COPD
Begripsbepaling
COPD staat voor Chronic Obstructive Pulmonary Disease. In het Nederlands staat dit voor
Chronische Obstructive Long Ziekte. COPD is een verzamelnaam voor chronische bronchitis
en voor longemfyseem.
Epidemiologie
In Nederland zijn er 584.600 mensen die last hebben van COPD. Hiervan is de meerderheid
vrouw. Er zijn namelijk 291.400 mannen die COPD hebben en 293.200 vrouwen die COPD
hebben.
Anatomie
De longen liggen in de borstkas en vullen het grootste gedeelte van de borstkas. De longen
bestaan uit twee delen, namelijk uit de linker- en de rechterlong. De linkerlong bestaat uit 2
kwabben en de rechterlong uit 3 kwabben. In de longen monden de hoofdbronchiën uit.
Deze hoofdbronchiën vertakken in de secundaire bronchiën en daarna tertiaire bronchiën.
Aan de tertiaire bronchiën zitten de longblaasjes. Hiervan zitten er miljoenen van in je
longen. Longblaasjes zijn een soort bolvormige zakjes met een zachte wand waar de
ademhaling plaatsvindt.
Om de longen zit een vlies die ook wel het viscerale vlies wordt genoemd. Er zit een ander
vlies aan de binnenkant van de ribbenkast die het pariëtale vlies wordt genoemd. De ruimte
tussen deze twee vliezen wordt de pleuraholte genoemd en deze ruimte is vacuüm waardoor
de vliezen niet van elkaar af kunnen.
, Fysiologie
Bij de ademhaling gaat het middenrif naar beneden (ook wel afplatten van het middenrif
genoemd) waardoor de borstkast meer ruimte krijgt. Door deze ruimte zet de ribbenkast zich
uit waardoor het pariëtale vlies mee gaat. Het pariëtale vlies neemt door het vacuüm van de
pleuraholte het viscerale vlies mee waardoor de longen zich kunnen uitzetten. Als de longen
zich hebben uitgezet, stroomt de lucht met zuurstof de longen binnen door de onderdruk die
in de longen is ontstaan. Deze manier van ademen wordt ook wel de buikademhaling
genoemd. De lucht komt uiteindelijk bij de longblaasjes terecht die open zijn gaan staan op
het moment dat de longen zich hebben uitzet. Doordat de wand van de longblaasjes dun is
en er bloedvaatjes (zuurstofarm en koolstofdioxide rijk bloed door loopt) om heen lopen,
kunnen de stoffen door het vlies met elkaar uitgewisseld worden. De uitwisseling van
zuurstof en koolstofdioxide in de longblaasjes gebeurt door middel van diffusie. Diffusie is
een vorm van passief transport waarbij de deeltjes (in dit geval zuurstof en koolstofdioxide)
van een plek gaan waar de concentratie hoog is naar een plek waar de concentratie laag is.
Bij de zuurstof is de concentratie in de longen het hoogst en gaat het door middel van
diffusie door het vlies van de longblaasjes heen naar het lichaam waar de concentratie laag
is. Bij Koolstofdioxide is de concentratie in het lichaam het hoogst en gaat het door middel
van diffusie door het vlies van de longblaasjes heen de longen in om vervolgens uitgeademd
te worden. Dit zuurstof is de bloedbaan terecht gekomen. Als het zuurstof daar komt, gaat
het zich aan de rode bloedcellen binden. Dit gebeurt door de hemoglobine die in de rode
bloedcellen zitten. In een zuurstofrijke omgeving, zoals bij de longblaasjes, bindt het zuurstof
zich gemakkelijk aan de hemoglobine in de rode bloedcellen. De rode bloedcellen die in het
bloed zitten, gaan mee met longader richting het hart om vervolgens via het hart door het
lichaam te gaan. Hierdoor krijgen de weefsels zuurstof en kunnen ze hun koolstofdioxide
weer aan het bloed af te geven. Dit komt doordat hemoglobine, die in de rode bloedcellen, in
deze ‘zuurstofarme’ omgeving het zuurstof makkelijk loslaten. Het effect hiervan is dat het
bloed steeds meer zuurstofarm wordt en steeds meer koolstofdioxiderijk. Dit bloed gaat via
de bloedvaten terug naar het hart om vervolgens weer naar de longen te gaan waar het weer
zuurstofrijk en koolstofdioxidearm wordt. Deze koolstofdioxide wordt weer uitgeademd. Bij de
uitademing worden eerst de longen kleiner waardoor het viscerale vlies met longen mee
gaat. Door het vacuüm in de pleuraholte komt het pariëtale vlies mee. Door het pariëtale
vlies gaat de ribbenkast mee. Als deze op weer op zijn plek zit, komt het middenrif weer
terug op zijn plaats. Hierdoor gaat de lucht met de koolstofdioxide weer naar buiten. Dit
proces gaat de hele tijd door.
Pathologie
Bij chronische bronchitis zijn de bronchiën steeds ontstoken waardoor het lichaam meer slijm
aanmaakt. Dit slijm komt in de longblaasjes terecht. Het effect hiervan is dat iemand lastiger
ademhaalt doordat de uitwisseling van zuurstof en koolstofdioxide door het slijm verminderd.
Bij een longemfyseem gaan er longblaasjes kapot en longblaasjes zijn niet te herstellen.
Hierdoor is er minder oppervlakte voor de uitwisseling van zuurstof en koolstofdioxide
waardoor iemand benauwd kan raken.
Begripsbepaling
COPD staat voor Chronic Obstructive Pulmonary Disease. In het Nederlands staat dit voor
Chronische Obstructive Long Ziekte. COPD is een verzamelnaam voor chronische bronchitis
en voor longemfyseem.
Epidemiologie
In Nederland zijn er 584.600 mensen die last hebben van COPD. Hiervan is de meerderheid
vrouw. Er zijn namelijk 291.400 mannen die COPD hebben en 293.200 vrouwen die COPD
hebben.
Anatomie
De longen liggen in de borstkas en vullen het grootste gedeelte van de borstkas. De longen
bestaan uit twee delen, namelijk uit de linker- en de rechterlong. De linkerlong bestaat uit 2
kwabben en de rechterlong uit 3 kwabben. In de longen monden de hoofdbronchiën uit.
Deze hoofdbronchiën vertakken in de secundaire bronchiën en daarna tertiaire bronchiën.
Aan de tertiaire bronchiën zitten de longblaasjes. Hiervan zitten er miljoenen van in je
longen. Longblaasjes zijn een soort bolvormige zakjes met een zachte wand waar de
ademhaling plaatsvindt.
Om de longen zit een vlies die ook wel het viscerale vlies wordt genoemd. Er zit een ander
vlies aan de binnenkant van de ribbenkast die het pariëtale vlies wordt genoemd. De ruimte
tussen deze twee vliezen wordt de pleuraholte genoemd en deze ruimte is vacuüm waardoor
de vliezen niet van elkaar af kunnen.
, Fysiologie
Bij de ademhaling gaat het middenrif naar beneden (ook wel afplatten van het middenrif
genoemd) waardoor de borstkast meer ruimte krijgt. Door deze ruimte zet de ribbenkast zich
uit waardoor het pariëtale vlies mee gaat. Het pariëtale vlies neemt door het vacuüm van de
pleuraholte het viscerale vlies mee waardoor de longen zich kunnen uitzetten. Als de longen
zich hebben uitgezet, stroomt de lucht met zuurstof de longen binnen door de onderdruk die
in de longen is ontstaan. Deze manier van ademen wordt ook wel de buikademhaling
genoemd. De lucht komt uiteindelijk bij de longblaasjes terecht die open zijn gaan staan op
het moment dat de longen zich hebben uitzet. Doordat de wand van de longblaasjes dun is
en er bloedvaatjes (zuurstofarm en koolstofdioxide rijk bloed door loopt) om heen lopen,
kunnen de stoffen door het vlies met elkaar uitgewisseld worden. De uitwisseling van
zuurstof en koolstofdioxide in de longblaasjes gebeurt door middel van diffusie. Diffusie is
een vorm van passief transport waarbij de deeltjes (in dit geval zuurstof en koolstofdioxide)
van een plek gaan waar de concentratie hoog is naar een plek waar de concentratie laag is.
Bij de zuurstof is de concentratie in de longen het hoogst en gaat het door middel van
diffusie door het vlies van de longblaasjes heen naar het lichaam waar de concentratie laag
is. Bij Koolstofdioxide is de concentratie in het lichaam het hoogst en gaat het door middel
van diffusie door het vlies van de longblaasjes heen de longen in om vervolgens uitgeademd
te worden. Dit zuurstof is de bloedbaan terecht gekomen. Als het zuurstof daar komt, gaat
het zich aan de rode bloedcellen binden. Dit gebeurt door de hemoglobine die in de rode
bloedcellen zitten. In een zuurstofrijke omgeving, zoals bij de longblaasjes, bindt het zuurstof
zich gemakkelijk aan de hemoglobine in de rode bloedcellen. De rode bloedcellen die in het
bloed zitten, gaan mee met longader richting het hart om vervolgens via het hart door het
lichaam te gaan. Hierdoor krijgen de weefsels zuurstof en kunnen ze hun koolstofdioxide
weer aan het bloed af te geven. Dit komt doordat hemoglobine, die in de rode bloedcellen, in
deze ‘zuurstofarme’ omgeving het zuurstof makkelijk loslaten. Het effect hiervan is dat het
bloed steeds meer zuurstofarm wordt en steeds meer koolstofdioxiderijk. Dit bloed gaat via
de bloedvaten terug naar het hart om vervolgens weer naar de longen te gaan waar het weer
zuurstofrijk en koolstofdioxidearm wordt. Deze koolstofdioxide wordt weer uitgeademd. Bij de
uitademing worden eerst de longen kleiner waardoor het viscerale vlies met longen mee
gaat. Door het vacuüm in de pleuraholte komt het pariëtale vlies mee. Door het pariëtale
vlies gaat de ribbenkast mee. Als deze op weer op zijn plek zit, komt het middenrif weer
terug op zijn plaats. Hierdoor gaat de lucht met de koolstofdioxide weer naar buiten. Dit
proces gaat de hele tijd door.
Pathologie
Bij chronische bronchitis zijn de bronchiën steeds ontstoken waardoor het lichaam meer slijm
aanmaakt. Dit slijm komt in de longblaasjes terecht. Het effect hiervan is dat iemand lastiger
ademhaalt doordat de uitwisseling van zuurstof en koolstofdioxide door het slijm verminderd.
Bij een longemfyseem gaan er longblaasjes kapot en longblaasjes zijn niet te herstellen.
Hierdoor is er minder oppervlakte voor de uitwisseling van zuurstof en koolstofdioxide
waardoor iemand benauwd kan raken.
