H10 Pro Sexto Roscio aantekeningen:
1.
Pro Sexto Roscio is een retorische tekst.
Welsprekendheid is erg belangrijk in de Griekse wereld tot 500 v. Chr./ 8 ste en 7de
eeuw v.Chr. aristocratie.
Tegen eind 6de eeuw aristocratie vervangen door de democratie. -> stimulering
retorica.
Sofisten: rondreizende leraren, bereid om iedereen van hun kennis te laten
profiteren, als hij er maar voor betaalde. Onderwijs in; pleiten voor een
juryrechtbank, argumenteren bij bijv. het gerechtshof, alle kennis en vaardigheden
van een politici en hoe je argumenten in een pakkende vorm kunt presenteren. Ze
vonden dat er geen objectieve waarheid is of dat er absolute normen zijn voor het
menselijk gedrag. Sofisten legden de grondslag voor het regelsysteem van de
retorica. Retorica is een moreel neutrale techniek. Hierdoor werd verbaal
machtsmisbruik en boerenbedrog de reputatie van de retorica.
Plato: ‘Er is wel een objectieve waarheid en er zijn ook absolute normen voor het
gedrag van de mens. De waarheid moet de mensen zelf overtuigen.’ Eerst wees hij de
welsprekendheid af. Later matigde hij zijn mening en werd, net als Socrates, een van
de meeste krachtige sprekers. ‘De waarheid moet op een aantrekkelijke manier
gepresenteerd worden.’ Hij verschilde onder andere met deze uitspraak van de
sofisten: ‘Een redenaar hoort een integer man te zijn, die door middel van
waarheidsgetrouw en logisch redeneren zijn toehoorders van de waarheid overtuigt
en hen zo tot moreel verantwoord handelen brengt.’
Aristoteles: ‘De welsprekendheid is een moreel neutrale vaardigheid, niet goed en
niet slecht. Deze vaardigheid moet onderscheiden worden van de redenaar. Deze is
aansprakelijk voor de manier waarop hij de welsprekendheid gebruikt.’ ‘De retorica
van Plat zou nooit in werkelijkheid werken, want de meeste mensen oordelen niet
alleen op logische gronden. Psychologische beïnvloeding en boeiend taalgebruik zijn
even belangrijke overtuigingsmiddelen.’
5de eeuw v.Chr. bloeiperiode van de retorica, de 4de eeuw voor Chr. in Athene. Bijv.
aanwezig in de geschiedschrijving van Thucydides.
Demosthenes; grootste van de 10. Politieke welsprekendheid omtrent het
voorkomen dat Athene en de andere Griekse stadstaten slachtoffer zouden worden
van de machtsuitbreiding van Macedonië.
4de eeuw v. Chr. autocratie onder Alexander de Grote. Hierdoor nog maar weinig
belangstelling voor welsprekendheid. Wel retorische scholing en onderwijs heel
belangrijk. Tevens een training mondelinge en schriftelijke taalbeheersing. Een heel
retorisch lesprogramma wordt opgesteld.
2de eeuw v. Chr. felle concurrentiestrijd tussen leraren in de welsprekendheid en
filosofen over het lesprogramma.
Romeinse welsprekendheid tot eind 1ste eeuw v. Chr. Pleidooien in strafprocessen,
generaals die hun troepen toespraken en de lijkrede. Gebouwd op aanleg, routine en
wat iemand had geleerd van een oudere ervaren redenaar. Onderwijs hierin wordt
pas in Rome geïntroduceerd halverwege de 2de eeuw v.Chr. met Griekse leraren. 100
v. Chr. pas Romeinse leraren. Retorica aangepast aan de Romeinse praktijk.
1.
Pro Sexto Roscio is een retorische tekst.
Welsprekendheid is erg belangrijk in de Griekse wereld tot 500 v. Chr./ 8 ste en 7de
eeuw v.Chr. aristocratie.
Tegen eind 6de eeuw aristocratie vervangen door de democratie. -> stimulering
retorica.
Sofisten: rondreizende leraren, bereid om iedereen van hun kennis te laten
profiteren, als hij er maar voor betaalde. Onderwijs in; pleiten voor een
juryrechtbank, argumenteren bij bijv. het gerechtshof, alle kennis en vaardigheden
van een politici en hoe je argumenten in een pakkende vorm kunt presenteren. Ze
vonden dat er geen objectieve waarheid is of dat er absolute normen zijn voor het
menselijk gedrag. Sofisten legden de grondslag voor het regelsysteem van de
retorica. Retorica is een moreel neutrale techniek. Hierdoor werd verbaal
machtsmisbruik en boerenbedrog de reputatie van de retorica.
Plato: ‘Er is wel een objectieve waarheid en er zijn ook absolute normen voor het
gedrag van de mens. De waarheid moet de mensen zelf overtuigen.’ Eerst wees hij de
welsprekendheid af. Later matigde hij zijn mening en werd, net als Socrates, een van
de meeste krachtige sprekers. ‘De waarheid moet op een aantrekkelijke manier
gepresenteerd worden.’ Hij verschilde onder andere met deze uitspraak van de
sofisten: ‘Een redenaar hoort een integer man te zijn, die door middel van
waarheidsgetrouw en logisch redeneren zijn toehoorders van de waarheid overtuigt
en hen zo tot moreel verantwoord handelen brengt.’
Aristoteles: ‘De welsprekendheid is een moreel neutrale vaardigheid, niet goed en
niet slecht. Deze vaardigheid moet onderscheiden worden van de redenaar. Deze is
aansprakelijk voor de manier waarop hij de welsprekendheid gebruikt.’ ‘De retorica
van Plat zou nooit in werkelijkheid werken, want de meeste mensen oordelen niet
alleen op logische gronden. Psychologische beïnvloeding en boeiend taalgebruik zijn
even belangrijke overtuigingsmiddelen.’
5de eeuw v.Chr. bloeiperiode van de retorica, de 4de eeuw voor Chr. in Athene. Bijv.
aanwezig in de geschiedschrijving van Thucydides.
Demosthenes; grootste van de 10. Politieke welsprekendheid omtrent het
voorkomen dat Athene en de andere Griekse stadstaten slachtoffer zouden worden
van de machtsuitbreiding van Macedonië.
4de eeuw v. Chr. autocratie onder Alexander de Grote. Hierdoor nog maar weinig
belangstelling voor welsprekendheid. Wel retorische scholing en onderwijs heel
belangrijk. Tevens een training mondelinge en schriftelijke taalbeheersing. Een heel
retorisch lesprogramma wordt opgesteld.
2de eeuw v. Chr. felle concurrentiestrijd tussen leraren in de welsprekendheid en
filosofen over het lesprogramma.
Romeinse welsprekendheid tot eind 1ste eeuw v. Chr. Pleidooien in strafprocessen,
generaals die hun troepen toespraken en de lijkrede. Gebouwd op aanleg, routine en
wat iemand had geleerd van een oudere ervaren redenaar. Onderwijs hierin wordt
pas in Rome geïntroduceerd halverwege de 2de eeuw v.Chr. met Griekse leraren. 100
v. Chr. pas Romeinse leraren. Retorica aangepast aan de Romeinse praktijk.
