Hoofdstuk 26: Hindu Christians
Hindoe Christians
Roberto Nobili kwam in 1606 naar India voor een Christelijke missie en wilde de mensen
bekeren tot het Christendom. Door de gewoontes van India over te nemen en zijn status
werd hij opgenomen in de hoogste klasse (Brahmanen, de priesterlijke en geleerde klasse)
van het Hindoeïstische kastenstelsel.
Nobili’s missie was niet de eerste introductie van het Christendom in India. Een groep
Romaans -Katholieke hervormers, bekend als de Paravas, onder leiding van Francis Xavier
brachten hun missie in 1540 al naar India via een lagere klasse in het stelsel.
In de tijd dat Nobili in India was, was het Gonçalo Fernandes die aan het hoofd stond van de
Paravas. Hij uitte veel kritiek op de wijze waarop Nobili de gewoontes van het Hindoeïsme
overnam. Nobili zou de Christelijke missie in India hebben verraden. Nobili vond dat het
overnemen van gewoontes, manieren en ideeën van het land nodig was om meerdere
zielen te redden dan alleen zijn eigen.
Deze discussie tussen Nobili en Fernandes ging over religie en over de sociale klasse,
aangezien ze zich beide in het Hindoeïstische kastenstelsel bevonden. Toch was er voor
deze missies nog een Christelijke gemeenschap die zich vestigden in Zuid- India , de Thomas-
of Syrische Christenen.
Thomas christenen
De Thomas christenen zouden terug gaan naar de missie van de apostel Thomas in de eerste
eeuw. Hij zou in India minstens 7 kerken hebben gesticht. Ze zouden connecties hebben met
de Oost - Syrische kerk, die geloofden in een scheiding tussen het goddelijke en menselijke
persoon van Christus. In het midden van de 17e eeuw werd er gedacht dat de Thomas
christenen connecties hadden met de West Syrische kerk, zij geloofden erin dat de
goddelijke en de menselijke Christus zich in één individueel persoon bevond. De spirituele
macht en autoriteit van de bisschoppen van West Azië waren nog belangrijker. Die energie
werd overgebracht d.m.v. wijdingsrituelen en ordening.
Om de Syrische connecties te behouden, vormden de Thomas christenen een locale
verbinding met de Hindoe priesters en de regerende klasse in Zuid- India. Van de Hindoe
strijders, de Nayars, leerden de leerlingen de spirituele discipline en het gebruik van
wapens. Christelijke meester strijders , de Panikkars, behoorden tot een elite strijdgroep in
Zuid- India.
Op het gebied van religie was de uitwisseling tussen Hindoes en Christenen gebruikelijk. De
rajas, beschermheren van de Hindoe tempels, financierde Christelijke kerken, lieten hun
heiligdommen beschermen en namen deel aan hun festivals. De Christenen doneerden
financiële steun aan de Hindoe heiligdommen en festivals.
De Thomas christenen ontwikkelde een christelijke manier van leven gebaseerd op niet
alleen een apostolisch successie van heilige macht en autoriteit, maar ook op de locale
patronen van religieus gedrag in Zuid India.
De invloed van de Portugezen, die in 1498 zich voor het eerst vestigden in Zuid- India, was
zeer groot. De Portugezen kregen alle rechten over alle kerken in hun veroverde gebieden
overzee, dat stond in de Padroado Real van de Paus. Ook probeerde ze de controle over te
Hindoe Christians
Roberto Nobili kwam in 1606 naar India voor een Christelijke missie en wilde de mensen
bekeren tot het Christendom. Door de gewoontes van India over te nemen en zijn status
werd hij opgenomen in de hoogste klasse (Brahmanen, de priesterlijke en geleerde klasse)
van het Hindoeïstische kastenstelsel.
Nobili’s missie was niet de eerste introductie van het Christendom in India. Een groep
Romaans -Katholieke hervormers, bekend als de Paravas, onder leiding van Francis Xavier
brachten hun missie in 1540 al naar India via een lagere klasse in het stelsel.
In de tijd dat Nobili in India was, was het Gonçalo Fernandes die aan het hoofd stond van de
Paravas. Hij uitte veel kritiek op de wijze waarop Nobili de gewoontes van het Hindoeïsme
overnam. Nobili zou de Christelijke missie in India hebben verraden. Nobili vond dat het
overnemen van gewoontes, manieren en ideeën van het land nodig was om meerdere
zielen te redden dan alleen zijn eigen.
Deze discussie tussen Nobili en Fernandes ging over religie en over de sociale klasse,
aangezien ze zich beide in het Hindoeïstische kastenstelsel bevonden. Toch was er voor
deze missies nog een Christelijke gemeenschap die zich vestigden in Zuid- India , de Thomas-
of Syrische Christenen.
Thomas christenen
De Thomas christenen zouden terug gaan naar de missie van de apostel Thomas in de eerste
eeuw. Hij zou in India minstens 7 kerken hebben gesticht. Ze zouden connecties hebben met
de Oost - Syrische kerk, die geloofden in een scheiding tussen het goddelijke en menselijke
persoon van Christus. In het midden van de 17e eeuw werd er gedacht dat de Thomas
christenen connecties hadden met de West Syrische kerk, zij geloofden erin dat de
goddelijke en de menselijke Christus zich in één individueel persoon bevond. De spirituele
macht en autoriteit van de bisschoppen van West Azië waren nog belangrijker. Die energie
werd overgebracht d.m.v. wijdingsrituelen en ordening.
Om de Syrische connecties te behouden, vormden de Thomas christenen een locale
verbinding met de Hindoe priesters en de regerende klasse in Zuid- India. Van de Hindoe
strijders, de Nayars, leerden de leerlingen de spirituele discipline en het gebruik van
wapens. Christelijke meester strijders , de Panikkars, behoorden tot een elite strijdgroep in
Zuid- India.
Op het gebied van religie was de uitwisseling tussen Hindoes en Christenen gebruikelijk. De
rajas, beschermheren van de Hindoe tempels, financierde Christelijke kerken, lieten hun
heiligdommen beschermen en namen deel aan hun festivals. De Christenen doneerden
financiële steun aan de Hindoe heiligdommen en festivals.
De Thomas christenen ontwikkelde een christelijke manier van leven gebaseerd op niet
alleen een apostolisch successie van heilige macht en autoriteit, maar ook op de locale
patronen van religieus gedrag in Zuid India.
De invloed van de Portugezen, die in 1498 zich voor het eerst vestigden in Zuid- India, was
zeer groot. De Portugezen kregen alle rechten over alle kerken in hun veroverde gebieden
overzee, dat stond in de Padroado Real van de Paus. Ook probeerde ze de controle over te
