De risicofactoren wat betreft de ontwikkeling van een late
postoperatieve consecutieve exotropie
M. Altundag, H.E. Beeuwkes, M. Bregman, M. Hoogsteder
Melisa Altundag ()
Hiske Beeuwkes ()
Michelle Bregman ()
Maaike Hoogsteder ()
Datum: 15-06-2020
Hogeschool Utrecht, Opleiding Orthoptie, Case Report
Samenvatting
Doel:
Het achterhalen van risicofactoren waar orthoptisten rekening mee moeten houden om het
ontwikkelen van een late postoperatieve consecutieve exotropie te voorkomen.
Methode:
Na aanleiding van de gebruikte in- en exclusiecriteria is er een selectie gemaakt van
artikelen uit de databank PubMed. Deze geselecteerde artikelen zijn vervolgens op
kwaliteit, toepasbaarheid en validiteit beoordeeld door middel van de kwaliteitsbeoordeling
voor case series. Vervolgens is het literatuuronderzoek uitgevoerd.
Resultaten:
De factoren voor het ontwikkelen van een postoperatieve consecutieve exotropie die als
statistisch significant zijn benoemd in één of meerdere artikelen zijn: een amblyopie,
meervoudige operaties, een DVD, een postoperatieve adductiebeperking, een bilaterale
m. rectus medialis recessie van meer dan vijf millimeter, preoperatieve deviatie van de
hoek op afstand en de overactie van de obliquus inferior. Verder zijn de niet statisch
significante factoren onder andere: de preoperatieve hoek dichtbij, alle vormen van
refractieafwijking, anisometropie, ontstaan van esotropie >4 jaar en strabismus OK op 2
jarige leeftijd. Echter zijn de literatuurstudies hierover niet gelijk gestemd.
Conclusie:
De risicofactoren voor het ontwikkelen van een consecutieve exotropie betreffen: een
amblyopie, meervoudige operaties, een DVD, een postoperatieve adductiebeperking, een
bilaterale recessie van de m. rectus medialis van meer dan vijf millimeter, preoperatieve
deviatie van de hoek op afstand en een overactie van de m. obliquus inferior.
Kernwoorden: late postoperatieve consecutieve exotropie, risicofactoren, ontwikkeling,
esotropie, bilaterale recessie van de m. rectus medialis.
1
, Inleiding
Dit case report is geschreven naar aanleiding van een mevrouw van 19 jaar met een late
postoperatieve consecutieve exotropie.
Een late postoperatieve consecutieve exotropie houdt in dat de patiënt voorheen een
primaire esotropie had. Na de chirurgische behandeling slaat de primaire esotropie om in
een exotropie (Yurdakul & Ugurlu, 2013). Wereldwijd hebben mensen met een primaire
esotropie 27% kans om een late postoperatieve consecutieve exotropie te ontwikkelen
(Stager, Weakley, Everett & Birch, 1994). Behorend bij dit probleem past een cosmetisch
storend uiterlijk en afwezigheid van het binoculair enkelzien (Ansons & Davis, 2014).
Eenmaal de diagnose en de bijbehorende problemen vastgesteld te hebben volgt vaak de
behandeling. Echter wil je problemen liever voorkomen dan behandelen. Om een late
postoperatieve consecutieve exotropie te voorkomen is het van belang voor orthoptisten en
patiënten om te weten wat de risicofactoren zijn. Op deze manier kan de kans op een late
postoperatieve consecutieve exotropie misschien worden verkleind. Ook kan het behoud
van een functionele en cosmetische rechte oogstand na een chirurgische behandeling voor
een primaire esotropie misschien meer worden gewaarborgd.
Uit een reviewstudie van Yurdakul en Ugurlu. (2013) is gebleken dat de risicofactoren:
anisometropie, amblyopie, asymmetrische operaties en postoperatieve adductiebeperking
worden geassocieerd met de ontwikkeling van een late postoperatieve consecutieve
exotropie. Daarentegen spreekt een andere studie van (Gong, Wei, Zhou, Li, & Liu, 2016)
niet over de risicofactor anisometropie, maar noemt een verworven overactie van de m.
obliquus inferior en superior als een risicofactor.
Na aanleiding van de onduidelijkheid omtrent de risicofactoren, is het doel van dit case
report om te achterhalen met welke risicofactoren orthoptisten rekening mee moeten houden
om een late postoperatieve consecutieve exotropie te voorkomen.
De onderzoeksvraag luidt: “Wat zijn de risicofactoren voor het ontwikkelen van een late
postoperatieve consecutieve exotropie bij jongvolwassen?”
2
postoperatieve consecutieve exotropie
M. Altundag, H.E. Beeuwkes, M. Bregman, M. Hoogsteder
Melisa Altundag ()
Hiske Beeuwkes ()
Michelle Bregman ()
Maaike Hoogsteder ()
Datum: 15-06-2020
Hogeschool Utrecht, Opleiding Orthoptie, Case Report
Samenvatting
Doel:
Het achterhalen van risicofactoren waar orthoptisten rekening mee moeten houden om het
ontwikkelen van een late postoperatieve consecutieve exotropie te voorkomen.
Methode:
Na aanleiding van de gebruikte in- en exclusiecriteria is er een selectie gemaakt van
artikelen uit de databank PubMed. Deze geselecteerde artikelen zijn vervolgens op
kwaliteit, toepasbaarheid en validiteit beoordeeld door middel van de kwaliteitsbeoordeling
voor case series. Vervolgens is het literatuuronderzoek uitgevoerd.
Resultaten:
De factoren voor het ontwikkelen van een postoperatieve consecutieve exotropie die als
statistisch significant zijn benoemd in één of meerdere artikelen zijn: een amblyopie,
meervoudige operaties, een DVD, een postoperatieve adductiebeperking, een bilaterale
m. rectus medialis recessie van meer dan vijf millimeter, preoperatieve deviatie van de
hoek op afstand en de overactie van de obliquus inferior. Verder zijn de niet statisch
significante factoren onder andere: de preoperatieve hoek dichtbij, alle vormen van
refractieafwijking, anisometropie, ontstaan van esotropie >4 jaar en strabismus OK op 2
jarige leeftijd. Echter zijn de literatuurstudies hierover niet gelijk gestemd.
Conclusie:
De risicofactoren voor het ontwikkelen van een consecutieve exotropie betreffen: een
amblyopie, meervoudige operaties, een DVD, een postoperatieve adductiebeperking, een
bilaterale recessie van de m. rectus medialis van meer dan vijf millimeter, preoperatieve
deviatie van de hoek op afstand en een overactie van de m. obliquus inferior.
Kernwoorden: late postoperatieve consecutieve exotropie, risicofactoren, ontwikkeling,
esotropie, bilaterale recessie van de m. rectus medialis.
1
, Inleiding
Dit case report is geschreven naar aanleiding van een mevrouw van 19 jaar met een late
postoperatieve consecutieve exotropie.
Een late postoperatieve consecutieve exotropie houdt in dat de patiënt voorheen een
primaire esotropie had. Na de chirurgische behandeling slaat de primaire esotropie om in
een exotropie (Yurdakul & Ugurlu, 2013). Wereldwijd hebben mensen met een primaire
esotropie 27% kans om een late postoperatieve consecutieve exotropie te ontwikkelen
(Stager, Weakley, Everett & Birch, 1994). Behorend bij dit probleem past een cosmetisch
storend uiterlijk en afwezigheid van het binoculair enkelzien (Ansons & Davis, 2014).
Eenmaal de diagnose en de bijbehorende problemen vastgesteld te hebben volgt vaak de
behandeling. Echter wil je problemen liever voorkomen dan behandelen. Om een late
postoperatieve consecutieve exotropie te voorkomen is het van belang voor orthoptisten en
patiënten om te weten wat de risicofactoren zijn. Op deze manier kan de kans op een late
postoperatieve consecutieve exotropie misschien worden verkleind. Ook kan het behoud
van een functionele en cosmetische rechte oogstand na een chirurgische behandeling voor
een primaire esotropie misschien meer worden gewaarborgd.
Uit een reviewstudie van Yurdakul en Ugurlu. (2013) is gebleken dat de risicofactoren:
anisometropie, amblyopie, asymmetrische operaties en postoperatieve adductiebeperking
worden geassocieerd met de ontwikkeling van een late postoperatieve consecutieve
exotropie. Daarentegen spreekt een andere studie van (Gong, Wei, Zhou, Li, & Liu, 2016)
niet over de risicofactor anisometropie, maar noemt een verworven overactie van de m.
obliquus inferior en superior als een risicofactor.
Na aanleiding van de onduidelijkheid omtrent de risicofactoren, is het doel van dit case
report om te achterhalen met welke risicofactoren orthoptisten rekening mee moeten houden
om een late postoperatieve consecutieve exotropie te voorkomen.
De onderzoeksvraag luidt: “Wat zijn de risicofactoren voor het ontwikkelen van een late
postoperatieve consecutieve exotropie bij jongvolwassen?”
2
