Vragen We zijn God niet
1) Het boek is een oproep tot verbinding in de hulpverlening (p60). Welk opvoedingsideaal
fnuikt (botst) de ervaring van verbondenheid volgens de studies?
Het feit dat we de opvoeding van onze kinderen zien ( en de maatschappij dit ook zo ziet) als
een pad naar individueel materieel succes loopt in de weg van de oproep tot verbinding met
anderen. In de opvoeding wordt er te veel ingezet op het individuele en te weinig op de relatie
met anderen. Wanneer we ons niet verbinden met anderen dreigen we terecht te komen in een
vicieuze cirkel van obsessieve zelfbevrediging in een beloningssysteem, wat kan leiden tot
eenzaamheid. Je hebt verbinding nodig om te kunnen leven.
De ervaring van verbondenheid in de hulpverlening belemmerd door het opvoedingsideaal
van autonomie en zelfredzaamheid. Van Os verwijst naar studies die aantonen dat een
opvoedingsstijl die gericht is op het ontwikkelen van onafhankelijkheid en het vermijden
van afhankelijkheid, de verbondenheid tussen mensen kan ondermijnen.
Het ideaal van autonomie legt de nadruk op individuele prestaties en het vermogen om
zelfstandig te functioneren. In de context van de geestelijke gezondheidszorg kan dit ideaal
leiden tot een focus op het "fixen" van individuele problemen en het vermijden van
afhankelijkheid van anderen. Dit kan resulteren in een gebrek aan aandacht voor de sociale
en relationele aspecten van geestelijke gezondheid en het belang van verbondenheid in het
herstelproces.
Van Os pleit ervoor om verbondenheid en relationele aspecten centraal te stellen in de
hulpverlening. Hij benadrukt dat het hebben van zinvolle en ondersteunende relaties
essentieel is voor het welzijn van mensen met psychische problemen. Het boek moedigt
professionals in de geestelijke gezondheidszorg aan om een meer relationele en
persoonsgerichte benadering aan te nemen, waarbij de nadruk ligt op het opbouwen van
vertrouwen, begrip en samenwerking met de patiënten.
Het opvoedingsideaal is dus prestatiegericht daarom leven we in een prestatiegerichte
maatschappij !!! het start dus allemaal bij de opvoeding
2) Het boek is niet mals voor de DSM V. Bespreek de kritieken die men heeft op de DSM en de
praktijk die eruit voortvloeit? Bespreek telkens hoe co-creatie daarvan verschilt.
Voornaamste kritieken op de DSM5
- Diagnoses worden afgelijnd, je wordt in hokjes geduwd
Focus op het label waardoor er geen aandacht wordt gegeven aan het psychisch
lijden
- DSM gaat voorbij dan dat psychisch lijden is en zet ons op het verkeerde been
, - Wetenschappelijk: klopt het wel? Wetenschappelijks zeggen ze dat het brein voor het
psychisch lijden komt, in welke mate is dit nog waar?
- Labels = stigmatiserend
- Algoritmische ordening
Mensen op basis van een checklist bepalen of je het label hebt of niet
Gevolg? : je kijkt vanuit het label en niet vanuit de beleving van de persoon
Terwijl we als hulpverlener met menselijke verwondering moeten kijken
- Er wordt geen rekening gehouden met de context / leefwereld
- Door de vele vragenlijsten, heeft het een averechts effect, negatiever dan dat het effectief
werkt het begint hier al mis te lopen, bij de start
- Tegen medicalisering (bv antidepressiva)
Niet op lange termijn gaan gebruiken
Kijken naar medicatieafbouw
Medicatie heeft heel wat bijwerkingen
- Er wordt geen rekening met de positieve kanten van psychisch lijden (nieuwe vorm van
zelfregulatie zonder onderdrukking een legitiem streven kan zijn)
- Je hebt een diagnose nodig om hulp te krijgen (dus wat dan met personen die geen diagnoses
hebben? Kunnen ze dan geen beroep doen op hulpverlening?)
- DSM heeft een oploscultuur
- Kritiek op de taal
Men spreekt er te weinig over
Er is dus heel wat nood aan psycho educatie en voorlichting
Co creatie DSM-5
· Focus op omgeving, leefomgeving · Focus op hulpverlening binnen residentiële
· Behandelaar cruciale factor hulpverlening
· Inzetten op zelfherstellende vermogen · Focus op het label
· Kritiek op medicaliserende / · Medicaliseren
diagnosticerende · Diagnosticeren
· Hulpverlening vraagt creativiteit en out of · Hulpverlening is sterk afgelijnd
the box denken · Oploscultuur: we gaan het probleem fixen
· Aanvaarden, het positief leven inzien: Je
ding kunnen doet met de kwetsbaarheid
3) In het boek beargumenteert men dat ieder mens een psychische kwetsbaarheid heeft. Wat
maakt volgens de auteurs dat die kwetsbaarheid al dan niet tot uiting komt in psychisch
lijden? (23-24, 44-47, 76)
Psychische kwetsbaarheden hoort bij het leven, iedereen heeft er iets mee te maken
In het lichaam zitten er gen omgeving interacties , dit betekent de mate waarin
mensen genetisch verschillend gevoelig zijn voor de omgeving
o Ik met mijn genetisch materiaal kan ervoor zorgen dat ik die bepaalde
1) Het boek is een oproep tot verbinding in de hulpverlening (p60). Welk opvoedingsideaal
fnuikt (botst) de ervaring van verbondenheid volgens de studies?
Het feit dat we de opvoeding van onze kinderen zien ( en de maatschappij dit ook zo ziet) als
een pad naar individueel materieel succes loopt in de weg van de oproep tot verbinding met
anderen. In de opvoeding wordt er te veel ingezet op het individuele en te weinig op de relatie
met anderen. Wanneer we ons niet verbinden met anderen dreigen we terecht te komen in een
vicieuze cirkel van obsessieve zelfbevrediging in een beloningssysteem, wat kan leiden tot
eenzaamheid. Je hebt verbinding nodig om te kunnen leven.
De ervaring van verbondenheid in de hulpverlening belemmerd door het opvoedingsideaal
van autonomie en zelfredzaamheid. Van Os verwijst naar studies die aantonen dat een
opvoedingsstijl die gericht is op het ontwikkelen van onafhankelijkheid en het vermijden
van afhankelijkheid, de verbondenheid tussen mensen kan ondermijnen.
Het ideaal van autonomie legt de nadruk op individuele prestaties en het vermogen om
zelfstandig te functioneren. In de context van de geestelijke gezondheidszorg kan dit ideaal
leiden tot een focus op het "fixen" van individuele problemen en het vermijden van
afhankelijkheid van anderen. Dit kan resulteren in een gebrek aan aandacht voor de sociale
en relationele aspecten van geestelijke gezondheid en het belang van verbondenheid in het
herstelproces.
Van Os pleit ervoor om verbondenheid en relationele aspecten centraal te stellen in de
hulpverlening. Hij benadrukt dat het hebben van zinvolle en ondersteunende relaties
essentieel is voor het welzijn van mensen met psychische problemen. Het boek moedigt
professionals in de geestelijke gezondheidszorg aan om een meer relationele en
persoonsgerichte benadering aan te nemen, waarbij de nadruk ligt op het opbouwen van
vertrouwen, begrip en samenwerking met de patiënten.
Het opvoedingsideaal is dus prestatiegericht daarom leven we in een prestatiegerichte
maatschappij !!! het start dus allemaal bij de opvoeding
2) Het boek is niet mals voor de DSM V. Bespreek de kritieken die men heeft op de DSM en de
praktijk die eruit voortvloeit? Bespreek telkens hoe co-creatie daarvan verschilt.
Voornaamste kritieken op de DSM5
- Diagnoses worden afgelijnd, je wordt in hokjes geduwd
Focus op het label waardoor er geen aandacht wordt gegeven aan het psychisch
lijden
- DSM gaat voorbij dan dat psychisch lijden is en zet ons op het verkeerde been
, - Wetenschappelijk: klopt het wel? Wetenschappelijks zeggen ze dat het brein voor het
psychisch lijden komt, in welke mate is dit nog waar?
- Labels = stigmatiserend
- Algoritmische ordening
Mensen op basis van een checklist bepalen of je het label hebt of niet
Gevolg? : je kijkt vanuit het label en niet vanuit de beleving van de persoon
Terwijl we als hulpverlener met menselijke verwondering moeten kijken
- Er wordt geen rekening gehouden met de context / leefwereld
- Door de vele vragenlijsten, heeft het een averechts effect, negatiever dan dat het effectief
werkt het begint hier al mis te lopen, bij de start
- Tegen medicalisering (bv antidepressiva)
Niet op lange termijn gaan gebruiken
Kijken naar medicatieafbouw
Medicatie heeft heel wat bijwerkingen
- Er wordt geen rekening met de positieve kanten van psychisch lijden (nieuwe vorm van
zelfregulatie zonder onderdrukking een legitiem streven kan zijn)
- Je hebt een diagnose nodig om hulp te krijgen (dus wat dan met personen die geen diagnoses
hebben? Kunnen ze dan geen beroep doen op hulpverlening?)
- DSM heeft een oploscultuur
- Kritiek op de taal
Men spreekt er te weinig over
Er is dus heel wat nood aan psycho educatie en voorlichting
Co creatie DSM-5
· Focus op omgeving, leefomgeving · Focus op hulpverlening binnen residentiële
· Behandelaar cruciale factor hulpverlening
· Inzetten op zelfherstellende vermogen · Focus op het label
· Kritiek op medicaliserende / · Medicaliseren
diagnosticerende · Diagnosticeren
· Hulpverlening vraagt creativiteit en out of · Hulpverlening is sterk afgelijnd
the box denken · Oploscultuur: we gaan het probleem fixen
· Aanvaarden, het positief leven inzien: Je
ding kunnen doet met de kwetsbaarheid
3) In het boek beargumenteert men dat ieder mens een psychische kwetsbaarheid heeft. Wat
maakt volgens de auteurs dat die kwetsbaarheid al dan niet tot uiting komt in psychisch
lijden? (23-24, 44-47, 76)
Psychische kwetsbaarheden hoort bij het leven, iedereen heeft er iets mee te maken
In het lichaam zitten er gen omgeving interacties , dit betekent de mate waarin
mensen genetisch verschillend gevoelig zijn voor de omgeving
o Ik met mijn genetisch materiaal kan ervoor zorgen dat ik die bepaalde
