OVK2TKCZ02 Samenvatting Kennislijn

Klinisch redeneren (VPK)

Het verpleegkundig proces kan op verschillende manieren worden uitgebeeld. Hetzelfde geld voor de definitie:

- Het verpleegkundig proces is een benaderingswijze waarin het denken en doen van verpleegkundigen wordt toegepast
- Het is een systematisch, creatieve methode die gebruikt wordt om feitelijke, dreigende of mogelijke gezondheidsproblemen vast te stellen, te
voorkomen en te behandelen
- Het is een methode waarmee je de vermogens van de zorgvrager vaststelt
- Het biedt een richtinggevend kader waarin verpleegkundigen hun competenties toepassen bij het verlenen van zorg



In het beroepsprofiel staat dan ook:

‘’Het continu proces van gegevensverzameling en analyse gericht op de vragen en problemen van een individu en diens naasten, in relatie tot ziekte en
gezondheid.’’

Het is daarbij een cyclisch proces van:

 Risico-inschatting
 Vroegsignalering
 Probleemherkenning
 Interventie (EB)
 Monitoring

, Verpleegkundige ondersteuning bij zelfmanagement en eigen regie

Hoofdstuk 1.1 – Zelfmanagement en eigen regie, een opdracht voor verpleegkundige
In de verpleegkunde gaat het erom om mensen te ondersteunen om goed te leven ondanks ziekte en beperkingen en hierbij hun waardigheid te behouden.
Ook is hierbij een relatie die je aangaat met de patiënt erg belangrijk, want pas wanneer je echt contact maakt met een patiënt dan pas kan je gaan
begrijpen wat de gevolgen zijn van een chronische aandoening op hen leven. Er kunnen gevolgen zijn op een lichamelijk gebied, geestelijk gebied en op
sociaal gebied. Wanneer je weet wat de gevolgen zijn, kan je pas iets betekenen voor de patiënt. Echter ligt de regie wel in de hand van de patiënt, zij
bepalen wat wel en niet kan en wat ze willen.

Om zelfmanagement en eigen regie van een patiënt te ondersteunen, combineren verpleegkundige competenties van verschillende rollen.



Hoofdstuk 1.2 – Zelfmanagement hoort bij mensen met een chronische aandoening
Zelfmanagement hoort bij een patiënt met een chronische aandoening en niet bij de algehele gezonde bevolking. De reden is om onderscheid te maken met
andere begrippen. Ook hebben de meeste mensen met een chronische aandoening maar heel weinig contact met de zorgverleners, en moeten ze het
grootste deel zelf uitvoeren.

De prevalentie van chronische aandoeningen stijgt met naarmate de leeftijd van mensen toeneemt. Vooral mensen op een oudere leeftijd, leven dus met
sowieso 1 chronische aandoening.

Een chronische ziekte wordt over het algemeen gedefinieerd als een ziekte waarbij over het algemeen geen uitzicht is op volledig herstel (met een duur van
> 3 maanden). Een chronische zeikte gaat doorgaans gepaard met pijn, geestelijk lijden, beperkingen in functioneren of andere klachten. De mate waarin
mensen hinder ondervinden verschilt per ziekte per individu. De term chronische aandoeningen omvat chronische ziektes + chronische beperkingen.

Er zijn verschillende typen chronische aandoeningen:

1. Levensbedreigende ziekten als kanker en beroerte;
2. Aandoening die tot periodiek terugkerende klachten leiden, zoals astma, COPD, diabetes mellitus en epilepsie
3. Aandoeningen die een progressief beloop hebben en/of invaliderend van aard zijn, zoals reumatoïde artritis en chronische hartfalen
4. Chronische psychische stoornissen