H15: neuropsychologie
1. Klinische psychologie
Wat is het?
In de klinische neuropsychologie wordt de relatie tussen
gedragsstoornissen en het disfunctioneren van de hersenen
bestudeerd. Met gedrag bedoelen we hier heel wat
functiedomeinen zoals onder andere aandacht, geheugen,
waarneming, taal, planning en organisatie, gedragscontrole,
bewegingscontrole, emoties, sociaal inschattings- en
inleefvermogen, intelligentie en persoonlijkheid.
Neuropsychologische diagnostiek is een zoektocht naar
verklaringen voor cognitieve of emotionele klachten en stoornissen
van patiënten. Neuropsychologen proberen zo op basis van
gedragsverschijnselen te analyseren om welke stoornissen het in
bepaalde functiedomeinen gaat.
Niet enkel hersenen
Door middel van een klinisch neuropsychologisch onderzoek zal
men de gevolgen van hersendisfuncties op het gedrag
objectiveren en de aard en de ernst hiervan vaststellen. Dit
kan worden onderzocht via een gestructureerd gesprek of
anamnese, observaties, of via diagnostische testen. Een
professionele aanpak vraagt daarom veel werk en deskundigheid.
De neuropsycholoog zoekt die verklaringen vooral in de hersenen,
maar het is ook belangrijk om te bepalen of psychologische
factoren mee een rol spelen. Het doel kan zijn een bijdrage leveren
aan de neurologische of psychiatrische differentiaaldiagnose. Ook
kan de neuropsycholoog aanwijzingen geven hoe de patiënt
met deze stoornissen kan omgaan en welke
behandelingsmogelijkheden er zijn.
Verschillende psychologische factoren:
In de eerste plaats richten neuropsychologen zich op vele mogelijke
hersendisfuncties die tot uiting komen in een enorme variëteit
aan cognitieve, emotionele en gedragsverschijnselen. Het klinisch
beeld is daarbij afhankelijk van een zeer groot aantal factoren, zoals
de etiologie (bijvoorbeeld CVA, hersentrauma of degeneratief
1. Klinische psychologie
Wat is het?
In de klinische neuropsychologie wordt de relatie tussen
gedragsstoornissen en het disfunctioneren van de hersenen
bestudeerd. Met gedrag bedoelen we hier heel wat
functiedomeinen zoals onder andere aandacht, geheugen,
waarneming, taal, planning en organisatie, gedragscontrole,
bewegingscontrole, emoties, sociaal inschattings- en
inleefvermogen, intelligentie en persoonlijkheid.
Neuropsychologische diagnostiek is een zoektocht naar
verklaringen voor cognitieve of emotionele klachten en stoornissen
van patiënten. Neuropsychologen proberen zo op basis van
gedragsverschijnselen te analyseren om welke stoornissen het in
bepaalde functiedomeinen gaat.
Niet enkel hersenen
Door middel van een klinisch neuropsychologisch onderzoek zal
men de gevolgen van hersendisfuncties op het gedrag
objectiveren en de aard en de ernst hiervan vaststellen. Dit
kan worden onderzocht via een gestructureerd gesprek of
anamnese, observaties, of via diagnostische testen. Een
professionele aanpak vraagt daarom veel werk en deskundigheid.
De neuropsycholoog zoekt die verklaringen vooral in de hersenen,
maar het is ook belangrijk om te bepalen of psychologische
factoren mee een rol spelen. Het doel kan zijn een bijdrage leveren
aan de neurologische of psychiatrische differentiaaldiagnose. Ook
kan de neuropsycholoog aanwijzingen geven hoe de patiënt
met deze stoornissen kan omgaan en welke
behandelingsmogelijkheden er zijn.
Verschillende psychologische factoren:
In de eerste plaats richten neuropsychologen zich op vele mogelijke
hersendisfuncties die tot uiting komen in een enorme variëteit
aan cognitieve, emotionele en gedragsverschijnselen. Het klinisch
beeld is daarbij afhankelijk van een zeer groot aantal factoren, zoals
de etiologie (bijvoorbeeld CVA, hersentrauma of degeneratief
