De slavernij in de islamitische wereld tijdens de middeleeuwen en de
vroegmoderne tijd kende grote verschillen. Van onderdrukte boerenslaven tot
haremdames, huisslaven, slaafsultans en onvrije grootviziers, er waren diverse
vormen van onvrijheid. Echter, voor het christelijke Europa in de zestiende,
zeventiende en achttiende eeuw symboliseerde de islamitische slavernij vooral
de door de staat gesanctioneerde zeeroverij in Noord-Afrika. Dit resulteerde in
een langdurige en vergeten slavernij, die vaak geassocieerd wordt met de term
corsair. De term corsair komt van het middeleeuws Latijnse cursarius, wat
oorspronkelijk verwees naar een persoon die op zee rondreisde, maar later
specifiek gebruikt werd voor piraten. In het Nederlands staan de zeerovers uit
Noord-Afrika bekend als de Barbarijse zeerovers.
De Barbarijse zeerovers waren een diverse groep mensen die zich
bezighielden met georganiseerde misdaad en hun brood verdienden met
piraterij en ontvoering. Ze kwamen uit verschillende landen en hadden
slechts de islam als gemeenschappelijke factor. Hun activiteiten hadden
hun oorsprong in middeleeuwse oorlogen tussen Europese en islamitische
machten op het Iberisch Schiereiland, waarbij krijgsgevangenen werden
genomen en losgelden werden geëist. In de zestiende eeuw
transformeerden de Barbarijse zeerovers piraterij en ontvoering tot een
grootschalige staatsactiviteit met slavernij als belangrijk element. Ze
waren gevestigd in vier rijken: Tripoli, Tunis, Algiers en Marokko. Algiers
was de belangrijkste stad en werd in de eerste helft van de zestiende
eeuw de welvarendste stad van Noord-Afrika dankzij de activiteiten van de
zeerovers.
De bloei van de Barbarijse zeeroverij in de zeventiende eeuw viel samen
met de afnemende macht van de sultans in Istanboel en Marokko in de
havens. Dit leidde tot minder overheidstoezicht, waardoor meer criminele
ondernemers actief werden. Ook Engelse en Nederlandse piraten
begonnen aan de Noord-Afrikaanse kust te verschijnen en bundelden hun
krachten met de islamitische zeerovers. Hierdoor kregen de Barbarijse
zeerovers nieuwe technologie en maritieme kennis, waardoor ze ook de
Noord-Atlantische Oceaan konden bereiken en zelfs IJsland konden treffen.
De Europese regeringen probeerden het probleem op te lossen door
kostbare vlootacties tegen de thuisbases van de Barbarijse zeerovers te
ondernemen, maar dit bleek lastig. Het bedwingen van de Barbarijse
zeerovers was net zo moeilijk voor de regeringen van de vroegmoderne
tijd als het nu moeilijk is voor grootmachten om de oorlog tegen
internationale drugskartels te winnen.
De beslissing van de Spaanse regering om in 1609 alle morisken te verbannen,
de gekerstende afstammelingen van Spaanse moslims, verergerde het
zeeroversprobleem omdat ze wilden wraak nemen en zich niet van Spanjaarden
konden onderscheiden. In de laatste drie decennia van de zeventiende eeuw
ontwikkelden de activiteiten van de Barbarijse zeerovers zich in nieuwe
richtingen. In Marokko werd de piraterij door sultan Mulay Ismail verheven tot
jihad, waarbij de buit volgens de sharia werd verdeeld, terwijl in Algiers de
centrale macht verzwakte en de rei's meer invloed kregen. In de achttiende eeuw
werden de vloten van de Barbarijse zeerovers geherstructureerd om de
vroegmoderne tijd kende grote verschillen. Van onderdrukte boerenslaven tot
haremdames, huisslaven, slaafsultans en onvrije grootviziers, er waren diverse
vormen van onvrijheid. Echter, voor het christelijke Europa in de zestiende,
zeventiende en achttiende eeuw symboliseerde de islamitische slavernij vooral
de door de staat gesanctioneerde zeeroverij in Noord-Afrika. Dit resulteerde in
een langdurige en vergeten slavernij, die vaak geassocieerd wordt met de term
corsair. De term corsair komt van het middeleeuws Latijnse cursarius, wat
oorspronkelijk verwees naar een persoon die op zee rondreisde, maar later
specifiek gebruikt werd voor piraten. In het Nederlands staan de zeerovers uit
Noord-Afrika bekend als de Barbarijse zeerovers.
De Barbarijse zeerovers waren een diverse groep mensen die zich
bezighielden met georganiseerde misdaad en hun brood verdienden met
piraterij en ontvoering. Ze kwamen uit verschillende landen en hadden
slechts de islam als gemeenschappelijke factor. Hun activiteiten hadden
hun oorsprong in middeleeuwse oorlogen tussen Europese en islamitische
machten op het Iberisch Schiereiland, waarbij krijgsgevangenen werden
genomen en losgelden werden geëist. In de zestiende eeuw
transformeerden de Barbarijse zeerovers piraterij en ontvoering tot een
grootschalige staatsactiviteit met slavernij als belangrijk element. Ze
waren gevestigd in vier rijken: Tripoli, Tunis, Algiers en Marokko. Algiers
was de belangrijkste stad en werd in de eerste helft van de zestiende
eeuw de welvarendste stad van Noord-Afrika dankzij de activiteiten van de
zeerovers.
De bloei van de Barbarijse zeeroverij in de zeventiende eeuw viel samen
met de afnemende macht van de sultans in Istanboel en Marokko in de
havens. Dit leidde tot minder overheidstoezicht, waardoor meer criminele
ondernemers actief werden. Ook Engelse en Nederlandse piraten
begonnen aan de Noord-Afrikaanse kust te verschijnen en bundelden hun
krachten met de islamitische zeerovers. Hierdoor kregen de Barbarijse
zeerovers nieuwe technologie en maritieme kennis, waardoor ze ook de
Noord-Atlantische Oceaan konden bereiken en zelfs IJsland konden treffen.
De Europese regeringen probeerden het probleem op te lossen door
kostbare vlootacties tegen de thuisbases van de Barbarijse zeerovers te
ondernemen, maar dit bleek lastig. Het bedwingen van de Barbarijse
zeerovers was net zo moeilijk voor de regeringen van de vroegmoderne
tijd als het nu moeilijk is voor grootmachten om de oorlog tegen
internationale drugskartels te winnen.
De beslissing van de Spaanse regering om in 1609 alle morisken te verbannen,
de gekerstende afstammelingen van Spaanse moslims, verergerde het
zeeroversprobleem omdat ze wilden wraak nemen en zich niet van Spanjaarden
konden onderscheiden. In de laatste drie decennia van de zeventiende eeuw
ontwikkelden de activiteiten van de Barbarijse zeerovers zich in nieuwe
richtingen. In Marokko werd de piraterij door sultan Mulay Ismail verheven tot
jihad, waarbij de buit volgens de sharia werd verdeeld, terwijl in Algiers de
centrale macht verzwakte en de rei's meer invloed kregen. In de achttiende eeuw
werden de vloten van de Barbarijse zeerovers geherstructureerd om de
