Rode spiervezels Intermediaire vezels Witte spiervezels
Tonische vezels Fasische vezels
Langzame vezels Snelle vezels
Aerobe vezels Anaerobe vezels
Slow oxidative (SO) Fast oxidative glycolytic(FOG) Fast glycolytic(FG)
Slow twitch(ST) Fast twitch a(FTA) Fast twitch b(FTB)
Fatigue resistant(FR) Fast fatiguable(FF)
Type I Type IIa Type IIx
Type C Type B Type A
Slow-twitch fibers, gebruiken weinig energie, doen dat voornamelijk aeroob door verbranding van
vetzuren en kunnen dit zeer lang volhouden. Zij worden type I vezels genoemd, naar hun langzame
myosine-ATP-ase.
Bij het vermeerderen van de benodigde kracht worden steeds meer motorische eenheden
ingeschakeld om hun bijdrage aan de contractie te leveren. Dit zijn vezels met een snellere contractie
bij activatie. Ze produceren veel meer kracht met meer en dikkere myofibrillen. Zij kunnen de kracht
ook leveren als de spier voor het leveren van vermogen te weinig zuurstof aangeleverd krijgt. Door
het bezit van myosine-ATP-ase met hoge omzettingssnelheid worden ze ingedeeld als type II vezels.
Bij de indeling van type II vezels wordt een onderscheidt gemaakt tussen type IIx en type IIa. Type IIx
is het meest gespecialiseerd in de anaerobe glycolyse en kan veel kracht leveren in anaerobe
omstandigheden. Deze kracht kan maar kort worden geleverd, want dan raakt de spier vermoeid.
Vezels van type IIa zijn intermediare vezels. Zij gebruiken zowel aerobe als anaerobe stofwisseling
met glucoseverbranding en zijn minder snel vermoeibaar.
