Leesverslag Traditioneel verslag
Adriaan van Dis, Ik kom terug, uitgeverij Atlantis Contact, Amsterdam
veertiende druk Mei 2015, 284 Blz. Eerste druk November 2014.
Titelverklaring
De titel luidt: ‘’Ik kom terug’’.
De moeder van Adriaan gelooft in reïncarnatie van de ziel. Zij zegt daarom dat haar spullen na haar
dood minstens een week lang moeten blijven staan op de manier hoe zij stonden, omdat ze ‘anders
verdwaalt’ in de ruimte. Op de laatste bladzijde wordt beschreven hoe de moeder naar binnen loopt.
Ze draagt tuinkleren en haar knieën glimmen van het gras. Ze loopt naar haar oude vertrouwde stoel
en wil Adriaans aantekeningen lezen, die ze hierna goedkeurt. Hier kwam ze voor terug.
Motto met verklaring
Aan het begin van het boek staan twee Engelse motto’s die bij het boek passen.
Een van deze is ‘’All sorrows can be borne if you put them into a story or tell a story about them.’’
Vertaling= ‘’Alle somberheid kan worden verdragen als je ze in een verhaal zet of als je er een verhaal
over vertelt.’’
Deze motto’s vind ik erg bij het boek passen, omdat de moeder van Adriaan vroeger heel veel heeft
meegemaakt. Zij wil hier nooit wat over vertellen, omdat het zo erg is, maar op het moment dat het
steeds minder met haar gaat begint ze te vertellen, omdat ze vindt dat een dode licht moet reizen.
Uit deze verhalen wordt uiteindelijk een verhaal gemaakt.
Korte samenvatting
De verteller in dit boek is Adriaan van Dis. Hij woont in Parijs en is schrijver, maar zijn moeder –die
bijna 100 is-woont in een Rusthuis in Nederland. Zijn vader en twee halfzussen zijn overleden. Hij
heeft nog wel één halfzus. Zijn moeder (Marie) is bokkig en afstandelijk, waardoor ze geen goede
band hebben. Adriaan is benieuwd naar haar verleden, maar die gaat Marie pas onthullen, als hij een
zelfmoordpil voor haar regelt. Deze verhalen worden ook verteld door Marie. Hierdoor zijn er in dit
boek afwisselende perspectieven.
Ook heeft Marie een afgesloten kist in haar woonkamer staan, waar veel geheimen en papieren over
Indië in zaten. Adriaan is ten strengste verboden daar in te kijken, maar is stiekem wel erg benieuwd
wat daar in zit.
Omdat Parijs te duur wordt voor Adriaan verhuist hij naar Nederland. Vanaf dit moment bezoekt hij
zijn moeder dagelijks. Ze besluiten samen naar het dorp te gaan waar Marie is opgegroeid. Hier
komen veel herinneringen van verschillende oorlogen naar boven. Haar familie had vroeger veel
aandelen, want het was een rijke familie. Al die aandelen zijn nu allemaal weg.
Adriaan wordt uitgenodigd om een lezing te houden voor plattelandsvrouwen. Hier ontmoet hij veel
Van Dissen, veel in de grote maten van haar moeder.
De man van Marie was Just, hij was een donkere Nederlandse soldaat die in het leger zat. Toen ze
nog in Nederland woonde, kregen ze vaak te maken met racisme, omdat het een gemend duo was.
Omdat Just in het leger werkte, verhuisden ze naar Nederlands-Indië. Hier was Marie vaak alleen,
Just kon soms wel maanden van huis blijven.
Adriaan merkt ineens op, dat zijn moeder elke keer een kussen op haar buik houdt. Dit blijkt een
vleesbom te zijn. Dit heeft Marie opgelopen tijdens een ongeluk in Sumatra. Hierbij kwam de
diagnose dat ze nooit meer kinderen zou kunnen krijgen. Zijn halfzus Saskia komt nu weer ineens in
beeld. Zij woont in Italië.
Adriaan van Dis, Ik kom terug, uitgeverij Atlantis Contact, Amsterdam
veertiende druk Mei 2015, 284 Blz. Eerste druk November 2014.
Titelverklaring
De titel luidt: ‘’Ik kom terug’’.
De moeder van Adriaan gelooft in reïncarnatie van de ziel. Zij zegt daarom dat haar spullen na haar
dood minstens een week lang moeten blijven staan op de manier hoe zij stonden, omdat ze ‘anders
verdwaalt’ in de ruimte. Op de laatste bladzijde wordt beschreven hoe de moeder naar binnen loopt.
Ze draagt tuinkleren en haar knieën glimmen van het gras. Ze loopt naar haar oude vertrouwde stoel
en wil Adriaans aantekeningen lezen, die ze hierna goedkeurt. Hier kwam ze voor terug.
Motto met verklaring
Aan het begin van het boek staan twee Engelse motto’s die bij het boek passen.
Een van deze is ‘’All sorrows can be borne if you put them into a story or tell a story about them.’’
Vertaling= ‘’Alle somberheid kan worden verdragen als je ze in een verhaal zet of als je er een verhaal
over vertelt.’’
Deze motto’s vind ik erg bij het boek passen, omdat de moeder van Adriaan vroeger heel veel heeft
meegemaakt. Zij wil hier nooit wat over vertellen, omdat het zo erg is, maar op het moment dat het
steeds minder met haar gaat begint ze te vertellen, omdat ze vindt dat een dode licht moet reizen.
Uit deze verhalen wordt uiteindelijk een verhaal gemaakt.
Korte samenvatting
De verteller in dit boek is Adriaan van Dis. Hij woont in Parijs en is schrijver, maar zijn moeder –die
bijna 100 is-woont in een Rusthuis in Nederland. Zijn vader en twee halfzussen zijn overleden. Hij
heeft nog wel één halfzus. Zijn moeder (Marie) is bokkig en afstandelijk, waardoor ze geen goede
band hebben. Adriaan is benieuwd naar haar verleden, maar die gaat Marie pas onthullen, als hij een
zelfmoordpil voor haar regelt. Deze verhalen worden ook verteld door Marie. Hierdoor zijn er in dit
boek afwisselende perspectieven.
Ook heeft Marie een afgesloten kist in haar woonkamer staan, waar veel geheimen en papieren over
Indië in zaten. Adriaan is ten strengste verboden daar in te kijken, maar is stiekem wel erg benieuwd
wat daar in zit.
Omdat Parijs te duur wordt voor Adriaan verhuist hij naar Nederland. Vanaf dit moment bezoekt hij
zijn moeder dagelijks. Ze besluiten samen naar het dorp te gaan waar Marie is opgegroeid. Hier
komen veel herinneringen van verschillende oorlogen naar boven. Haar familie had vroeger veel
aandelen, want het was een rijke familie. Al die aandelen zijn nu allemaal weg.
Adriaan wordt uitgenodigd om een lezing te houden voor plattelandsvrouwen. Hier ontmoet hij veel
Van Dissen, veel in de grote maten van haar moeder.
De man van Marie was Just, hij was een donkere Nederlandse soldaat die in het leger zat. Toen ze
nog in Nederland woonde, kregen ze vaak te maken met racisme, omdat het een gemend duo was.
Omdat Just in het leger werkte, verhuisden ze naar Nederlands-Indië. Hier was Marie vaak alleen,
Just kon soms wel maanden van huis blijven.
Adriaan merkt ineens op, dat zijn moeder elke keer een kussen op haar buik houdt. Dit blijkt een
vleesbom te zijn. Dit heeft Marie opgelopen tijdens een ongeluk in Sumatra. Hierbij kwam de
diagnose dat ze nooit meer kinderen zou kunnen krijgen. Zijn halfzus Saskia komt nu weer ineens in
beeld. Zij woont in Italië.
