Pedagogische Wetenschappen. BA 1. Opvoeding en maatschappij.
Het moderne van kindermishandeling door Micha de Winter.
Ondanks de modernisering van de voorheen agrarische samenleving komt
kindermishandeling en kindermisbruik nog steeds voor binnen gezinnen en families. Het
rare is dat juist in tegenstelling tot vroeger het begrip voor kinderen sterk is toegenomen
en dat geweld tegen kinderen steeds meer wordt afgewezen. Dit komt
hoogstwaarschijnlijk door de afname van sociale controle en steeds verdergaande
individualisering in de maatschappij.
De nadruk ligt bij de huidige interventies vooral op het gezin zelf en niet op de omgeving.
Professionals zouden meer en betere ondersteuning aan ouders moeten gaan geven en
beter samen moeten werken om tot vroege signalering en interventie te komen.
Wat ook problemen oplevert bij de bestrijding, is dat het huidige actieplan twee
aannames over kindermishandeling kent. 1. Mishandeling en verwaarlozing van kinderen
zijn bovenal problemen die binnen het gezin besloten liggen. 2. De problemen kunnen
het beste opgespoord worden door deskundigen die op afstand worden aangestuurd door
de overheid. Deze twee aannames passen in het zgn. „At Risk” model dysfunctioneren
van gezinnen of individuen wordt gezien als een manifestatie van individuele
risicofactoren en pathologie. De interventies worden dan ook gericht op het microniveau
van het kind/gezien en de sociale omgeving wordt bijna geheel buiten beschouwing
gehouden. Het gevolg hiervan is dat veel oplossingsmogelijkheden buiten beschouwing
worden gehouden, omdat de signalering en interventie vooral een kwestie van experts is
geworden.
Veel huidig onderzoek wijst juist in de richting van het belang van de buurt. De sociale
omgeving waarin de ouders hun kinderen grootbrengen speelt een belangrijke rol ten
aanzien van mishandeling en verwaarlozing. De kwaliteit van de onderlinge steun en
betrokkenheid van buurtbewoners heeft een grote invloed op het wel of niet ontstaan van
geweld en verwaarlozing binnen gezinnen. Het blijkt bijvoorbeeld dat buurten waarin veel
sociale isolatie voorkomt onveiliger zijn voor kinderen.
Het is zo dat bewoners minder bereid zijn om normen op straat te handhaven als
bewoners elkaar niet vertrouwen en niet solidair zijn.
Hirshi komt met een sociale-controle theorie. Hierin draait hij de vraagstelling om naar
“Waarom mishandelen bepaalde ouders hun kinderen niet?” Een verklaring is de
bindingen die de ouders in de samenleving hebben. Als de bindingen zwak zijn dan kan
het de ouders ook minder schelen wat de samenleving van hen verwacht en wat anderen
van hun denken. Echter, wie erin slaagt wel succesvol te participeren in de samenleving
zal minder snel geneigd zijn om normoverschrijdend gedrag te vertonen, omdat de
kosten daarvan hoog zijn. Volgens de sociale-controle theorie zou interventie gericht
moeten zijn op het versterken van de sociale bindingen en integratie van de gezinnen in
de buurt.
Er is een gerichte aanpak van sociale omgevingsfactoren nodig om te komen tot
succesvolle interventies. Wat men bijvoorbeeld zou kunnen does is bestuurlijke
schaakvergroting terugdraaien, het tegengaan van individualisering en het scheppen van
voorwaarden, waardoor mensen weer meer met elkaar betrokken raken. Verder zouden
pedagogische instellingen het versterken van de gemeenschappelijke opvoeding in een
buurt of woonwijk tot hun taak kunnen rekenen.
Het moderne van kindermishandeling door Micha de Winter.
Ondanks de modernisering van de voorheen agrarische samenleving komt
kindermishandeling en kindermisbruik nog steeds voor binnen gezinnen en families. Het
rare is dat juist in tegenstelling tot vroeger het begrip voor kinderen sterk is toegenomen
en dat geweld tegen kinderen steeds meer wordt afgewezen. Dit komt
hoogstwaarschijnlijk door de afname van sociale controle en steeds verdergaande
individualisering in de maatschappij.
De nadruk ligt bij de huidige interventies vooral op het gezin zelf en niet op de omgeving.
Professionals zouden meer en betere ondersteuning aan ouders moeten gaan geven en
beter samen moeten werken om tot vroege signalering en interventie te komen.
Wat ook problemen oplevert bij de bestrijding, is dat het huidige actieplan twee
aannames over kindermishandeling kent. 1. Mishandeling en verwaarlozing van kinderen
zijn bovenal problemen die binnen het gezin besloten liggen. 2. De problemen kunnen
het beste opgespoord worden door deskundigen die op afstand worden aangestuurd door
de overheid. Deze twee aannames passen in het zgn. „At Risk” model dysfunctioneren
van gezinnen of individuen wordt gezien als een manifestatie van individuele
risicofactoren en pathologie. De interventies worden dan ook gericht op het microniveau
van het kind/gezien en de sociale omgeving wordt bijna geheel buiten beschouwing
gehouden. Het gevolg hiervan is dat veel oplossingsmogelijkheden buiten beschouwing
worden gehouden, omdat de signalering en interventie vooral een kwestie van experts is
geworden.
Veel huidig onderzoek wijst juist in de richting van het belang van de buurt. De sociale
omgeving waarin de ouders hun kinderen grootbrengen speelt een belangrijke rol ten
aanzien van mishandeling en verwaarlozing. De kwaliteit van de onderlinge steun en
betrokkenheid van buurtbewoners heeft een grote invloed op het wel of niet ontstaan van
geweld en verwaarlozing binnen gezinnen. Het blijkt bijvoorbeeld dat buurten waarin veel
sociale isolatie voorkomt onveiliger zijn voor kinderen.
Het is zo dat bewoners minder bereid zijn om normen op straat te handhaven als
bewoners elkaar niet vertrouwen en niet solidair zijn.
Hirshi komt met een sociale-controle theorie. Hierin draait hij de vraagstelling om naar
“Waarom mishandelen bepaalde ouders hun kinderen niet?” Een verklaring is de
bindingen die de ouders in de samenleving hebben. Als de bindingen zwak zijn dan kan
het de ouders ook minder schelen wat de samenleving van hen verwacht en wat anderen
van hun denken. Echter, wie erin slaagt wel succesvol te participeren in de samenleving
zal minder snel geneigd zijn om normoverschrijdend gedrag te vertonen, omdat de
kosten daarvan hoog zijn. Volgens de sociale-controle theorie zou interventie gericht
moeten zijn op het versterken van de sociale bindingen en integratie van de gezinnen in
de buurt.
Er is een gerichte aanpak van sociale omgevingsfactoren nodig om te komen tot
succesvolle interventies. Wat men bijvoorbeeld zou kunnen does is bestuurlijke
schaakvergroting terugdraaien, het tegengaan van individualisering en het scheppen van
voorwaarden, waardoor mensen weer meer met elkaar betrokken raken. Verder zouden
pedagogische instellingen het versterken van de gemeenschappelijke opvoeding in een
buurt of woonwijk tot hun taak kunnen rekenen.
