Boekverslag Module 10 Poëzie

Nederlands Poëzie Gedichten Module 10 Patou Hoekstra LWV6C

J.A. dèr Mouw
Vliegende bloem uit glanzen van opaal
1 Vliegende bloem uit glanzen van opaal, A
2 Drijft, levend spectrum, in 't geweldig licht B
Kwartrijn / Omarmend
3 Van tropenzon de vlinder, even licht, B
4 Neen - drijvend, lichter dan de zonnestraal. A

5 Dreigt vijandschap uit schaduw, op eenmaal A
6 Laat hij zich vallen, vouwt zijn glorie dicht, B Kwartrijn / Omarmend
7 En tussen kleurloze vermolming ligt B
8 Uitgedoofd 't brokje zon, onvindbaar-vaal. A

9 Wegvlind'rend uit mijn Brahman's wereldvuur, C
10 Zweeft in Zijn licht door mijn eigen natuur C Terzine / Gepaard
11 Mijn ziel, die Hem weerkaatst in poëzie. D

12 En loert verstand afgunstig, dor en grijs, E
13 Dan praat ik deeglijk, gewichtig en wijs, E Terzine / Gepaard
14 Stil-blij verscholen in mijn mimicry. D

 Gedicht is een sonnet (4-4-3-3 versregels). Na versregel 8 een chûte. In versregel 1 t/m 8 wordt er
een beeld geschetst en in versregel 9 t/m 14 wordt het beeld toegepast.
 Enjambement: versregel 1 en 2 (opaal, drijft)
versregel 2 en 3 (licht van tropenzon)
 Alliteratie: vallen, vouwt / mijn mimicry / Zweeft in Zijn
 Assonantie: dicht ligt / brokje zon / wereldvuur en natuur
 Elisie: deeglijk / wegvlind’rend
 Metafoor: vliegende bloem / vijandschap / brokje zon
 Metonymia: brokje zon
 Personificatie: drijft levend spectrum
vijandschap laat zich vallen
verstand loert
 Denotatie en conotatie:
Strofe 1) De vliegende bloem staat voor een tropische vlinder. De vlinder is mooi van kleur. De
vlinder zweeft op de zonnestralen.
Strofe 2) Er komt een dreigende schaduw waardoor de vlinder zijn vleugels inklapt. Door het
inklappen van de vleugels wordt de vlinder onzichtbaar, als een soort vermomming.
Strofe 3) Wanneer je ziel in je lichaam komt gaat het weg van God. Je ziel zweeft door je eigen lijf
heen, maar toch blijft Gods licht in je lichaam waar je inspiratie vandaan haalt om te dichten
Strofe 4) De schrijver gaat zelf nadenken waardoor hij geen inspiratie meer heeft van God en dus
niet meer kan dichten. Hij blijft in zijn eigen wereld.

, A. Enquist
Typologie van de drenkeling (indeling in soorten, verschillende drenkelingen)
–
1 Ze klimmen aan de uitgestoken hand de kant
2 op, kijken langs je heen; op weg weer, als zij
3 waren toen ze in dit nat abuis verzeilden. Dank-
4 bare schimmen die zich sluiten als het water zelf.
–
5 Soms brengt de dreg sereen en willoos materiaal
6 in vreemd geplooide stof. De dood als regisseur
7 van stilstaand beeld drapeert het water dat
8 vibreert boven die onbekend werd in elk element.
–
9 Dan nog: die schopt en spuugt en slaat en diep
10 gekrenkt zijn redding tegengaat. Die
11 onvermoeibaar
12 stinkend water door de kamer waaiert: nee, niet
13 zo, niet met zo’n pijn wil hij gered zijn, nee.
–
14 Langs muren van vuur gaan wij op huis aan.

 Geen rijmschema want het is een vrij vers (strofe van 4-4-5-1 versregels)
 Enjambement: Versregel 1 en 2 (kant op)
Versregel 3 en 4 (Dank- bare)
 Alliteratie: weg weer / elk element / schopt en spuugt en slaat / nee, niet
 Elisie: nat abuis
 Assonantie: muren van vuur / hand de kant / drapeert het water
 Metafoor: vreemd geplooide stof (eigenlijk is het hele gedicht een metafoor)
 Metonymia: aan de uitgestoken hand de kant op klimmen / willoos materiaal
 Personificatie: Dankbare schimmen
 Denotatie: Het verhaal gaat over verschillende soorten drenkelingen
Strofe 1) De drenkeling word makkelijk gered, maar keek de redder niet aan. Hij was
dankbaar maar erg afgesloten
Strofe 2) De drenkeling wordt als een anker uit het water gehaald, is kalm en beweegt niet,
hij is dood. Het water drupt van hem af en veroorzaken kleine golfjes in het
water.
Strofe 3) Deze drenkeling wil niet gered worden. Hij spartelt tegen. Hij wil liever dood dan
dat hij met de pijn verder blijft leven (zelfmoord)
 Connotatie: Het verhaal gaat echt over verschillende patiënten van de schrijver
Strofe 1) Patiënten die makkelijk te behandelen maar niet dankbaar
Er wordt water genoemd, dit staat voor emoties. Nat abuis geeft aan dat patiënten
niet weten wat ze met hun emoties moeten. Ze zijn wel dankbaar maar na de
sessie sluiten ze zich weer af van emoties en zijn ze weer terug bij af.
Strofe 2) Ontoegankelijke patiënt die niet te behandelen valt (sereen/willoos)
Er wordt in versregel 8 het woord element genoemd, hiermee wordt de zin van het
leven bedoelt. De patiënt ziet dus de zin van het leven niet meer in.
Strofe 3) Een patiënt die tegenwerkt en niet gered wil worden omdat hij dan weer door de
pijn heen moet
Laatste zin: De schrijver ook op muur van vuur omdat ze met haar eigen emoties in de knoop
komt en de patiënt niet kan helpen